Gedeeld Verlangen in de Karaokeboei

De bass van de Amsterdamse karaokebar bonkte door de vloerplanken toen Terrence de deur openduwde. Tweeëndertig, software-engineer bij een fintechbedrijf aan de Zuidas, schouders breed onder een zwart overhemd waarvan de mouwen tot zijn ellebogen waren opgerold. Hij kwam niet voor de hits. Hij kwam voor de kamer achterin, de beruchte Karaokeboei, waar de deur op slot kon en de muren dik genoeg waren dat niemand je hoorde tenzij je dat zelf wilde.

Aan de bar zat Brigitte. Achtentwintig, marketingmedewerkster bij een bureau aan de gracht, rok tot op haar dij, zwarte panty strak over haar benen, enkellaarsjes. Een dun leren bandje om haar pols, geen sieraad maar een signaal voor wie het kon lezen. Ze draaide een glas bronwater tussen haar vingers. Nuchter. Scherp. Precies zoals ze wilde zijn als de avond ergens heen ging. Haar blik vond de zijne over de hoofden van zingende toeristen en bleef hangen, brutaal en toch al een fractie lager dan de zijne.

Terrence bestelde ook water. Alcohol hoorde niet bij wat hij zocht; hij wilde elk ja uit een heldere mond. Hij ging niet naast haar zitten. Hij ging tegenover haar staan, één hand op de bar, en liet de stilte werken.

“Je kijkt alsof je al weet wat je wilt,” zei hij. Lage stem. Geen vraag die ruimte liet voor schattig gedoe.

De hitte sloeg laag in haar buik aan, een trek die ze herkende en vanavond niet wilde wegredeneren. “En jij kijkt alsof je gewend bent dat mensen ja zeggen.” Ze hield zijn blik vast, liet hem toen expres zakken naar zijn mond, naar zijn handen, naar de ader op zijn onderarm. “Ik ben Brigitte. Achtentwintig. Marketing. En ik ben nuchter, voor het geval je dat wilt checken voordat je verder praat.”

“Terrence. Tweeëndertig. Ik bouw systemen die niet mogen crashen.” Een mondhoek trok. “Ik check het. Pupillen rustig. Stem vast. Als je straks ja zegt, wil ik dat het jouw ja is. Niet die van de bar, niet die van de sfeer, niet die van mij.”

Ze lachte zacht, een geluid dat in haar keel bleef hangen. Onder de bar drukte ze haar dijen tegen elkaar en voelde hoe nat haar slipje al werd van niets meer dan die stem. “Dan zijn we het eens. Ik zoek geen schattig. Ik zoek iemand die de leiding neemt op het moment dat ik die geef. Consent, stopwoord, en daarna mag je hard zijn. Echt hard. Ik verlang daar al weken naar en ik zie aan jou dat jij hetzelfde zoekt.”

“Stopwoord?”

“Rood.” Ze zei het zonder te blozen, en dat beviel hem meer dan welke glimlach ook. “Geel als ik adem nodig heb. Groen als ik meer wil. En ik wil vanavond groen, Terrence. Ik wil de Karaokeboei. Ik wil dat je me daar neemt tot ik niet meer netjes kan praten. Ik kies dat. Hoor je me? Ik kies het.”

Zijn pik reageerde eerlijk onder zijn spijkerbroek, een zware druk tegen de rits. Hij liet het haar zien in de manier waarop hij dichter kwam, niet in een grabbel. Zijn hand bleef op de bar. “Eerst zingen we. Ik wil zien hoe je gehoorzaamt terwijl er nog mensen om ons heen zijn. Als je dat niet wilt, zeg je het nu. Dan drinken we dit glas leeg en gaat ieder zijns weegs. Geen drama.”

“Ik wil het.” Haar stem was hees. “Kies een nummer. Iets vuils. Ik volg jou.”

Hij knikte naar een schemerige hoek bij de gang, waar een klein tafeltje stond met een losse microfoon en een scherm dat niemand vanaf de dansvloer goed kon lezen. Daarachter brandde een rood peertje boven een deur. De Karaokeboei. “Die kamer is van ons zodra we hem claimen en de grendel erop doen. Tot die tijd blijf je bij me. Je raakt jezelf niet aan. Je vraagt toestemming als je wilt komen. Begrepen?”

“Ja.” Het woord kwam er warmer uit dan ze had bedoeld. “Ja, Terrence.”

“Brave meid.” Hij zei het zacht, alleen voor haar, en ze voelde haar kut samentrekken om niets. De avond was nog niet begonnen en ze was al van hem, omdat ze dat zelf had besloten. Ze stond op, rok glad over haar dijen, en liep met hem mee alsof de bar om hen heen gewoon behang was geworden.

Het nummer dat hij intoetste was grof, een Nederlandstalige track met een refrein dat geen ruimte liet voor onschuld. De eerste tonen kropen uit de speaker bij hun tafeltje. Terrence ging zitten, benen wijd, en trok haar tussen zijn knieën tot ze de microfoon deelde. Zijn adem streek langs haar oor. “Je zingt met me mee. Hardop. En als het refrein komt, zak je.”

Brigitte voelde haar wangen gloeien en haar slipje plakken. Ze knikte. Haar stem mengde zich met de zijne, eerst schor, toen zekerder, de vieze woorden uit haar marketingmond alsof ze ze al jaren had willen schreeuwen. Mensen aan de bar letten niet op. Of wel. Het kon haar niet schelen zolang zijn hand op haar heup lag en zijn duim een langzame cirkel trok door de stof van haar rok.

Het refrein brak open. Hij hoefde niets te duwen. Brigitte zakte op haar knieën op de planken, rok omhooggeschoven tot boven haar dijen, gezicht op hoogte van zijn gulp, microfoon nog in haar vuist. Ze zong de laatste regel omhoog naar hem, lippen glanzend, ogen donker van een keuze die ze al had gemaakt voordat ze knielde.

Terrence boog voorover, mond tegen haar oor, stem laag genoeg dat alleen zij hem hoorde boven de bas. “Blijf daar. Handen op je dijen. Je bent van mij zolang jij dat wilt, en ik wil horen dat je het nog een keer zegt. Niet omdat ik het eis uit het niets. Omdat jij je overgeeft. Zeg het.”

“Ik geef me over.” Haar knieën brandden op het hout en haar kut klopte. “Vrijwillig. Ik wil dat je me commandeert. Ik wil je gehoorzamen. Groen, Terrence. Helemaal groen.”

“Mooi.” Zijn vingers streken door haar haar, stevig genoeg om haar scalp te laten tintelen, niet hard genoeg om pijn te doen. Nog niet. “Slipje uit. Onder de tafel. Nu. En je geeft het aan mij. Dat is je teken. Als je stopt, is rood genoeg en dan help ik je overeind alsof er niets is gebeurd.”

Ze aarzelde niet. Haar handen gleden onder de tafelrand, onder haar rok, vonden het kant van haar slipje. Ze schoof het langs haar panty naar beneden, een been, het andere, de stof nat en warm in haar palm. Het kostte moeite om niet te kreunen toen de koele lucht haar blote kut raakte, panty nog strak over haar heupen, slipje eronder vandaan getrokken als een bekentenis. Ze kwam half overeind op haar knieën en legde het in zijn open hand.

Terrence vouwde de stof niet weg. Hij hield het tussen hen in, rook er zonder schaamte aan, en zijn blik werd donkerder. “Je lekt. Je wilt dit net zo hard als ik. Sta op. We gaan naar de Karaokeboei. Je panty blijft aan tot ik zeg dat hij af mag. Je slipje is van mij.”

“Ja.” Ze hijgde. “Neem me mee. Alsjeblieft.”

Hij stond op, stopte het slipje in zijn achterzak, pakte haar pols — de pols met het leren bandje — en liep met haar de korte gang in. De deur van de Karaokeboei viel achter hen dicht. Hij schoof de grendel erop, controleerde hem twee keer, en draaide zich naar haar om in het rode licht van het peertje boven de bank.

“Laatste check,” zei hij, en zijn stem was nu rauw. “Deur op slot. Alleen wij. Stopwoorden blijven gelden, ook als ik grof praat, ook als ik je sla, ook als je smeekt. Je mag op elk moment rood zeggen en dan stop ik. Zeg me wat je wilt.”

Brigitte zette haar handen op zijn borst, voelde zijn hart bonken, en keek hem recht aan. “Ik wil dat je mijn polsen vastbindt met mijn panty. Achter mijn rug. Ik wil dat je me van achteren neemt, staand, hard. Ik wil dat je me slaat tot mijn billen rood zijn. Ik wil smeken. Ik wil klaarkomen omdat jij het zegt. En daarna wil ik je in mijn keel en in mijn kut tot je me vult. Alles vrijwillig. Alles van mij aan jou, vannacht.”

“Dan krijg je dat.” Hij kuste haar één keer, diep, bezitterig, en trok zich terug voordat ze erin kon verdrinken. “Rok omhoog. Draai je om. Handen op de leuning.”

Ze gehoorzaamde. De rok schoof tot haar middel. De panty spande over haar billen, een donkere vlek waar ze doorheen was gelekt. Terrence haakte zijn vingers in het boord, trok de nylon naar beneden over haar heupen, langs haar dijen, tot hij de panty van haar benen had en de stof in zijn vuisten hield. Haar kut was bloot, gladgeschoren, glanzend. Hij ademde uit alsof iemand hem had geslagen.

“Polsen achter je rug.”

Ze legde ze kruislings. Hij wond de panty strak om haar polsen, niet zo strak dat haar vingers tintelden van gevoelloosheid, wel strak genoeg dat ze niet loskwam als ze trok. Hij checkte de knoop, stak twee vingers onder de winding. “Voel je dit? Knijp in mijn vingers als het te strak is.”

Ze kneep, stevig, en liet los. “Het is goed. Ik voel mijn handen. Ik wil het strak. Neuk me.”

Terrence maakte zijn riem open, ritste zijn broek, en haalde zijn pik tevoorschijn. Dik, hard, de eikel al nat. Hij zette zich achter haar, één hand in haar nek, de andere om zijn schacht, en wreef de kop door haar spleet tot ze jammerde. “Vraag erom.”

“Neuk me. Alsjeblieft. Stop je pik in me. Ik wil het. Ik heb erom gevraagd.”

Hij stootte in één harde beweging naar binnen. Brigitte schreeuwde, het geluid gesmoord tegen haar eigen arm, en haar kut sloot zich om hem alsof ze hem nooit meer wilde loslaten. Hij gaf haar geen tijd om te wennen aan de volheid. Staande doggy, haar bovenlichaam voorover over de leuning, polsen vast achter haar rug, zijn heupen die tegen haar billen klapten in een ritme dat geen genade kende. Elke stoot joeg een nat geluid door de kleine kamer. De microfoon op het tafeltje ving niets op. De muren hielden hen.

“Hoor je jezelf?” grauwde hij bij haar oor. “Zo’n nat, geil kutje. Je marketingpraatjes zijn weg. Je bent mijn slet vanavond, omdat je dat zelf hebt gekozen. Zeg het.”

“Ik ben je slet.” De woorden kwamen er gebroken uit, tussen kreunen door. “Jouw slet. Harder. Alsjeblieft, Terrence, harder.”

Zijn vlakke hand landde op haar rechterbil. De klap was scherp, heet, een brandvlek die nasidderde in haar vlees. Ze schokte naar voren en duwde zich meteen weer terug op zijn pik, een antwoord zonder woorden. Hij sloeg nog eens, links, toen rechts, tot haar billen gloeiden en rood werden onder het peertje. Geen woede. Discipline. Elke klap aangekondigd door zijn adem, elke klap gevolgd door een stoot die haar tot op haar tenen vulde.

“Tel,” commandeerde hij. “Of smeek. Ik wil je stem.”

“Een. Twee. Alsjeblieft. Drie. Ik smeek je. Sla me. Neuk me open. Ik wil klaarkomen, Terrence, ik moet, het zit zo dicht—”

“Nog niet.” Hij trok zich bijna helemaal terug, alleen de eikel nog in haar, en liet haar hijgen om de leegte. Twee vingers van zijn vrije hand vonden haar clit, nat en gezwollen, en wreven in strakke cirkels terwijl hij langzaam weer naar binnen schoof. “Je komt op mijn vingers. Niet op mijn pik. Nog niet. Vraag toestemming.”

“Mag ik komen?” Haar stem brak. “Alsjeblieft. Ik kies het, ik vraag het, mag ik komen voor je?”

“Kom.”

Ze kwam met een schreeuw die in de Karaokeboei bleef hangen, kut die om zijn pik pulseerde, dijen die trilden, vocht dat over zijn vingers liep terwijl hij haar door de climax heen vingerde en haar vasthield aan de panty om haar polsen. Hij neukte haar erdoorheen, diep, meedogenloos, tot de naschokken haar knieën slap maakten en ze alleen nog overeind bleef omdat hij haar droeg.

Toen trok hij zich terug. Ze jammerde om het verlies. Hij draaide haar om, zag de tranen van inspanning in haar ogen, geen angst, en veegde er één weg met zijn duim. “Kleur?”

“Groen,” hijgde ze. “Groen. Niet stoppen. Ik wil je proeven.”

“Op je knieën.”

Ze zakte, polsen nog vast achter haar rug, gezicht omhoog. Terrence pakte haar kin, duim op haar onderlip. “Mond open. Je neemt me diep. Tik met je vingers tegen mijn been als het te veel is, dan haal ik je eraf. Begrepen?”

“Begrepen.” Ze opende haar mond.

Hij schoof naar binnen, langzaam eerst, over haar tong, tot hij de achterkant van haar keel vond en zij haar best deed om niet te kokhalzen. Haar ogen waterden. Ze ontspande haar kaak, ademde door haar neus, en nam hem dieper, een keuze in elke centimeter. Terrence vloekte zacht, hand in haar haar, en begon te stoten. Niet wild genoeg om haar te breken. Hard genoeg dat speeksel langs haar kin liep en zijn pik glom. “Kijk me aan. Brave meid. Zulke diepe keel. Je bent fucking perfect zo.”

Ze kreunde om hem heen, de trilling genoeg om zijn ballen samen te trekken. Hij hield het niet eindeloos vol. Na een laatste, diepe stoot trok hij zich terug, een draad speeksel tussen haar lip en zijn eikel, en hijgde: “Bank. Op je rug. Ik wil je gezicht als ik je vul.”

Hij maakte de panty niet los. Hij hielp haar achterover op de smalle bank, armen onder haar, polsen nog gebonden, en schoof haar rok tot haar middel. Haar billen brandden tegen het kunstleer. Haar benen vielen open. Terrence knielde tussen haar dijen, pik dik en donker, en keek haar aan tot ze knikte.

“Ja,” zei ze. “Kom in me. Neuk me tot je klaarkomt. Ik wil je voelen. Ik wil dat je me vult. Ik ben aan de pil, ik wil het zo, ik heb het gekozen.”

Hij stootte in haar in missionaris, diep, zijn gewicht op zijn onderarmen naast haar hoofd, zijn mond bij de hare. Dit was anders dan de staande beurt. Dit was bezit van dichtbij. Elke stoot wreef zijn schaambeen over haar overgevoelige clit. Hij praatte tegen haar lippen, grof en laag. “Mijn kutje. Mijn slet. Je neemt me zo goed. Je komt nog een keer als ik het zeg, en dan kom ik in je. Hoor je me?”

“Ja. Ja. Ik hoor je. Ik ben van jou. Harder, alsjeblieft, ik kan het hebben, ik wil het—”

Hij gaf het haar. De bank kraakte. Haar hakken schuurden over zijn kuiten. Zijn hand vond haar keel, niet knellend, alleen aanwezig, een vraag in de druk van zijn palm. Zij drukte zich omhoog in die hand, een ja zonder woorden, en hij hield haar daar terwijl hij haar neukte tot het ritme uiteenviel. “Kom. Nu. Met mij.”

Brigitte kwam voor de tweede keer, een langgerekte, schorre kreet tegen zijn mond, kut die hem melkte, en Terrence volgde met een rauwe vloek. Hij stootte diep en bleef daar, pik pulserend, warm zaad dat haar vulde terwijl hij haar naam zei alsof het een bevel was en een dankjewel tegelijk. Ze voelde het, heet en zwaar, en haar ogen vielen dicht van de klap van het genot.

Een tijdje was er alleen adem. Zijn voorhoofd tegen het hare. Haar polsen die begonnen te zeuren onder haar gewicht. Hij bewoog als eerste, voorzichtig, trok zich uit haar, en het verlies deed haar kreunen. Zaad liep warm langs haar bil. Hij vloekte zacht, niet uit spijt, uit zorg, en draaide haar op haar zij om bij de knoop te kunnen.

“Ik maak je los,” zei hij, stem nu laag en helder, de dominantie nog in zijn lijf maar de scherpte eraf. “Blijf stil. Zeg het als iets sleept.”

De panty viel los. Hij wreef meteen over haar polsen, duimen in cirkels over de rode striemen, controleerde haar vingers, vroeg haar te knijpen, te spreiden, te voelen. “Doof? Tintelend?”

“Warm. Een beetje branderig. Niet doof. Het is goed.” Haar stem was schor van het schreeuwen en van zijn pik. “Mijn billen ook. Die gloeien.”

Hij hielp haar overeind, trok zijn overhemd uit en maakte het nat onder de kleine kraan in de hoek van de kamer. Koel doek op haar polsen, daarna, met haar toestemming, voorzichtig over de rode afdrukken op haar billen. Geen gehaast. Geen grap. Hij kuste elke pols, toen de bovenkant van haar schouder, en hield haar tegen zijn blote borst tot haar adem weer gelijk liep met de zijne. Uit zijn zak haalde hij een flesje water dat hij bij de bar had meegenomen en zette het aan haar lippen. “Drinken. Kleine slokken.”

Ze dronk. Het water was hemels. “Je bent goed hierin,” mompelde ze tegen zijn huid. “Hard en daarna zacht. Dat is wat ik wilde. Dat gedeelde verlangen. Niet alleen de klappen. Ook dit.”

“Ik ook.” Hij streek haar haar uit haar gezicht. “Kleuren?”

“Groen, maar klaar. Voor nu. Mijn kut bonkt. Mijn keel is rauw. Ik wil niet meer neuken vanavond. Ik wil bij je blijven.”

“Dan blijven we.” Hij hielp haar haar rok fatsoeneren, vond haar panty — kreukelig, naar hen ruikend — en stopte die bij het slipje in zijn zak, met een blik die vroeg. Zij knikte. Van hem, voor nu. Hij trok zijn broek dicht, liet zijn overhemd open, en zette de microfoon weer aan.

Het nummer dat ze kozen was zachter, nog steeds een beetje vuil in de tekst, maar langzaam. Ze zongen het samen op de bank, haar hoofd op zijn schouder, zijn hand los om haar pols alsof hij de rode lijn wilde bewaken tot die vervaagde. Hun stemmen hijgden nog na. Af en toe moest ze lachen omdat een noot brak. Hij lachte mee, een laag geluid dat ze in haar ribben voelde.

“Volgende week,” zei hij toen het refrein wegstierf. “Zelfde bar. Zelfde kamer. We spreken af wat we willen voordat we naar binnen gaan, net als vanavond. Jij mag alles weigeren. Ik wil dit herhalen. Dit gedeelde verlangen. Jou. Niet als een ongelukje. Als iets van ons.”

Brigitte draaide haar gezicht naar hem, lippen nog gezwollen, ogen helder. “Vrijdag. Acht uur. Ik app je mijn grenzen op papier, jij de jouwe. En als we dan weer in de Karaokeboei staan, mag je me weer vastbinden. Ik wil dat. Ik kies dat nu al, nuchter, na afloop, zodat je weet dat het geen roes was.”

“Vrijdag,” herhaalde hij, en kuste haar, langzaam, dankbaar, zijn hand warm in haar nek.

De grendel klikte.

Niet van binnen. Van buiten werd de deur opengetrokken, het rode peertje overstemd door het felle ganglicht. In de deuropening stond een vrouw met een reserveringskaart in haar hand en Brigittes naam al half in haar mond — Yvonne, haar collega van marketing, achtentwintig en duidelijk nuchter, klaar om de Karaokeboei over te nemen voor een klantborrel. Haar blik viel op Brigittes blote dijen, op Terrence’ open overhemd, op de zwarte panty die uit zijn achterzak stak, en op de rode striemen om Brigittes polsen.

“Brigitte?” zei Yvonne, en de kaart trilde. “Wat is dit in godsnaam?”

Achter haar, in de bar, viel de muziek heel even stil.