Klimvriend Claimt Paulina Terwijl Stefan Kijkt

De deurbel ging één keer, kort en zelfverzekerd. Paulina, achtentwintig en marketingmanager, stond al in de hal met haar hand op de klink. De zwarte jurk zat strak om haar heupen, de bandjes dun over haar schouders, en ze had lippenstift opgedaan die ze anders bewaarde voor diners waar Stefan niet bij was. Achter haar bleef Stefan, dertig, IT-specialist, in de deuropening van de woonkamer staan. Zijn handpalmen waren vochtig. Zijn pik was al half hard, en hij haatte zichzelf daar een beetje voor, en hij wilde het tegelijk zo graag dat zijn keel dichtzat.

“Je kunt nog zeggen dat het niet doorgaat,” zei ze, zonder zich om te draaien.

“Ik wil het,” zei hij. Zijn stem brak. “Ik wil het zien. Echt.”

Ze keek hem toch aan. Haar ogen waren donker en helder, nuchter, scherp. Geen twijfel. “Dan doe je straks je mond open en zeg je het ook tegen hem. Niet alleen tegen mij, in bed, als het donker is.”

Hij knikte. Maanden had hij erover gefantaseerd, altijd als volwassen man naast zijn volwassen vrouw, nooit eerder dan hun huwelijk en de avonden daarna waarin hij niet kon slapen van het beeld. Eerst stil. Toen hardop, trillend, met zijn gezicht in haar nek. Zij had geluisterd, vragen gesteld, en uiteindelijk Klimvriend genoemd, haar personal trainer, de man die haar al een jaar in de sportschool commandeerde alsof haar lichaam van hem was. Vanavond was geen ongeluk. Vanavond was afgesproken.

Ze deed open.

Klimvriend vulde de deuropening. Vierendertig, breed in de schouders, de mouwen van zijn overhemd opgerold over onderarmen die eruitzagen alsof hij er iemand mee kon optillen zonder moeite. Hij rook naar schone huid en een zweem zweet die de douche niet helemaal had weggekregen. Zijn blik gleed over Paulina, langzaam, zonder schaamte, en bleef daarna een tel op Stefan hangen.

“Stefan.” Hij stak zijn hand uit. De greep was hard. “Paulina zei dat je me wilde spreken.”

“Kom binnen,” zei Stefan. Het klonk kleiner dan hij wilde.

In de woonkamer brandde alleen de schemerlamp. Op tafel stond water, geen wijn. Paulina had dat zo gewild: heldere hoofden, geen excuus achteraf. Klimvriend ging op de bank zitten alsof de plek al van hem was. Paulina zette zich naast hem, dichtbij, haar knie tegen de zijne. Stefan nam de fauteuil, recht ertegenover, en voelde zich meteen de toeschouwer die hij had gevraagd te mogen zijn.

Klimvriend legde zijn arm achter Paulina op de leuning. Zijn vingers streken langs haar blote schouder. “Je traint harder als hij niet in de zaal staat,” zei hij tegen haar, maar hij keek Stefan aan. “Vanavond hoef je niet te doen alsof je dat niet leuk vindt.”

Paulina’s mondhoek trok. “Hij vindt het leuk. Zeg het, Stefan.”

Stefan slikte. Zijn pik drukte tegen zijn rits. “Ik wil dat je haar aanraakt. Ik wil kijken. Ik heb er zelf om gevraagd. Als jij het ook wilt, en als zij het wilt, dan… dan mag het. Alles. Ik raak haar niet aan. Dat is de afspraak. Ik kijk alleen. En ik mag mezelf… aanraken. Als jullie dat goedvinden.”

Klimvriend hield zijn blik vast. Geen lach, geen spot, alleen die zware, rustige aandacht. “Paulina?”

“Ik wil het,” zei ze, luid genoeg dat het niet weg te praten viel. “Ik wil dat jij me neukt. Hard. En ik wil dat mijn man erbij zit en ziet hoe ik het krijg. Niemand is dronken, niemand wordt gedwongen. Als een van ons stopt, stoppen we. Tot die tijd ben ik van jou.”

Klimvriend knikte één keer. “Goed. Dan blijven we bij die regel. Jij kijkt, Stefan. Je komt niet tussen. Je zegt het als je wilt stoppen. Zolang je dat niet zegt, ga ik door.”

“Ik wil niet stoppen,” fluisterde Stefan.

Klimvriend draaide zich naar Paulina, legde zijn hand in haar nek en trok haar mond naar de zijne. De zoen was niet voorzichtig. Hij opende haar lippen met de zijne, beet zacht in haar onderlip en liet zijn tong diep gaan, alsof hij al maanden wist hoe ze smaakte en het eindelijk mocht controleren. Paulina kreunde in zijn mond. Haar hand greep zijn overhemd. Stefan zat stil in de fauteuil, adem hoog in zijn borst, en keek naar de plek waar Klimvriends duim over haar kaak streek.

De hand van de trainer zakte. Over haar sleutelbeen, in de jurk, om een borst. Paulina hapte naar adem toen hij haar tepel tussen duim en vinger nam en eraan trok, hard genoeg dat ze haar rug hol trok. Hij schoof de stof naar beneden. Haar borsten lagen bloot in het lamplicht, zwaar, de tepels stijf. Klimvriend boog en nam er één in zijn mond, zoog, liet zijn tanden schuren. Paulina’s vingers verdwenen in zijn korte haar.

“Kijk naar je man,” zei Klimvriend tegen haar huid.

Ze draaide haar gezicht. Haar lippen waren nat, haar ogen glazig van lust en tegelijk messcherp. Stefan voelde die blik in zijn pik slaan.

“Wil je het écht zien?” vroeg ze, luid, zonder te fluisteren, alsof de buren het mochten horen. “Wil je zien hoe een echte man me neemt? Niet zoals jij het doet, snel en verlegen. Hard. Diep. Tot ik schreeuw.”

Stefan knikte zo heftig dat zijn nek kraakte. “Ja. Alsjeblieft. Ga door. Ik smeek het je. Laat hem. Ik wil het zien, Paulina, alsjeblieft, stop niet.”

Ze glimlachte, klein en wreed en warm tegelijk, en zakte van de bank op haar knieën tussen Klimvriends benen. Haar jurk schoof op tot haar middel. Geen slip. Stefan zag de glans tussen haar dijen en moest zijn handen in de armleuningen drukken om niet op te staan.

Paulina ritste Klimvriends broek open. Het geluid was luid in de stille kamer. Ze trok de stof naar beneden, haakte haar vingers achter de band van zijn boxershort en bevrijdde hem. Zijn pik sprong zwaar naar voren, dik, donkerder aan de eikel, de ader over de schacht duidelijk, groter dan wat Stefan elke ochtend in de spiegel probeerde niet te vergelijken. Paulina sloot haar vuist eromheen en kon hem niet helemaal omvatten.

“Hoor je dat, Stefan?” zei ze, en haar stem was hees. “Dit is een pik. Niet dat dunne ding waar jij me mee plaagt en daarna sorry voor zegt.”

Ze likte van de wortel naar de top, langzaam, met de platte tong, en nam hem daarna in haar mond. Diep. Haar wangen holden. Een nat, obsceen geluid vulde de kamer toen ze begon te pompen, haar hoofd op en neer, speeksel dat langs de schacht liep en op Klimvriends ballen droop. Ze kokhalsde één keer, trok terug, ademde, en nam hem weer, dieper, vastbesloten. Klimvriend legde zijn hand op haar achterhoofd, niet duwend, wel sturend, en gromde.

“Braaf,” zei hij. “Je mond is gemaakt hiervoor.”

Paulina liet hem even uit haar keel glijden, een draad speeksel tussen haar lip en zijn eikel, en keek opzij naar de fauteuil. “Aftrekken mag, Stefan. Aanraken niet. Blijf zitten en kijk hoe ik zijn lul pijp alsof ik uitgehongerd ben. Want dat ben ik. Naar dit. Niet naar jou.”

Stefan maakte zijn rits open met trillende vingers. Zijn eigen pik, kleiner, rood, al nat aan de top, sprong in zijn hand. Hij sloot zijn vuist erom en bewoog langzaam, beschaamd en zo opgewonden dat zijn zicht wazig werd. Elke keer dat Paulina’s lippen tot aan Klimvriends buik zakten, kneep hij te hard en moest hij stoppen om niet meteen te komen.

Klimvriend hield het een tijd vol, zijn kaak strak, zijn hand in haar haar. Toen trok hij haar van zijn pik, een natte plop, en stond op. Hij schoof de salontafel met één beweging vrij van de bank, het hout kraakte over de vloer.

“Handen op het blad,” zei hij. “Kont naar mij.”

Paulina gehoorzaamde meteen. Ze boog over de tafel, borsten tegen het koele hout, rug hol, kont omhoog. Klimvriend stapte achter haar, greep haar heupen en wreef zijn eikel door haar spleet. Ze was drijfnat. Het geluid was zacht en smerig.

“Zeg het,” beval hij.

“Neuk me,” hijgde ze. “Hard. Laat hem kijken.”

Hij stootte in één keer naar binnen. Paulina schreeuwde, een hoog, gebroken geluid, en haar vingers klauwden over het tafelblad. Klimvriend gaf haar geen tijd. Hij trok bijna helemaal terug en ramde weer naar binnen, een ritme dat meteen ruw was, heupen die tegen haar kont kletsten, zijn ballen die tegen haar klit sloegen. De tafel schoof een centimeter bij elke stoot. Stefan zat zo dichtbij dat hij de geur rook, haar natheid, zijn zweet, en hij rukte aan zijn pik in hetzelfde tempo zonder het te willen.

Klimvriend wond haar haar om zijn vuist en trok haar hoofd omhoog, zodat haar keel blootlag en haar blik naar de fauteuil werd gedwongen door de hoek, niet door geweld dat ze niet had gevraagd. Ze had zelf gezegd dat ze hard wilde. Haar mond hing open.

“Mijn persoonlijke hoer,” zei hij, laag, vlak bij haar oor, luid genoeg voor Stefan. “In de sportschool doe je alsof je netjes bent. Hier buig je en je neemt het. Voel je hoe diep ik zit? Dieper dan hij ooit komt.”

“Ja,” kreunde ze. “Dieper. Harder. Ik ben je hoer, vanavond, alleen de jouwe.”

Hij neukte haar zoals hij het zei. Korte, zware stoten die haar hele lichaam naar voren joegen, afgewisseld met lange halen waarbij zijn pik bijna uit haar gleed en dan weer tot de wortel verdween. Paulina’s kut maakte obscene, natte geluiden. Haar dijen trilden. Ze keek Stefan aan, ogen waterig van de kracht, en lachte ademloos.

“Zie je het?” bracht ze uit. “Zie je hoe hij me opensplijt? Jij krijgt me nooit zo nat. Nooit.”

Stefan kwam bijna. Hij kneep de basis van zijn pik dicht en hijgde, een beschaamd geluid, zijn vrije hand in de leuning geklauwd. “Ik zie het,” fluisterde hij. “Ik zie alles. Alsjeblieft, niet stoppen.”

Klimvriend gaf haar nog een tiental stoten, hard genoeg dat de lamp op tafel rinkelde, trok toen uit haar. Haar kut bleef even open, roze en glanzend, voor ze zich samentrok. Hij draaide haar om, tilde haar op alsof ze niets woog, en zette haar met haar rug tegen de muur naast de boekenkast. Paulina sloeg haar benen om zijn middel, hakken die in zijn onderrug haakten, armen om zijn nek. Hij ving haar op met één arm onder haar kont en leidde zijn pik met de andere hand weer naar binnen.

Deze hoek was anders. Dieper op een manier die haar deed happen. Hij neukte haar staand, haar schouders bonkten zacht tegen de muur, zijn heupen een machine, zijn pik die bij elke stoot tegen een plek drukte waar ze het uitschreeuwde. Stefan was half uit de fauteuil gekomen, nog steeds met zijn hand om zichzelf, dichtbij genoeg om de spieren in Klimvriends rug te zien werken, dichtbij genoeg om Paulina’s gezicht te zien openscheuren van genot.

“Aanraken niet,” grauwde Klimvriend zonder om te kijken. “Je hebt het zelf gezegd. Blijf kijken. Ruk je af als een brave jongen en hou je zaad in je hand.”

“Ja,” zei Stefan. Het was geen protest. Het was overgave. Hij gehoorzaamde omdat hij het wilde, omdat de vernedering hem heter maakte dan enige aanraking van zijn vrouw ooit had gedaan.

Paulina’s nagels groeven in Klimvriends schouders. “Ik kom,” hijgde ze. “Ik kom, niet stoppen, alsjeblieft, diep, blijf diep—”

Hij ramde haar tegen de muur en hield haar daar, pik tot aan de wortel, en maalden met zijn heupen. Paulina schreeuwde. Haar hele lichaam spande, haar kut trok ritmisch om hem heen, haar hoofd klapte achterover tegen de muur en haar stem brak in iets wat geen woorden meer waren, tot de woorden terugkwamen, scherp en gericht op de man in de fauteuil.

“Hij voelt zoveel beter dan jij,” riep ze, schor, terwijl ze nog nakrompen om die dikke pik. “Stefan, hoor je me? Beter. Voller. Ik kom op zijn lul zoals ik op de jouwe nooit kom. Nooit.”

Klimvriend gromde, zijn ritme brak, en hij stootte nog drie keer, diep, en kwam. Stefan zag het aan de manier waarop zijn schouders sloten, aan de korte, harde schokken van zijn heupen, aan Paulina’s ogen die wijder werden toen het warme zaad diep in haar spoot. Klimvriend hield haar tegen de muur gespietst tot de laatste samentrekking voorbij was, zijn voorhoofd tegen het hare, zijn adem rauw.

“Blijf zitten,” zei hij tegen Stefan, nog nahijgend. “Je krijgt het te zien.”

Hij trok zich langzaam uit haar. Zijn pik gleed nat en zwaar naar buiten, glanzend van haar en van hem. Een dikke draad zaad volgde, en toen meer, wit en warm, dat uit Paulina’s open kut liep, over haar bil, langs de binnenkant van haar dij, en op de vloer drupte tussen Klimvriends voeten. Hij zette haar neer. Haar benen hielden haar amper. Ze leunde tegen de muur, jurk om haar middel, borsten bloot, mond open, en keek naar haar man terwijl het zaad uit haar bleef lekken.

Stefan rukte nog twee keer en kwam in zijn eigen vuist, een korte, beschamende straal die over zijn vingers liep en op zijn broek droop. Niemand hielp hem. Niemand raakte hem aan. Paulina keek naar de rommel in zijn hand alsof het de bevestiging was van alles wat ze zojuist had gezegd, en Klimvriend stopte zijn pik weg zonder zijn blik van haar af te halen, alsof Stefan al geen deel meer uitmaakte van de kamer.

Ze veegde met twee vingers door het zaad op haar dij, bracht ze naar haar mond en likte ze schoon, langzaam, terwijl ze Stefan aankeek.

Morgen zou ze naast hem wakker worden, en allebei zouden ze weten van wie ze eigenlijk was.