De Middernachtelijke Aanraking in het Diepblauwe Donker

Ik beklaag me hier niet over. Ik wilde het. In het oude landhuis aan de rand van het mistige moeras, waar de planken kreunden alsof ze zelf ademden, bleef ik wakker tot de klok middernacht sloeg. Ik ben Hana, achtentwintig, historica, te koppig om te vertrekken uit een plek die mijn slaap stal en mijn lichaam al weken lang lonkte. ’s Nachts fluisterde hij door de scheuren in het behang, die sensuele mannelijke entiteit, een eeuwenoude vampier-genius loci, vastgeketend aan steen en schaduw. Ik kende de prijs. Zijn aanraking zou genot brengen en een stukje van mijn levenskracht eisen. Toch stond ik die nacht in de bibliotheek, kaarsen brandend in diepblauw donker, en voerde ik het ritueel uit dat ik in een vergeeld handschrift had gevonden. Zout in een cirkel. Een druppel van mijn eigen bloed op de steen. Mijn stem, hees van opwinding, riep hem bij naam die ik nog niet kende.

De lucht kromp samen. Koude krulde om mijn enkels. Hij manifesteerde zich uit de duisternis als een knappe, bleke gestalte, schouders breed onder een antieke jas, haar donker als natte steenkool, ogen gloeiend als kooltjes achter een sluier. Theo. Zo noemde hij zichzelf toen hij dichterbij kwam, zijn stem een fluistering die recht in mijn botten kroop. “Je hebt me geroepen, Hana,” zei hij, en zijn adem was ijs tegen mijn oor. “Wetende wat ik neem.” Zijn vingers streek over mijn nek, licht, zonder te bijten, alleen de belofte van tanden. Ik rilde, niet van angst. Mijn tepels hardden onder het dunne nachthemd. Ik koos. Bewust. Ik liet de bandjes van mijn nachthemd van mijn schouders glijden tot de stof zakte en mijn borsten vrijkwamen in de koude lucht. “Dichterbij,” smeekte ik. “Neem wat je wilt. Ik geef het.”

Hij drukte me langzaam tegen de koude muur. Steen beet in mijn rug terwijl zijn koude handen mijn borsten grepen, duimen over de tepels wreven tot ik snakte. Zijn mond volgde, tong koud en nat, zuigend zonder genade. Tussen mijn dijen gleden zijn vingers, vonden me al nat, al open. Hij streek over mijn kloof, duwde twee vingers naar binnen, traag, diep, tot ik zelf mijn benen spreidde en mijn heupen naar voren rolde. Ik greep zijn gezicht en kuste hem actief, tong tegen tong, proevend van aarde en ouderdom en pure honger. Hij gromde in mijn mond. “Je wilt dit,” fluisterde hij. “Zeg het.” “Ik wil het,” ademde ik. “Neem me. Nu.”

Hij tilde een van mijn benen op, haakte mijn knie over zijn heup, en met één langzame, krachtige stoot drong hij in me. Zijn lul was dik, koel als marmer dat net tot leven was gekomen, en hij vulde me tot ik kermde tegen de muur. Langzame stoten, diep, telkens tot het einde, terwijl hij mijn hals likte en licht beet — alleen de knelling van tanden, geen drank, geen roof, alleen de belofte. Elke stoot duwde de lucht uit mijn longen. Ik klauwde in zijn schouders, voelde de spieren onder zijn bleke huid, en duwde terug, wilde meer. Mijn natte spleet slikte hem gretig; het geluid van huid op huid vulde de kamer tussen het kraken van het hout. Hij fluisterde vieze, zoete dingen in mijn oor: hoe strak ik was, hoe warm mijn bloed voelde onder de huid, hoe hij mijn genot zou melken tot ik trilde. Ik kwam bijna al, golven die opbouwden van onder in mijn buik.

Toen trok hij zich terug, draaide me om alsof ik niets woog, en boog me over de antieke tafel. Stof en kaarsvet kleefden aan mijn wangen. Hij spreidde mijn billen, wreef met zijn duim over mijn natte opening, en nam me van achteren in één ruwe, volledig gewenste beweging. Diep. Hard. Ritme als een hartslag die te oud was om menselijk te zijn. Ik duwde zelf mijn heupen naar achteren, zocht elke centimeter van hem, kreunde zijn naam — “Theo… Theo, dieper” — terwijl hij een hand om mijn heup sloeg en de andere tussen mijn benen bracht. Zijn koude vingers vonden mijn clitoris, streelden in strakke cirkels die precies matchten met zijn stoten. De tafel schudde. Mijn borsten schuurden over het hout. Ik voelde hem dikker worden in me, de kou van zijn zaad al dreigend, en toen barstte het. Intense, sidderende golven schokten door me heen; ik klempte om hem heen, kreunde hard, nat en open, terwijl hij doorging, mij door de orgasme heen neukte tot hij zelf stilhield, diep, en zijn koude zaad in me spoot — dikke, ijskoude pulsen die me vulden en langs mijn dijen lekten. Ik beefde nog lang na, ademloos, vastgehouden door zijn arm om mijn middel.

We bleven zo een moment, zijn lul nog in me, zijn mond tegen mijn nek. Toen fluisterde ik het pact zelf, vrijwillig, met een stem die hees was van genot. “Eén nacht per maand,” zei ik. “Ik kom terug. Je krijgt mijn lichaam en een stuk van wat ik ben. In ruil bescherm je dit huis — en mij. En oneindig genot, zoals dit.” Hij lachte zacht, tevreden, en kuste de plek waar hij had gebeten. “Geaccepteerd, Hana. De stenen zullen je kennen. Ik ook.” Hij trok zich langzaam uit me terug; zijn zaad droop warm-koud over mijn dij. Ik rechtte me, trok het nachthemd omhoog, voelde de leegte en de volheid tegelijk.

Hij stond nog even in de deuropening van de bibliotheek, ogen nog gloeiend, en keek me aan alsof hij al de volgende maan telde. Toen knikte hij eenmaal, zonder woede, zonder haast, en liep de diepblauwe gang in, de schaduwen in, tot er niets van hem overbleef dan de kou op mijn huid en de belofte in mijn bloed. Ik bleef alleen achter bij de brandende kaarsen, nat tussen mijn benen, en wist dat ik over dertig nachten opnieuw de deur zou openen.