Gespannen Kamergenoten Krijgen Eindelijk de Leiding

Ik ben Naomi, tweeëntwintig, tweedejaars psychologie, en al een jaar deel ik een te kleine studentenkamer met Bruno. Vierentwintig, technische bestuurskunde, lang, schouders die de deuropening vullen, handen die te groot lijken voor de mokken die we uit de Action hebben gehaald. We slapen op een hoogslaper en een opklapbed, met een gordijn ertussen dat nooit helemaal dichtschuift. ’s Nachts hoor ik hem ademen. Soms hoor ik hoe hij zich omdraait en ik houd mijn adem in alsof hij me kan horen denken.

Een jaar lang deden we alsof. We studeerden tot diep in de nacht, aten noodles van dezelfde pan, leenden elkaars hoodies. Maar onder die normale oppervlakte brandde iets anders. Ik fantaseerde over touw. Over knielen. Over een stem die zegt dat ik stil moet zijn en moet wachten tot ik toestemming krijg. En ik zag het bij hem ook: de manier waarop hij keek als ik te laat was met de afwas, hoe zijn kaak strak trok, hoe zijn vingers om de rugleuning van zijn stoel knepen alsof hij iets anders wilde vastpakken. Hij wilde leiden. Ik wilde volgen. We zeiden het nooit.

Tot die avond.

Het was al ver na tienen. De bureaulamp gaf een vies geel licht over onze aantekeningen. Mijn nek deed pijn van uren voorovergebogen zitten. Bruno had zijn shirt uitgetrokken omdat het benauwd was; ik probeerde niet te staren naar de lijn van zijn buik, naar het donkere haar onder zijn navel dat in zijn broeksband verdween. Mijn potlood lag stil tussen mijn vingers. Ik voelde mijn kloppende kloot tussen mijn benen, die stomme, zeurende natheid die al weken erger werd als hij te dichtbij kwam.

„Naomi.” Zijn stem was laag, hees van te lang zwijgen. „Kijk me aan.”

Ik keek op. Zijn ogen waren donker, serieus op een manier die me de keel dichtkneep.

„Ik weet wat je doet,” zei hij. „’s Nachts. Als je denkt dat ik slaap. Ik hoor je. De ademhaling. Hoe je je deken over je heen trekt. En ik weet waar je aan denkt, want ik denk hetzelfde. Alleen andersom.”

Mijn gezicht gloeide. Ik wilde ontkennen, lachen, het wegwuiven zoals we altijd deden. Maar mijn mond was droog en mijn tepels stonden hard tegen mijn dunne topje en er was geen weg meer terug.

„Vertel het,” zei hij. Geen vraag. Een bevel, zacht nog, maar al met gewicht. „Zeg hardop wat je wilt.”

Ik slikte. Mijn handen trilden op mijn schrift. „Ik… ik wil dat je de baas bent. Echt. Niet speels. Ik wil dat je me vastbindt. Dat je me straft als ik stout ben. Dat ik moet gehoorzamen. Ik heb er maanden van gedroomd. Elke keer als je boos keek om iets kleins voelde ik het tussen mijn benen. Ik schaam me er half dood voor en ik wil het zo hard dat ik er gek van word.”

Hij ademde langzaam uit, alsof hij al die tijd had ingehouden. Hij stond op. De stoel schraapte over het linoleum. Hij kwam dichterbij tot hij vlak voor mijn bureau stond, vlak voor míj, en ik moest mijn hoofd achterover leggen om hem aan te kijken.

„En ik,” zei Bruno, „wil jou leiden. Ik wil je handen achter je rug. Ik wil dat je knielt als ik het zeg. Ik wil je billen rood maken als je me tart of als je het simpelweg nodig hebt. Ik wil horen hoe je ‘alsjeblieft’ zegt terwijl je niet weet of je meer of minder wilt. Ik ruik het aan je, Naomi. Elke keer dat je onderdanig kijkt en dan wegkijkt alsof het per ongeluk was. Ik herken het. Al maanden. En ik verlang ernaar tot ik er wakker van lig.”

De kamer leek kleiner. Mijn hart bonsde in mijn keel, in mijn polsen, laag in mijn buik. Ik stond langzaam op. We stonden tegenover elkaar, te dicht, de lucht dik van alles wat we eindelijk uitspraken.

„Dus dit is het,” fluisterde ik. „We doen het. Nu. Echt.”

„Alleen als jij het wilt,” zei hij. Zijn hand ging naar mijn kaak, duim over mijn onderlip, stevig maar wachtend. „Safeword is rood. Je zegt het en alles stopt. Geen discussie. Begrepen?”

„Begrepen.” Mijn stem trilde van opwinding, niet van angst. „Ik wil het. Ik wil dat jij de leiding neemt. Alsjeblieft, Bruno.”

Hij knikte eenmaal, traag. Iets in zijn houding verschoof: de kamergenoot verdween, de man die commandeerde bleef over. „Dan kniel je. Nu. Voor me. Handen op je dijbenen. Kijk omhoog.”

Mijn benen deden wat hij vroeg voor mijn hoofd het bijhield. Ik zakte door mijn knieën op het harde vloerkleed tussen onze bedden. De stof kriebelde tegen mijn blote knieën onder mijn korte broekje. Ik legde mijn handpalmen plat op mijn dijen, vingers gespreid, en keek omhoog naar hem. Vanaf hier leek hij nog groter. Zijn crotch zat precies op ooghoogte; ik zag de contour van zijn stijve lul tegen de stof van zijn joggingbroek, dik en zwaar, en mijn mond waterde.

„Goed zo,” prees hij, en die twee woorden gingen dwars door me heen, warm en nat. „Blijf zo zitten. Adem. Je mag nog praten tot ik zeg van niet. Vertel me wat je voelt.”

„Nat,” bekende ik meteen, schaamteloos nu de drempel geslecht was. „Mijn kut is kletsnat. Mijn clitoris klopt. Ik wil dat je me aanraakt en ik wil dat je het nóg even niet doet. Ik wil gehoorzamen. Ik wil dat je me vertelt wat ik mag.”

Bruno boog zich iets voorover, greep mijn kin steviger vast. „Je mag vanavond niets zonder toestemming. Geen hand tussen je benen. Geen orgasme. Je lichaam is vanaf nu van mij om te gebruiken zoals ik wil — binnen wat we net afgesproken hebben. Als ik je vastbind, blijf je stil. Als ik je sla, tel je. Als ik mijn lul in je mond duw, open je wijd en bedankt me erna. Zeg ja.”

„Ja, Bruno.” Het kwam eruit als een zucht, een belofte, een overgave.

Hij streek met zijn duim over mijn onderlip en drukte hem zacht open. Ik likte instinctief, proefde zout van zijn huid. Hij gromde tevreden. „Je mond ziet er hongerig uit. Later. Eerst ga ik je uitkleden. Blijf knielen. Armen omhoog.”

Ik stak mijn armen omhoog. Hij trok mijn topje in één vloeiende beweging over mijn hoofd. Mijn borsten kwamen vrij, zwaar van opwinding, tepels hard en donkerroze. Koude lucht en zijn blik tegelijk; ik rilde. Hij gooide het shirt op mijn bed en bekeek me openlijk, alsof hij inventariseerde wat van hem was geworden.

„Mooi,” mompelde hij. „Deze blijven bloot. Broekje uit. Langzaam. Laat me zien hoe nat je al bent.”

Mijn vingers haakten in de elastiek. Ik schoof het broekje en mijn slipje samen naar beneden, worstelde eruit terwijl ik bleef knielen, onhandig en opgewonden. Toen ik weer rechtop zat op mijn knieën voelde ik de koele lucht tegen mijn blote kut, de draden natheid die al langs mijn binnenste dijen drogen. Bruno ging op zijn hurken zitten, duwde mijn knieën verder uit elkaar met twee stevige handen en keek recht tussen mijn benen.

„Kijk eens aan.” Zijn stem was schor. Een vinger streek — eindelijk, godverdomme — door mijn spleet, van clitoris tot ingang, en kwam glanzend terug. Hij hield hem voor mijn gezicht. „Lek. Zuig schoon.”

Ik opende mijn mond. Zoog zijn vinger naar binnen, proefde mezelf, zout en scherp, terwijl ik hem in de ogen keek. Hij duwde dieper, tegen mijn tong, en ik gaf een klein geluidje dat half snik half kreun was.

„Vanaf nu,” zei hij terwijl hij zijn vinger terugtrok, „vraag je om alles. Om aangeraakt te worden. Om vastgebonden te worden. Om geneukt te worden. En ik bepaal of je het krijgt.” Hij stond weer op, torende boven me uit. „Ik ga touw halen uit de kast. Het rode klimtouw. Jij blijft precies zo zitten. Benen open. Borsten vooruit. Als ik terugkom wil ik je zo vinden: gehoorzaam, nat, en stil tot ik spreek. Begrepen, meisje?”

„Ja,” fluisterde ik, en toen, omdat het goed voelde op mijn tong, omdat ik het al maanden in stilte had geoefend: „Ja, meester.”

Iets donkers en tevredens flitste door zijn blik. Hij boog zich nog eenmaal, kuste me hard en bezitterig — tong die mijn mond innám, tanden die in mijn onderlip knepen — en liet me daarna hijgend achter op mijn knieën.

Terwijl hij naar de kast liep, hoorde ik het knarsen van de deur, het ritselen van spullen. Mijn polsen jeukten al van verlangen naar het touw. Mijn kut knijpte om niets. Ik hield mijn houding, ademde, en voelde hoe de avond nog maar net begon: de eerste knoop nog niet gelegd, de eerste tik nog niet gegeven, en toch was ik al van hem — vrijwillig, brandend, en hongerig naar alles wat hij me nu eindelijk mocht aandoen.

Hij kwam terug met het rode klimtouw over zijn schouder en iets anders in zijn hand: zijn zwarte stropdas, die hij ooit voor een presentatie had gekocht en nooit meer had opgeborgen. Mijn adem stokte. Hij bleef een moment staan, keek me aan terwijl ik nog precies zo knielde als hij had bevolen—benen open, borsten vooruit, nat en stil.

„Goed meisje,” zei hij. „Opstaan. Op het bed. Op je rug. Armen omhoog naar de spijlen.”

Mijn knieën trilden toen ik opstond. Ik klom op zijn hoogslaper, het matras veerde onder me. Ik legde me neer, strekte mijn armen boven mijn hoofd en greep de metalen spijlen vast. Bruno boog zich over me heen. De stropdas was koel en glad. Hij wikkelde hem strak om mijn polsen, trok de knoop stevig aan en bond me vast aan het bedframe. Ik trok eraan—geen speling. Mijn polsen brandden al lichtjes van de druk, en die brand voelde als beloning.

„Safeword blijft rood,” herhaalde hij, stem laag. „Maar tot je dat zegt, ben je van mij. Begrepen?”

„Ja, meester.”

Hij glimlachte scheef, trok zijn joggingbroek naar beneden. Zijn lul sprong vrij, dik, hard, de eikel al glanzend. Ik likte mijn lippen. Hij pakte de riem uit de lus van zijn broek, liet het leer tussen zijn vingers glijden, en legde hem even naast me neer. Eerst zijn handen. Hij streek over mijn borsten, kneep in mijn tepels tot ik jankte, gleed naar beneden en spreidde mijn schaamlippen. Twee vingers doken in mijn kut, nat en makkelijk, en begonnen te pompen terwijl zijn duim mijn clitoris belaagde in trage, wrede cirkels.

„Je mag niet komen,” zei hij. „Niet tot ik het zeg. Je houdt het in. Begrepen, slet?”

„Ja—ah—ja, meester.”

Hij werkte me open, boog zich voorover en likte één lange lik van ingang tot clitoris. Ik rukte aan de stropdas, heupen die omhoog stuwden. Hij zoog hard op die kleine knop, vingers krom in me, en net toen de golf kwam—net toen mijn buik zich spande—trok hij weg. Niets. Leegte. Ik snikte.

„Edge,” gromde hij. „Zo voelt controleren. Weer.”

Opnieuw. Vingers, mond, druk. Hij bracht me driemaal tot de rand, liet me telkens steil vallen. Mijn dijen trilden, mijn kut knijpte om niets, tranen van frustratie prikten in mijn ogen. „Alsjeblieft… meester, alsjeblieft…”

„Nog niet.” Hij greep de riem. „Omdraaien. Zo goed als je kunt met die polsen. Billen omhoog.”

Ik wurmde me op mijn knieën, gezicht in het kussen, kont hoog, polsen nog vast aan de spijlen zodat mijn rug hol stond. De eerste klap van de riem kwam licht, een warme striem over mijn rechterbil. Ik hijgde. De tweede harder. De derde liet me kermen.

„Tel,” beval hij.

„Eén… twee… drie—”

Hij gaf er zes in totaal, nooit te hard, precies genoeg om de huid te laten gloeien en mijn kut nóg natter te maken. Tussen de slagen door streek hij met twee vingers door mijn spleet, smeerde mijn natheid over de hete striemen. „Kijk hoe je druipt van een beetje tucht. Schandelijk. Heerlijk.”

Toen draaide hij me weer half op mijn rug, klom op het bed en knielde bij mijn hoofd. Zijn lul stootte tegen mijn lippen. „Mond open. Wijd. Je neemt me diep. Keel open. Als je moet kokhalzen, doe je dat mooi en blijf je slikken.”

Ik opende. Hij schoof naar binnen, langzaam eerst, tot de eikel mijn keel raakte. Ik ademde door mijn neus, ontspande, en hij duwde verder. Mijn keel spande, tranen welden op, speeksel liep uit de hoeken van mijn mond. Hij hield me daar, handen in mijn haar, en begon te neuken—korte, diepe stoten die me deed kokhalzen om zijn lul. „Dat’s het. Slik me. Goede slet. Kijk me aan terwijl ik je keel gebruik.”

Ik keek omhoog, ogen waterig, en zoog zo goed ik kon terwijl hij dieper ging. Het was vies, overweldigend, perfect. Toen hij zich terugtrok liep een sliert speeksel van mijn onderlip naar mijn kin. Ik hijgde, hoestte zacht.

„Bedank me.”

„Dank je, meester. Dank je dat ik je lul mocht nemen.”

Hij gromde tevreden, pakte mijn heupen en draaide me om tot ik op handen en knieën hing, polsen nog steeds vast. Hij positioneerde zich achter me, wreef zijn eikel door mijn kletsnatte spleet en stootte in één harde beweging naar binnen. Ik schreeuwde half in het kussen. Hij vulde me helemaal, strekte me open, en begon meteen hard te neuken—doggystyle, diep, meedogenloos. Zijn handen knepen in mijn hete billen, trokken me naar elke stoot toe. Het geluid van huid op huid vulde de kleine kamer, nat en smerig.

„Zeg het,” beval hij tussen stoten door. „Zeg wat je bent.”

„Ik ben je slet—ah fuck—ik ben Bruno’s slet—”

„Harder. Duidelijker.”

„Ik ben je slet! Je onderdanige kut! Alsjeblieft neuk me harder—”

Hij gaf me wat ik vroeg. Dieper, sneller, tot mijn borsten heen en weer slingerden en de stropdas in mijn polsen sneed. Toen trok hij eruit, rolde me op mijn rug, spreidde mijn benen wijd en duwde opnieuw naar binnen in missionaris. Zijn hand gleed omhoog, vingers om mijn keel—niet knijpend om lucht af te snijden, maar stevig, bezitterig, duim tegen mijn kaak zodat ik hem moest aankijken.

„Nog een keer. Terwijl ik je keel vasthoud. Wat ben je?”

„Ik ben je slet,” hijgde ik, stem hees door de druk. „Helemaal van jou. Je mag me gebruiken. Alsjeblieft laat me komen, meester—ik kan niet meer—”

Hij stootte dieper, schuurde precies over die plek in me die me wit achter de ogen liet zien. Zijn andere hand vond mijn clitoris, wreef hard en snel. „Nog even. Houd het. Kijk me aan. Vraag netjes.”

„Alsjeblieft, meester—mag ik klaarkomen? Ik ben je slet, ik heb het zo nodig—alsjeblieft geef me toestemming—”

Hij knikte eenmaal, ogen donker, hand nog om mijn keel. „Kom. Nu. Kom om mijn lul, slet.”

De toestemming spleet me open. Mijn orgasme sloeg toe als een golf die me van binnenuit stuktrok—kut die samentrok om hem heen in harde, natte golven, dijen die spastisch trilden, een schreeuw die half stikte onder zijn greep. Ik kwam lang, vuil, met tranen over mijn wangen en zijn naam als gebed. Hij neukte me erdoorheen, hield me open, liet me elk spiertje voelen.

Toen ik slap en hijgend onder hem lag, trok hij er niet uit. Hij bleef hard in me zitten, hand nog om mijn keel, en boog zich dichterbij tot zijn adem warm was tegen mijn oor.

„Dat was één,” fluisterde hij. „De avond is nog lang, Naomi. Ik ben nog lang niet klaar met je. En jij mag nog niks zonder mijn woord. Niet bewegen. Blijf om me heen geklemd terwijl ik bedenk wat ik hierna met mijn slet ga doen.”

Mijn polsen trokken opnieuw aan de stropdas. Mijn kut spande nog na om zijn lul. En ergens onder de roes voelde ik alweer die honger groeien—naar meer riem, meer keel, meer bevelen—terwijl de kamer te klein bleef en de nacht nog uren te gaan had.

Ik lag er nog steeds, met zijn harde lul diep in me, zijn hand om mijn keel alsof hij me wilde herinneren dat ik nergens heen kon. Mijn polsen brandden onder de stropdas, mijn billen gloeiden van de riem, en mijn kut knijpte nog na van dat orgasme dat me helemaal had leeggemaakt. Maar Bruno bewoog alweer. Langzaam eerst, diepe, rollende stoten die me dwongen elk centimeter van hem te voelen. „Ik zei dat de avond nog lang is,” gromde hij tegen mijn oor. „En jij mag nog steeds niks zonder toestemming. Blijf stil. Blijf open.”

Hij trok eruit, draaide me op mijn buik alsof ik een pop was, en duwde mijn knieën uit elkaar tot mijn hete, gestreepte billen hoog stonden. De stropdas sneed dieper in mijn polsen toen hij me naar achteren trok. Zijn eikel wreef opnieuw door mijn spleet, smeerde mijn natheid over mijn clitoris, en toen stootte hij weer naar binnen—harder dit keer, tot mijn adem stokte in het kussen. Hij neukte me met lange, meedogenloze halen, handen die mijn heupen vasthielden alsof hij bang was dat ik zou wegglijden. Elke klap van zijn ballen tegen mijn clitoris liet me janken. „Je bent zo strak om me heen,” hijgde hij. „Alsof je kut me niet wil laten gaan. Zeg het weer. Wat ben je?”

„Je slet,” snikte ik, stem muffig tegen het kussen. „Bruno’s slet. Je onderdanige kut. Alsjeblieft… harder.”

Hij gaf me harder. De bedspijlen knarsten. Mijn borsten schuurden over het laken, tepels zo gevoelig dat het pijn deed op de goede manier. Hij boog zich voorover, beet in mijn schouder, en zijn vingers vonden opnieuw mijn clitoris—ruw, snel, veeleisend. „Je mag niet komen tot ik het zeg. Houd het in, meisje. Laat me voelen hoe wanhopig je bent.”

Ik probeerde. God, ik probeerde. Mijn buik spande, mijn dijen trilden, tranen van pure overprikkeling liepen over mijn wangen. Hij edge me opnieuw, bracht me tot het punt waarop ik bijna schreeuwde van frustratie, en trok dan zijn vingers weg. Alleen zijn lul bleef, diep en dik, pompend. „Alsjeblieft, meester,” snikte ik. „Ik kan niet meer. Mag ik—mag ik alsjeblieft—”

„Nog niet.” Hij trok eruit, rolde me op mijn rug en knielde over mijn borstkas. Zijn glimmende lul stootte tegen mijn lippen. „Mond open. Zuig me schoon. Proef jezelf op me.”

Ik opende wijd. Hij schoof naar binnen, vulde mijn keel opnieuw tot ik kokhalsde, speeksel dat over mijn kin droop. Hij neukte mijn mond met korte, diepe stoten, handen in mijn haar, ogen die me vasthielden. „Goede slet. Slik. Kijk me aan.” Ik keek, waterig en hongerig, en zoog zo hard ik kon. Toen hij zich terugtrok liet hij een sliert achter op mijn tong. „Bedank me.”

„Dank je, meester. Dank je dat ik je lul mocht schoonmaken.”

Hij glimlachte die donkere, tevreden glimlach en duwde mijn benen wijd open tot mijn knieën bijna mijn oren raakten. In één stoot was hij weer binnen, missionaris, diep, tot zijn schaamhaar tegen mijn clitoris schuurde. Zijn hand gleed terug om mijn keel—stevig, bezitterig, duim die mijn kaak omhoog dwong zodat ik hem moest aankijken terwijl hij me neukte. „Nu mag je vragen. Netjes.”

„Alsjeblieft, meester,” hijgde ik, elk woord stotend door zijn stoten. „Mag ik klaarkomen om je lul? Ik ben je slet, helemaal van jou, ik heb het zo hard nodig—alsjeblieft geef me toestemming—”

Hij knikte, ogen zwart van lust. „Kom. Kom hard om me heen. Nu.”

De golf spleet me open. Mijn kut wrong zich om hem heen in krampachtige, natte samentrekkingen, mijn rug holde, een schreeuw die half stikte onder zijn greep. Ik kwam lang en vuil, met zijn naam als gebed en tranen die mijn slapen nat maakten. Hij neukte me erdoorheen, hield me open, liet me elk spiertje voelen tot ik slap en trillend onder hem lag.

Toen pas liet hij zich gaan. Zijn stoten werden onregelmatig, dieper, en met een lage grom spoot hij in me—heet, pulserend, golf na golf die mijn al overgevoelige binnenkant vulde. Hij bleef diep zitten terwijl hij kwam, hand nog om mijn keel, voorhoofd tegen het mijne. „Neem het,” hijgde hij. „Neem alles. Goede slet.”

We bleven zo liggen, ademhalend, zijn lul die langzaam zachter werd in me terwijl zijn zaad al begon te lekken langs mijn spleet. De kamer rook naar seks, zweet en touw. Mijn polsen gloeiden, mijn billen brandden, en ergens diep in mijn buik klopte nog steeds die lege, tevreden pijn.

Pas na lange minuten bewoog hij. Voorzichtig trok hij eruit. Ik voelde zijn zaad over mijn bilnaad lopen, warm en smerig. Hij ging op zijn knieën zitten, wreef even over zijn gezicht, en boog zich toen over me heen. „Safeword niet gebruikt,” mompelde hij zacht, bijna teder. „Goed. Nu aftercare. Blijf stilliggen.”

Hij maakte de stropdas los met trage, zorgvuldige vingers. De stof gleed van mijn polsen; rode afdrukken en lichte schaafplekken kwamen tevoorschijn. Hij bracht mijn handen naar beneden, kuste de binnenkant van elke pols, streek met zijn duimen over de gevoelige huid. „Doet het pijn?”

„Een beetje,” fluisterde ik. „Maar goed.”

Hij knikte, stond op, pakte een flesje lotion uit zijn nachtkastje—goedkope Action-spul, maar het was koel en zacht. Hij masseerde het in mijn polsen, daarna over mijn billen, zachte cirkels over de striemen van de riem. Elke aanraking was traag, zorgzaam, alsof hij de dominant even had opgeborgen en alleen Bruno overbleef—mijn kamergenoot die me verzorgde. Hij veegde me schoon tussen mijn benen met een vochtig doekje, kuste de binnenkant van mijn dijen, en trok me daarna tegen zich aan op het smalle matras.

We lagen dicht tegen elkaar, mijn hoofd op zijn borst, zijn arm om mijn middel, benen verstrengeld. Zijn vingers streekend over mijn rug, over de plekken die nog gloeiden. „Adem,” zei hij zacht. „Je deed het goed. Zo goed. Mijn goede meisje.”

Ik ademde. De roes zakte langzaam. Mijn lichaam voelde zwaar, gebruikt, heerlijk pijnlijk. „Dit… dit was alles wat ik wilde,” fluisterde ik tegen zijn huid. „Meer dan ik durfde te dromen.”

Hij kuste mijn haar. „En dit is nog maar het begin. Ik wil dit vast. Elke avond. Jij knielt als ik thuiskom. Jij wacht op mijn orders. Je vraagt om toestemming om te komen, om te eten, om te slapen als ik het zeg. We blijven kamergenoten, maar jij bent van mij. Dominante-submissieve relatie. Geen half werk meer. Safeword blijft rood. En overdag doen we of er niks is—tot de avond valt. Begrepen?”

Mijn hart klopte sneller. „Ja. Elke avond jouw orders. Ik wil het. Ik wil van jou zijn.”

Hij trok me dichterbij, zijn hand op mijn billen, zacht strelend over de hete plekken. „Dan is dit het. Vanaf nu. Jij bent mijn slet als de lamp uitgaat. En ik pas op je.”

We lagen zo, naakt, plakkerig, zijn zaad dat nog steeds langzaam uit me lekte op het laken. Buiten piepte een scooter voorbij. De bureaulamp brandde nog steeds vies geel. Ik sloot mijn ogen en voelde zijn hartslag onder mijn wang, traag en zeker.

Maar ergens onder de warmte, onder de zoetheid van zijn aftercare en de belofte van elke avond, kroop iets kouds omhoog. Twijfel. Een scherpe, nare steek achter mijn borstbeen. Wat als dit alles kapotmaakt? Wat als hij morgen wakker wordt en spijt heeft, of erger: wat als ík spijt krijg als de endorfines weg zijn en ik alleen nog de afdrukken op mijn polsen overhoud en de wetenschap dat ik me volledig heb gegeven aan de jongen met wie ik de afwas deel? Wat als de kamer te klein blijkt voor dit, voor ons, voor de man die me net de strot uit heeft geneukt en nu zachtjes mijn billen streelt alsof hij nooit anders heeft gedaan?

Ik slikte, hield me stiller tegen hem aan, en zei niks. Zijn adem werd dieper, bijna slapend. Mijn kut klopte nog na, vol met hem, en toch voelde ik opeens hoe leeg de belofte van „elke avond” kon klinken als de ochtend kwam. Iets was verkeerd. Niet het touw, niet de riem, niet het orgasme. Iets daaronder. Een barst die ik nog niet kon benoemen, maar die al kraakte terwijl hij me vasthield en fluisterde dat ik van hem was.