Snowed In met Haar Zwarte Collega

De sneeuw viel al uren in dichte, witte vlokken tegen de ramen van de bovenste verdieping. Buiten was Amsterdam verdwenen onder een grijze deken; binnen brandden alleen nog de noodverlichting en de zwakke gloed van Xaviers laptop. Nadia wreef over haar armen. Haar streng opgestoken blond haar zat al losser dan vanochtend, en de strakke blouse kleefde koud tegen haar huid.

“Verwarming is echt dood,” mompelde ze. Haar stem klonk schor van de lange stilte. Ze keek naar Xavier, die tegen de muur leunde bij het raam. Tweeëndertig, lang, breed in de schouders, donkere huid die in het zwakke licht bijna glom. Zijn accountmanagerpak lag open bij de kraag; de das hing los.

“Ja. En de lift doet het ook niet meer. We zitten hier tot de sneeuwploeg komt. Als die komt.” Hij lachte kort, diep. Die stem. Al maanden zat die stem in haar buik als ze in meetings naar hem keek en deed alsof ze naar de spreadsheets staarde.

Nadia vond zichzelf doorsnee. Achtentwintig, marketing, netjes, ronde heupen die ze in strakke rokken stopte alsof ze zich ervoor moest verontschuldigen. Xavier keek er al maanden naar. Ze wist het. Hij wist dat zij het wist. Alleen hadden ze er nooit iets van gezegd.

Ze schoven de bureaustoelen dichter bij elkaar toen de kou door de vloer omhoogkroop. Xavier trok zijn colbert uit en legde het over haar schouders. Zijn vingers bleven een seconde te lang op haar bovenarm.

“Je rilt,” zei hij.

“Jij ook niet echt warm, of wel?”

Hij grijnsde. “Ik ben gewend aan warmere dingen.” De opmerking hing er tussenin, te open, te eerlijk. Nadia voelde hitte in haar wangen ondanks de kou.

Ze begonnen te praten omdat zwijgen erger was. Over deadlines, over de storm, en toen, alsof de stilte het uit hen trok, over de meetings. Xavier leunde naar voren, ellebogen op de knieën.

“Weet je hoe vaak ik naar je billen heb gekeken als je weg liep na een presentatie? Die ronde, witte billen in die grijze rok. Ik heb er ’s nachts van afgetrokken. Serieus.”

Nadia slikte. Haar mond was droog. “Xavier…”

“Zeg het maar als ik te ver ga.”

“Je gaat te ver,” fluisterde ze, en lachte nerveus. “En ik word er nat van. Al maanden. Van je stem. Van die brede, zwarte handen van je die over de tafel bewegen. Ik dacht steeds: fucking hell, als die handen eens…”

Ze hield op. Hij keek haar aan, donkere ogen halfdicht van lust en iets zachters. “Dan zeggen we het nu. We zitten hier vast. Niemand komt. De verwarming is dood. En ik wil je dichterbij.”

Nadia stond op. Haar benen trilden. Ze liep de twee stappen naar hem toe, aarzelde een hartslag, en liet zich op zijn schoot zakken, knieën aan weerszijden van zijn heupen. Het colbert gleed van haar schouders. Zijn handen vonden meteen haar taille, warm door de stof.

“Dit is fucking stom,” mompelde ze tegen zijn mond.

“Dan zijn we stom.”

De eerste kus was aarzelend, lippen die proefden, adem die mengde. Toen opende ze haar mond en zoog zijn tong naar binnen alsof ze maanden honger had gehad. Xavier gromde in haar keel. Zijn handen gleden naar haar billen, knepen hard in het witte vlees door de rok, trokken haar strak tegen hem aan. Ze voelde hem. Hard, dik, al volledig stijf tegen haar natte kruis. Haar slipje was al doorweekt.

“Voel je dat?” hijste hij. “Dat is wat jij doet. Al die tijd.”

Nadia wreef zich tegen hem, langzaam, bewust. “Ja. God, ja.”

Ze kuste hem gulzig, tanden, tong, speeksel. Zijn handen schoven onder haar blouse, warm op haar blote rug, daarna naar voren, cuppend over haar beha. Ze trok zich even terug, hijgde, en knoopte de blouse open knoop voor knoop. Xavier keek toe alsof hij iets heiligs zag. Haar volle, witte borsten duwden over de cups toen ze de beha losmaakte en weggooide. Hij boog voorover en zoog een tepel hard in zijn mond, tanden scherend, tong wrijvend. Nadia boog haar rug, duwde zich dieper in zijn gezicht.

“Fuck—Xavier—”

Zijn andere hand kneep in de andere borst, duim over de stijve tepel. Ze reconteerde met haar handen tussen hen in, rits van zijn broek open, hand naar binnen onder de boxershort. Haar vingers sloten zich om zijn dikke, zwarte lul. Hij was warm, aders spanden onder haar greep, de eikel al nat van pre-cum. Met beide handen trok ze hem vrij, strelend, wrijvend van basis tot top terwijl hij bleef zuigen aan haar borsten alsof hij er melk uit wilde halen.

“Zo dik,” fluisterde ze, half verbijsterd, half geil. “Ik wil hem in me.”

Xavier liet haar tepel los met een nat geluid. “Dan neem je hem. Nu.”

Nadia schoof haar rok omhoog, trok haar natte slipje opzij. Ze ging op haar knieën hoger, positioneerde de brede kop tegen haar open, glimmende kut, en zakte langzaam naar beneden. De rek was hevig; ze was nat genoeg, maar hij vulde haar volledig, centimeter voor centimeter, tot ze met een schok op zijn schoot zat en zijn hele lul in haar had. Haar bleke huid contrasteerde scherp met zijn donkere heupen.

“Heilig… fuck,” hijgde ze.

Toen bewoog ze. Eerst langzaam, wentelend, daarna wilder, cowgirl, haar borsten stuiterend terwijl ze zich optrok en weer hard naar beneden liet vallen. Xavier hield haar heupen vast, hielp haar ritme, stootte omhoog als ze neerkwam zodat hij diep raakte. Het geluid van natte huid op huid vulde het lege kantoor. Nadia kermde, open mond, ogen halfdicht.

“Kijk naar ons,” gromde hij. “Jouw witte kut om mijn zwarte pik. Al die maanden… dit.”

Ze neukte harder, billen klappend op zijn dijen, haar streng kapsel nu volledig los, blond haar wild over haar schouders. Xavier spande zijn kaak. “Ik ga je omdraaien voordat ik klaarkom zo.”

Hij tilde haar op alsof ze niets woog, trok zich uit haar met een nat plopgeluid, en draaide haar om over het bureau. Papieren vlogegen op de grond. Nadia steunde op haar onderarmen, billen omhoog, rok nog steeds om haar taille gerold. Xavier ging achter haar staan, greep haar heupen, en ramde er in één stoot weer in tot zijn ballen tegen haar clitoris klapten.

“Ah—ja!” schreeuwde ze.

Hij neukte haar hard en diep, doggy, heupen slapend tegen haar witte billen. Een hand greep in haar haar, trok haar hoofd achterover zodat haar rug hol stond. De andere hand kwam neer op haar bil—een harde klap die rood achterliet, daarna nog een. Nadia schreeuwde van genot, niet van pijn. Hij beet in haar nek, ruw, tanden in de huid vlak onder haar oor, terwijl zijn vingers tussen hen gleden en haar clitoris vonden. Hij wreef in snelle, natte cirkels terwijl hij haar bleef rammen.

“Kom voor me,” beval hij tegen haar huid. “Ik voel hoe je knijpt. Doe het.”

Nadia barstte. Haar kut spande convulsief om zijn lul, golven van warmte die door haar buik en dijen schoten. Ze schreeuwde zijn naam, stem gebroken, benen trillend. Xavier stootte nog een paar keer diep door haar orgasme heen, grof en bezitterig, tot hij er zelf uit trok, haar omdraaide op het bureau en over haar witte borsten en buik klaarkwam in dikke, witte stralen die contrasteerden met alles. Hij gromde laag, hand om zijn lul, de laatste droppels op haar tepel.

Ze lagen even zo, hijgend, de kou vergeten, sneeuw nog steeds tegen de ramen. Xavier veegde voorzichtig over haar huid met zijn overhemd, kuste haar schouder, dan haar mond, zachter nu.

Nadia lachte schor, haar stem nog vol naschokken. Ze keek hem aan, blond haar plakkerig van zweet, lippen gezwollen.

“Volgende sneeuwstorm,” zei ze hees, “neem je me dan weer zo hard, of durf je het alleen als we vastzitten?”