Gebroken Klei en Haar Anonieme Vlam

Ik had die avond niet verwacht dat iemand nog zou aanbellen. Buiten beukte de regen tegen de hoge ramen van mijn atelier in de Jordaan, en ik zat gebogen over een zeventiende-eeuws terracottaengeltje waarvan de linkerarm en een stuk van de vleugel in drie scherven uiteen lagen. Mijn handen zaten onder de klei en het restauratiegips; mijn blouse was op de mouwen opgestroopt. Miriam, achtentwintig, keramiekrestaurator, alleen met stof en eeuwenoude breuken. Tot de bel ging.

Ik opende de deur met klei onder mijn nagels. Daar stond ze. Lang, donker haar plaknat van de regen, een zwarte jas half open, en ogen die me aankeken alsof ze me al maanden kende. “Ik ben Danielle,” zei ze zacht. “Maar jij kent me als Vlam.”

Mijn hart sloeg over. Al maanden kwamen er brieven. Geen handtekening, alleen een rode lakzegel in de vorm van een vlammetje. Brieven vol over hoe ze mijn handen zag werken op foto’s die ooit in een vakblad hadden gestaan, hoe ze droomde van die vingers die zo geduldig een breuklijn volgden, hoe ze zich afvroeg of ik even geduldig zou zijn met een natte kut. Ik had ze bewaard. Ik had ze herlezen. En nu stond ze hier.

“Kom binnen,” hoorde ik mezelf zeggen. “Je bent doorweekt.”

Ze stapte over de drempel alsof ze al wist waar alles stond. Ik sloot de deur. De geur van natte wol en een lichte parfum van rook en hars vulde de ruimte tussen ons. “Ik moest komen,” fluisterde ze. “Ik kon het niet meer alleen op papier. Ik ben geobsedeerd door jou, Miriam. Door je handen. Door de manier waarop je met die duim een scheur gladstrijkt. Ik lig ’s nachts te vingeren terwijl ik denk aan diezelfde duim op mijn clit.”

Ik slikte. In plaats van angst voelde ik warmte laag in mijn buik, een natte samentrekking die me beschaamde en tegelijk opwond. “Dat… dat is niet eng,” bracht ik uit. “Het is… het maakt me nat om het te horen.”

Haar mond krulde. “Laat me je helpen met dat beeld. Dan kan ik dichterbij komen zonder meteen alles te eisen.”

We gingen naast elkaar aan de werktafel staan. Het terracottaengeltje lag tussen ons in. Ik mengde een pasta van fijne klei en bindmiddel; zij hield de scherven aan. Elke keer dat onze vingers elkaar raakten bij het aandrukken van een breuk, bleef de aanraking een seconde te lang hangen. Haar pink streek langs de zijkant van mijn hand. Ik voelde haar adem dichterbij komen.

“Weet je wat ik al maanden wil doen?” fluisterde ze tegen mijn oor, terwijl ze een scherf precies in de vleugel drukte. “Ik wil die blouse van je openrukken. Ik wil je tepels hard zuigen tot je kreunt. Ik wil twee vingers diep in je kut duwen en voelen hoe je samentrekt om me heen terwijl je probeert door te werken. Ik wil je laten druipen over deze tafel.”

Mijn adem stokte. Mijn ondergoed was al klam. Ik keek haar aan, zag de open honger, en koos bewust. Ik greep haar natte kraag, trok haar naar me toe en kuste haar. Hard. Open mond, tong meteen diep, tanden die haar onderlip raakten. Zij gromde in de kus en greep mijn heupen. We wilden dit allebei, intens, zonder twijfel. Haar handen gleden onder mijn blouse; de mijne vonden de rits van haar jas.

In het halfdonkere atelier, alleen verlicht door de bureaulamp en het schijnsel van de straatlantaarns door de regen, trok Danielle mijn blouse open. Knopen sprongen. Mijn bh ging omhoog; ze boog zich en likte meteen over mijn rechtertepels. Ze zoog hard, hongerig, alsof ze maanden had gewacht om precies dit te proeven. Haar tong draaide, trok, liet los met een nat geluid en pakte de linker. Tegelijk schoof haar hand onder mijn rok, vond de natte stof van mijn slipje, duwde het opzij en schoof twee vingers diep mijn kut in.

“Fuck, je bent al zo open,” snikte ze tegen mijn borst. “Druipend. Al die brieven… wist je dat ik me aftrok bij elke zin?”

Ik kreunde, hield haar hoofd vast terwijl ze zoog en vingerde. Haar vingers bogen, zochten, vonden die plek die me deed trillen. Ik liet het even gebeuren, liet haar me openen, tot de drang te groot werd om zelf te nemen. Ik duwde haar achteruit, tegen de rand van de werktafel. “Nu jij,” hijgde ik. “Rok omhoog.”

Ik trok haar rok tot over haar heupen. Geen slipje. Haar kut was kaal, glanzend, de binnenste lippen al gezwollen. Ik ging door de knieën, spreidde haar dijen en likte meteen in langzame, dwingende cirkels over haar clit. Ze greep de tafelrand, stootte een vloek uit. Ik zoog de kleine knobbel tussen mijn lippen, likte strak, hield het ritme bewust traag zodat ze moest smeken. “Sneller… Miriam, alsjeblieft, ik kom zo—” Ik gaf niet meteen. Ik drukte twee vingers in haar natte opening, zoog harder, en voelde haar dijen trillen. Toen ze schokkend klaarkwam, met een harde kreet die door het atelier kaatste, hield ik haar vast tot de golven afnamen.

We zakten samen naar de vloer, tussen de scherven klei en de kranten die ik had uitgespreid. Ik draaide me, legde me in een 69 over haar heen: mijn kut boven haar mond, mijn gezicht tussen haar benen. Danielle greep meteen mijn bilen en trok me omlaag, begon te likken alsof ze verhongerd was—tong diep, plat over mijn clit, zuigend. Ik boog me voorover, zoog hard aan haar natte lippen, proefde mezelf nog op haar huid van eerder, en liet mijn vingers zakken. Een, toen twee, glijdend langs haar natte opening naar achteren, langzaam haar kont in. Ze moande tegen mijn kut toen ik binnenging, de strakke ring die me opzoog.

We vonden een ritme. Ik berijdde haar gezicht, wreef mijn natte kloten over haar tong terwijl ik haar kont vingerde en tegelijk haar clit zoog. Haar heupen stootten omhoog. Mijn buik spande. De geur van seks en natte klei mengde zich. “Ik kom,” hijgde ik tegen haar kut. “Kom met me mee—”

We knalden tegelijk. Zij schreeuwde met haar mond vol van mij; ik gilde met mijn lippen tegen haar, vingers diep in haar kont terwijl mijn kut samentrok in harde, natte stoten over haar tong. Het orgasme rolde door ons heen, lang, schokkend, tot we trillend bleven liggen, ademloos, nat van zweet en sappen.

Daarna bleven we naakt tegen elkaar aan liggen op de koele vloer, tussen de scherven en de halfgerepareerde engel die ons vanaf de tafel aankeek. Haar vingers streek lui over mijn rug. Mijn wang lag op haar borst. De regen was zachter geworden.

Danielle fluisterde tegen mijn haar: “Ik ga je anonieme brieven blijven sturen. Elke week. Vuile, lange brieven over wat ik de volgende keer met je handen en je kut wil doen. Zodat je, als je weer alleen hier werkt, al nat wordt van het openmaken van de envelop.”

Ik tilde mijn hoofd, keek haar in die donkere ogen, en glimlachte half uitgeput, half alweer hongerig.

“En als ik de volgende brief openmaak,” vroeg ik hees, “kom je dan weer aanbellen, of moet ik je zelf komen halen en hier opnieuw laten gillen?”