Verboden Hereniging met de Weerwolf

Het regende alsof de hemel zelf ruzie had met Drenthe. In het afgelegen dorpje Zwartebroek, waar de enige kroeg al om halfelf de stoelen op de tafels zette en de postbode wekelijks excuses bedacht om níét langs te komen, woonde Bianca van den Berg in een oud boerenhuisje met lekkende goten en te veel boeken. Ze was achtentwintig, historica, gespecialiseerd in middeleeuwse volksverhalen over monsters, en al jaren hopeloos, lachwekkend, knuffelbaar verliefd op haar jeugdvriend Xavier.

Xavier, die vroeger met haar in de sloot plaste en later netjes haar haar uit haar gezicht streek als ze te hard lachte om zijn slechte grappen. Xavier, die twee jaar geleden ineens “druk” werd, “reisde voor werk”, en haar slechts af en toe een korte, spierstrakke knuffel gaf alsof hij bang was dat ze zou breken. Of erger: dat híj zou breken.

Bianca wist het eigenlijk al. Niet officieel. Maar de krassen op zijn onderarmen die hij “van de kat” noemde terwijl hij geen kat had, de manier waarop hij bij volle maan altijd “zakenreis Hamburg” had, en die ene keer dat ze hem halfnaakt in het bos had zien rennen met ogen die te geel waren voor een mens—ja. Weerwolf. Natuurlijk was hij een weerwolf. Haar scriptie over lycantropie-mythes had ze ooit half-jokend “voorbereiding op het echte leven” genoemd. Nu bleek dat grappig exact te kloppen, en dat maakte haar zowel nat tussen de benen als woedend.

Die avond zat ze in haar pyjamabroek met wolvenprint (ironisch, dacht ze zelf) en een oversized trui, omringd door open folio’s over 17e-eeuwse jachtpartijen. Buiten huilde de wind. De maan hing vol en gemeen boven de heide. Haar telefoon trilde. Geen bericht van Xavier, natuurlijk. Alleen een appje van Noelle, haar vriendin uit de stad: “Nog steeds single en monomaniakaal bezig met die ene mysterieuze knaap? Stuur nudes van je boekenrek als je wilt dat ik meemaak hoe saai je leven is.”

Bianca grinnikte, tikte terug “Mijn boekenrek is hotter dan jouw laatste date” en gooide de telefoon weg. Ze dacht aan Xavier’s mond. Aan hoe breed zijn schouders waren geworden. Aan de keer dat hij per ongeluk haar hand had geraakt bij de koffie en meteen was weggelopen alsof ze brandde. De spanning zat in haar kaken, in haar borsten, lager. Ze schoof een hand onder de trui, kneep licht in een tepel, en zuchtte. “Idioot,” mompelde ze tegen zichzelf. “Hij houdt afstand om je te beschermen en jij zit hier jezelf te vingeren over een man die waarschijnlijk nu ergens een eland aan het verscheuren is.”

Toen kraakte het bos.

Eerst ver weg. Toen dichterbij. Stemmen. Mannenstemmen, ruw, opgefokt. “Die kant op! Ik zag de ogen!” Iemand schreeuwde iets over zilveren kogels en “het beest van Zwartebroek”. Bianca’s bloed kromp samen. Ze kende de verhalen. Lokale jagersclub, half dronken, half serieus, altijd op zoek naar iets groters dan een ree om hun ego te strelen. Hassan, de slager die ook de jachtvereniging voorzat, had vorige week in de kroeg luidkeels verkondigd dat hij “dat monsterspul eindelijk zou afmaken”. Bianca had het weggewuifd als macho-gezwets. Nu klonk het een stuk minder grappig.

Er knalde een schot. Dichtbij. Iets zwaars stormde door de struiken. Bianca sprong op, hart in haar keel, en greep de enige “wapen” die ze had: een zware middeleeuwse replica-dolk die ze voor lezingen gebruikte en die bot was als haar humor op maandagochtend. De achterdeur—die altijd kleefde—sloeg open met een knal die de hele keuken deed rammelen.

Xavier stortte naar binnen.

Hij was… niet helemaal mens. Groter. Schouders die haar deurpost bijna niet pasten. Donker haar dat wilder stond, met hier en daar grijze, ruige plukken. Zijn shirt hing in flarden, nat van regen en iets dat naar ijzer rook. Klauwen—echte, glanzende klauwen—trokken half terug in handen die nog steeds herkenbaar de zijne waren. Zijn borstkas hief en daalde te snel. En zijn ogen. God, die ogen. Goudgeel, pupil spleetvormig, en toch, ergens diep, Xavier. Hongerig. Bang. En—ze zag het meteen—geil op een manier die haar knieën week maakte.

“Binnen,” hijgde hij, stem lager, rauwer, met een grom eronder die haar clitoris een vriendelijk hallo leek te geven. “Vergrendel. Nu.”

Bianca deed dat zonder nadenken. Grendel, tweede grendel, stoel onder de klink voor de zekerheid. Buiten galmden stemmen dichterbij. “Sporen naar dat huis!” Hassan’s stem, onmiskenbaar. “Als dat ding hier is—”

Xavier drukte een klauw—voorzichtig, ondanks alles—tegen haar mond. Warm. Ruig aan de randen. “Niet. Praten,” fluisterde hij. Zijn lijf dreigde haar tegen het aanrecht te pinnen zonder het echt te doen. De geur van bos, regen, zweet en iets wilders vulde haar neus. Haar tepels hardden onder de trui. “Ze zoeken me. Ik… ik kon nergens anders heen. Het was hier of hun kogels.”

Ze knikte, adem tegen zijn palm. Toen hij zijn hand wegnam, kon ze het niet laten. “Twee jaar,” siste ze zo zacht mogelijk. “Twee jaar doe je alsof ik pestilentie ben, en nu storm je half-beest mijn keuken in met een hard-on die door je broek heen—”

Hij keek naar beneden. Inderdaad. De half-shift had meer gedaan dan spieren en klauwen. Zijn broek spande absurd, de contour van zijn lul dik, zwaar, kloppend. Een lage, beschaamde lach ontsnapte hem, half grom. “Vollé maan. Adrenaline. Jij. Slechte combinatie. Ik wílde je hierbuiten houden, Bianca. Elke fucking nacht. Jij ruikt naar… naar thuis en naar iets wat ik wil openrijten op de beste manier.”

Buiten bonkte er op de voordeur. “Open doen! Jachtvereniging! We hebben reden te geloven—”

Bianca’s brein schakelde sneller dan haar kleren. Ze greep Xavier’s kapotte shirt, trok hem mee de gang door naar de trap, fluisterde: “Boven. Slaapkamer. Nu. En probeer niet te hijgen als een porno-extra.” Ze gooide haar stem naar de voordeur, luid en geïrriteerd: “Ik ben aan het douchen, idioot! Als jullie weer dronken mijn deur intrappen omdat jullie een ree voor een monster aanzagen, bel ik de marechaussee!”

Gemompel buiten. Hassan riep iets over “vreemde sporen” en “we blijven in de buurt”. Voetstappen verwijderden zich langzaam, wantrouwig. Bianca sleepte Xavier de smalle trap op. In haar slaapkamer—boeken stapels, een lamp met wolvenkap (opnieuw: ironie), bed te klein voor wat er nu in stond—duwde ze de deur dicht.

Xavier stond middenin de kamer, half-geshift, klauwen die in- en uitklapten alsof hij ze niet onder controle had, borst behaard en glanzend van regen, ogen gloeiend. Zijn adem stoomde bijna. “Ik had niet moeten komen,” gromde hij. “Ik ruik je. Je bent nat. Al die jaren… ik rook je soms tot in het bos. Het maakt me gek. Ik wilde je veilig. In plaats daarvan sta ik hier met een lul die barst en jagers die zilver bij zich hebben.”

Bianca slikte. Haar pyjamabroek voelde plotseling belachelijk dun. Ze stapte dichterbij, tot ze de hitte van hem voelde. Humor was haar schild; zonder werd ze alleen maar trillend en eerlijk. “Luister, wolfman. Je hebt twee jaar lang gedaan alsof ik een porseleinen pop was. Ik ben historica. Ik bestudeer monsters. Ik wíl dit. Ik wil jóu. Zelfs als je half van plan bent om mijn matras te vernielen met die klauwen. En ja, ik ben nat. Dat is al zo sinds je vorige ‘toevallige’ bezoek waarbij je tien minuten bleef en deed alsof mijn collarbone een nationale dreiging was.”

Zijn lach was donker, geamuseerd, hongerig. “Je collarbone ís gevaarlijk. Alles aan jou is gevaarlijk.” Hij tilde een hand, liet een klauw heel licht over haar kaak glijden, niet snijdend, alleen dreigend zacht. “Als ik nu begin… de maan zit in mijn botten. Ik word ruw. Ik word luid. En ik stop pas als je niet meer kunt lopen of tot die jagers terugkomen. Misschien beide.”

Buiten klonk opnieuw een stem, verder weg maar hardnekkig. Een zaklamp veegde over de gevel. Xavier’s oren—iets puntiger dan menselijk—trilden. Zijn lul spande opnieuw zichtbaar. Bianca’s vingers jeukten om de rits open te trekken, om te voelen hoe half-beest en helemaal-Xavier samenvoegden. Ze legde een hand op zijn borst, voelde het hart razen als een trommel.

“Dan blijven we stil,” fluisterde ze, stem hees van opgekropte jaren. “Of je stopt mijn mond. Jij kiest. Maar je rent vanavond niet meer weg. Niet van mij.”

Xavier boog zich over haar, snuit bijna tegen haar nek, adem heet. “Bianca…” Haar naam klonk als een vloek en een gebed. “Als ze ons vinden terwijl ik in je zit, leg ik uit dat het historisch onderzoek was.”

Ze grinnikte tegen zijn huid, nipte bijna, hield zich in. De spanning tussen hen was dik genoeg om te snijden met haar botte dolk. Beneden kraakte misschien een tak, of misschien alleen hun verbeelding. Xavier’s klauwen krulden in de stof van haar trui, voorzichtig genoeg om niet te scheuren—nog niet. Zijn heupen stootten onwillekeurig een keer vooruit, de harde lijn van hem tegen haar buik, belofte en waarschuwing tegelijk.

“Nog even,” murmelde hij in haar haar, terwijl goudgele ogen de ramen in de gaten hielden. “Tot ze echt weg zijn. Daarna… daarna geef ik je precies wat die volle maan en ik al twee jaar voor je bewaren. En je gaat het voelen tot in je botten, historica. Elke mythe die je ooit las, was softcore vergeleken hiermee.”

Bianca’s lach trilde. Haar vingers vonden de rand van zijn verscheurde broek, speelden daar, daagden uit zonder hem al helemaal te bevrijden. Buiten bleef de nacht onrustig. Binnen groeide iets wilds en onvermijdelijks, gestaag, grommend, grappig en dodelijk serieus tegelijk. De jagers waren nog niet weg. Xavier was nog niet van haar. En de maan, gemeen en vol, was nog lang niet klaar met hen.

Buiten stierf het gemompel van de jagers eindelijk weg tot een paar verontwaardigde vloeken en het slaan van portieren. Een motor gromde, verwijderde zich, kwam weer dichterbij alsof Hassan nog één keer de gevel wilde checken, en toen—stilte. Alleen de regen die tegen de dakpannen kletterde en ergens een uil die zich afvroeg wat al dat menselijk gedoe betekende.

Xavier bleef nog een hartslag lang bij het raam staan, oren gespitst, klauwen half ingetrokken. Toen draaide hij zich om. Halfnaakt, half-geshift, borst behaard en glanzend, de gescheurde broek die om zijn heupen hing alsof ze elk moment kon bezwijken onder de druk van die absurde, kloppende contour. Zijn ogen gloeiden goudgeel in het lamplicht. Bianca voelde haar mond droog worden en tegelijkertijd natter worden op plekken die haar pyjamabroek allang hadden opgegeven.

“Oké,” zei ze, stem hees van de opgekropte jaren en de adrenaline. “Ze zijn weg. Of ze doen alsof. Of Hassan zit in de struiken met een verrekijker en een midlife-crisis. Hoe dan ook—ik ga het gewoon zeggen voordat mijn hersenen weer in historica-modus schieten en ik een heel college over middeleeuwse lycantropie-erotiek ga houden.”

Xavier’s mondhoek krulde omhoog, half grijns, half grom. “Dat klinkt eigenlijk best hot.”

“Hou je kop.” Ze stapte dichterbij, tot de hitte van hem haar trui doorbrandde. Haar vingers trilden toen ze ze op zijn borst legde, midden tussen de haren die dikker en ruiger waren dan twee jaar geleden. “Ik fantaseer al jaren over jou als weerwolf. Niet de schattige Disney-versie. De ruige, grommende, ‘ik-ga-je-kapotneuken-maar-op-een-romantische-manier’ versie. Elke volle maan zat ik hier met die belachelijke wolvenpyjama en mijn hand tussen mijn benen, denkend aan jouw klauwen in mijn heupen, jouw tanden in mijn schouder, jouw lul—god, Xavier, die lul die ik alleen maar half zag toen je die ene keer dronken in mijn tuin plaste en ik deed alsof ik niks zag. Ik heb me rotgeschreven in aantekeningen over ‘symboliek van de hybride man’ terwijl ik eigenlijk gewoon wilde dat jij me over mijn bureau legde en me volspoot tot ik legendarische status kreeg in Zwartebroek.”

Hij lachte, donker en ongelovig, en de trilling ervan ging dwars door haar tepels. “Jij… jij zat te masturberen over mij terwijl ik mezelf in het bos de stuipen op het lijf joeg om niet hiernaartoe te stormen?”

“Ja. En ik was er goed in ook. Soms met twee vingers, soms met die ene vibrator die eruitziet als een middeleeuwse knots—ironisch, ik weet het. En jij liep twee jaar lang weg alsof mijn geur giftig was.”

Xavier boog zich voorover. Zijn snuit—nog net menselijk genoeg, maar met die wilde rand—streek langs haar kaak. Hij ademde diep in, een lange, grommende teug die haar rillingen gaf tot in haar clitoris. “Giftig? Nee. Verslavend. Ik rook je tot in Hamburg. Tot in de bossen van Duitsland. Jouw geur—boeken, koffie, die goedkope shampoo die naar bosbessen ruikt, en daaronder… nat. Altijd een beetje nat als ik in de buurt was, alsof je lichaam al wist wat ik was. Ik kon het niet vergeten. Elke nacht dat de maan vol was, stond mijn lul keihard terwijl ik elanden verscheurde en jou voor me zag, op handen en knieën, die mooie historica-kont omhoog, smeken om meer klauwen, meer tanden, meer van alles. Ik hield afstand omdat ik bang was dat ik je zou breken. Of dat jij zou schrikken van hoe hard ik je wilde.”

Bianca’s lach trilde tegen zijn huid. “Schrikken? Ik bestudeer monsters, idioot. Ik heb illustraties gezien van weerwolven die dorpsmeisjes in tweeën knallen. Letterlijk. En ik werd er nat van. Dus kom op. Raak me aan. Echt aan.”

Zijn klauwen—voorzichtig, damn die controle—gleden onder de zoom van haar oversized trui. Ruwe pads en scherpe punten die net niet knepen, alleen streelden over de zachte huid van haar zij. Ze hijgde. Hij gromde tevreden. “Fuck, je bent warm. En die pyjamabroek… wolvenprint. Serieus?”

“Ironie is mijn love language.” Ze trok de trui over haar hoofd in één beweging. Geen bh. Haar borsten, stevig, tepels hard als steentjes van de kou en de lust, kwamen vrij. Xavier’s ogen werden nog gouder. Hij boog zich en likte—langzaam, met een tong die iets te ruw en iets te lang was—over links, dan rechts. Bianca’s knieën knikten. “Xavier—”

“Al die jaren,” mompelde hij tegen haar huid, tanden schampend zonder te bijten. “Ik rook je en ik wilde dit. Jou openrijten op de beste manier. Jou volproppen tot je mijn naam gromt in plaats van al die oude Latijnse shit.” Zijn handen daalden, klauwen haakten in de elastiek van haar pyjamabroek en trokken. De stof scheurde een beetje—per ongeluk of expres, wie gaf erom—en gleed naar beneden. Ze stapte eruit, nu helemaal naakt, nat glanzend tussen haar dijen.

Xavier keek, slikte, en zijn broek hield het niet langer. Hij rukte de rits open met een klauw, duwde de stof omlaag. Zijn lul sprong vrij: dik, zwaar, geaderd, de eikel glanzend van vocht, en aan de basis een lichte zwelling die beloofde te knopen als de maan het wilde. Haren donkerder, ruiger. Half-beest. Helemaal Xavier. Bianca’s mond waterde.

“Mijn beurt,” fluisterde ze, en haar handen gingen op ontdekkingstocht. Vingers om de schacht, voelend hoe heet en hard hij was, hoe hij pulseerde. Ze streek omhoog, omlaag, speelde met de knoop-begin. Xavier gromde zo luid dat de lamp trilde. “Stil, wolfman. Jagers, weet je nog?”

“Dan moet jij mijn mond stoppen,” beet hij terug, humor en honger door elkaar. Hij tilde haar op alsof ze niets woog—klauwen onder haar billen, voorzichtig genoeg om niet te krassen maar stevig genoeg om te laten voelen wie hier de baas was—en gooide haar op het te kleine bed. Boeken vielen om. De wolvenlamp wiebelde. Hij kroop over haar, half-geshift lichaam tussen haar gespreide benen, lul zwaar tegen haar natte gleuf.

Ze kusten. Eindelijk. Monden open, tongen vechtend, zijn tanden scherp genoeg om te laten voelen zonder bloed. Bianca zoog aan zijn onderlip, beet terug, grinnikte in de kus toen hij haar heupen vastpakte en vooruit stootte—niet naar binnen, nog niet, alleen de dikke eikel wrijvend door haar plooien, haar clitoris rakend tot ze kreunde. “Xavier… ja… meer…”

Zijn handen ontdeden haar van de laatste restjes schaamte. Klauwen streelden haar binnenkant dijen open, duimen spreidden haar open zodat hij kon kijken. “Zo nat. Al die fantasieën… laat me proeven.” Hij daalde, tong—ruw, heet, te lang—likte van haar ingang tot haar clit in één trage, grommende veeg. Bianca’s rug boog. Ze greep in zijn haren, half mens, half vacht. Hij zoog, likte, stak die tong diep genoeg om haar te laten janken van plezier, terwijl één klauw heel licht over haar tepel schraapte.

“Fuck—jij smaakt beter dan elke mythe,” gromde hij tegen haar. “Ik ga je opeten en neuken en opnieuw opeten tot die jagers terugkomen van pure jaloezie.”

Ze trok hem omhoog, kuste de smaak van zichzelf van zijn mond, handen gretig zijn broek verder omlaag werkend tot hij helemaal vrij was. Hun lichamen wreven, huid op huid en vacht, haar natheid smeerde over zijn lul terwijl ze heupen rolden. “Dan kleed je me verder uit—wacht, ik ben al uit. Jij dan. Helemaal. Ik wil alles zien. Klauwen, lul, die gekke gouden ogen. En dan ga je me nemen. Hard. Maar grappig hard. Alsof de geschiedenisboeken dit moeten opschrijven als ‘de nacht dat de historica de weerwolf temde door hem te laten knallen tot hij braaf werd’.”

Xavier lachte tegen haar keel, beet zacht in de plek waar haar pols klopte, en stootte opnieuw—eikel die net binnen gleed, stretch brandend en perfect, voordat hij zich inhield. “Nog niet. Eerst wil ik horen hoe hard je kunt smeken zonder dat de hele jachtvereniging het hoort. En dan… dan geef ik je precies die knoop waar je al jaren van droomt.”

Buiten kraakte opnieuw een tak. Of de wind. Of hun verbeelding die de spanning dikker maakte. Xavier’s oren trilden, maar zijn heupen bleven bewegen, wrijvend, belovend. Bianca’s nagels groeven in zijn schouders. De maan keek door het raam mee, gemeen en tevreden, terwijl hun handen bleven zwerven, kleren verdwenen, bekentenissen nog nat op hun tongen, en de belofte van meer—diepere, hardere, luidere meer—zich opstapelde als de boeken om hen heen.

Xavier’s eikel bleef precies daar hangen, een hete, kloppende belofte die haar openrekte zonder echt binnen te glijden. Bianca voelde de stretch al branden, voelde hoe nat ze was, hoe haar binnenste al samentrok van pure anticipatie. Buiten bleef het stil, alleen de regen en die ene uil die waarschijnlijk dacht: fucking eindelijk. Haar nagels groeven dieper in zijn schouders.

“Genoeg gezeur over smeken,” hijgde ze, en met een plotselinge draai van heupen en een lach die half snik half uitdaging was, duwde ze. Xavier rolde mee, verrast, half-geshift spieren die meegaven omdat hij het wílde, en landde met een gedempte grom op zijn rug—niet op het te kleine bed, maar verder, tegen de oude leunstoel die eigenlijk meer bank was, half volgestouwd met boeken over middeleeuwse heksenprocessen. Kussens verschoven. Een folio over weerwolven in Drenthe klapte dicht alsof het zelf geschokt was.

“Bianca—” begon hij, goudgele ogen wijd.

“Mijn beurt, wolfman. Jij hebt twee jaar lang de baas gespeeld door weg te rennen. Nu speel ík.” Ze zakte al op haar knieën tussen zijn gespreide benen voordat hij kon protesteren. De gescheurde broek hing nog half om zijn dijen; ze rukte hem verder omlaag tot die absurde, knoestige weerwolf-lul vrijkwam in al zijn glanzende, geaderde glorie. Dikker dan in haar wildste aantekeningen. De lichte zwelling aan de basis—die belofte van een knot—pulseerde al. Haren ruig, geur van bos en pure geilheid. Haar mond waterde letterlijk.

Ze greep de schacht met beide handen, voelde de hitte, de dikte die haar vingers niet eens helemaal rond konden. “Fuck, je bent serieus half-beest hier,” grinnikte ze hees, en toen boog ze voorover en likte van basis tot eikel in één trage, natte veeg. Xavier’s heupen stootten omhoog. Een grom rolde uit zijn keel, laag en rauw, die de boeken op de leuning deed trillen. “Stil,” fluisterde ze tegen de glanzende kop, “of ik stop en ga een college houden over symboliek.”

Ze nam hem in haar mond. Diep. Enthousiast. Haar lippen stretchten om de dikte, speeksel droop al meteen, en ze zoog hem naar binnen tot de eikel haar keel raakte. Haar ogen waterden lekker. Xavier’s klauwen krulden in de armleuningen, stof scheurde zacht. “Bianca—godverdomme—je keel—” Hij gromde harder toen ze slikte om hem dieper te nemen, tong plat tegen de onderkant, handen masserend wat ze niet kon inslikken, vingers spelend over die beginnende knot die al harder zwol. Ze trok bijna helemaal terug, likte de spleet, zoog alleen de kop met luide, slobberige geluiden die expres overdreven waren, en dook weer diep. Haar keel spande, speeksel liep over haar kin, over zijn ballen. Ze gorgelde eromheen, oogen omhoog naar zijn gouden blik, en dacht: dit is beter dan elke vibrator die op een knots lijkt. Historica-1, middeleeuwse mythes-0.

Hij spande, heupen trillend van de moeite om niet te neuken in haar mond. “Als je zo doorgaat knoop ik je keel dicht, idioot,” gromde hij, half lach half dreigement. Bianca liet hem ploppend los, kin glanzend, en lachte schor. “Dat klinkt als een plan voor later. Nu: jij blijft liggen.”

Ze klom over hem heen, knieën aan weerszijden van zijn heupen op de bank. Haar natte gleuf wreef over de dikke schacht, smeerde hem in, tot de eikel precies tegen haar ingang drukte. Xavier’s handen schoten omhoog, klauwen op haar heupen—voorzichtig, net niet krassend—maar zij pakte zijn polsen en duwde ze terug. “Ik rij. Jij geniet. En grom zachtjes als je niet wilt dat Hassan terugkomt met popcorn.”

Ze zakte. Langzaam eerst, voelend hoe die enorme, knoestige lul haar opensplitste, centimeter voor centimeter, de stretch brandend en perfect en zo vol dat haar adem hapte. “Oh fuck—Xavier—” Haar binnenste kleefde, nat en gretig, tot ze helemaal zat, de zwelling van zijn knot al tegenaan haar ingang drukkend. Ze bleef even zo, ademend, lachend trillend omdat het zo absurd goed was, omdat haar jeugdvriend nu half-beest onder haar lag met een lul die middeleeuwse legendes zou doen blozen. Toen bewoog ze.

Cowgirl. Hard. Ze hief zich op tot alleen de eikel nog in zat en liet zich zakken, again and again, heupen rollend, borsten stuiterend. Elke keer dat ze neerkwam, stootte die knot harder tegen haar, belovend, dreigend te knopen. Xavier gromde continuous nu, ogen halfdicht, tanden bloot in een grijns die wild en verliefd tegelijk was. “Je bent zo strak—zo fucking warm—ik ruik hoe je om me heen knijpt—” Zijn klauwen vonden toch haar heupen, hielpen haar omlaag, omhoog, harder. Bianca leunde voorover, handen op zijn behaarde borst, tepels schurend over zijn huid, en neukte zichzelf op hem alsof ze jaren had geoefend in haar eentje. Haar clitoris schuurde over de ruige haren aan zijn basis. Plezier bouwde snel, scherp, lachwekkend intens. “Dit—dit is wat die wolvenpyjama al die tijd wilde,” hijgde ze. “Jij. Knoop en al. God, je vult me helemaal—”

Ze draaide om, nog steeds gemonteerd, zonder hem eruit te laten glijden. Reverse cowgirl. Haar kont naar hem toe, rug hol, handen op zijn knieën voor steun. Xavier’s grom werd dieper, bezitteriger. Zijn klauwen grepen haar billen meteen, spreidden ze, duimen die in het zachte vlees knepen terwijl zij zich opnieuw op zijn lul liet zakken. Harder nu. Dieper. Elke stoot liet haar kont rippelen tegen zijn heupen, de knot die steeds meer probeerde binnen te dringen. Hij hielp, trok haar omlaag terwijl hij omhoog stootte, zodat het natte, slappende geluid van huid op huid de regen overstemde. “Kijk naar die kont,” gromde hij, stem puur beest en humor. “Al die jaren in boeken, en nu rijdt mijn historica me kapot. Zak dieper—ja—neem die knot—”

Bianca keek over haar schouder, haar wild, mond open in een grijns die kreun werd. “Jij houdt me vast. Ik wil voelen hoe je me openrijt op de beste manier, herinner je?” Ze bewoog sneller, wrijvend, knijpend om hem heen tot hij vloekte in een mengeling van Nederlands en iets ouds en grommends. Haar eigen orgasme naderde al, strak in haar buik, clitoris kloppend elke keer dat ze neerkwam. Maar ze wilde meer. Alles.

Ze hief zich eraf met een nat geluid dat absurd luid was, draaide zich, en zakte op handen en knieën op de bank, kont omhoog, rug hol, precies zoals hij in het bos had gefantaseerd. “Nu jij. Van achteren. Hard. Bezitterig. Alsof de maan je betaalt.”

Xavier was er in een hartslag. Half-geshift lichaam achter haar, klauwen op haar heupen, en hij stootte naar binnen in één lange, ruwe beweging tot de knot tegenaan haar ingang boorde. Bianca schreeuwde—zacht, in een kussen dat toevallig lag, maar toch. Hij neukte. Hard. Bezitterig. Heupen slaand tegen haar billen, lul die haar elke keer volstootte, die knoop die begon te zwellen en te trekken, die probeerde te vergrendelen. Zijn borst over haar rug, snuit in haar nek, tanden schampend over haar schouder zonder bloed. “Van mij,” gromde hij tegen haar huid. “Al twee jaar. Elke volle maan. Jij ruikt naar thuis en ik ga je volknopen tot je het voelt tot in je botten, tot die jagers buiten jaloers worden op hoe hard je komt.”

Zijn handen grepen steviger, één klauw onder haar buik naar haar clit, wrijvend in harde cirkels terwijl hij haar doorhamerde. De bank kraakte. Boeken vielen. Bianca duwde terug, nam elke stoot, lachte ademloos tussen de kreunen omdat het zo over the top was, zo perfect monsterlijk. “Xavier—ja—harder—die knot—ik wil hem—” Haar binnenste spande al, golven die bouwden. Hij stootte dieper, de zwelling die eindelijk, eindelijk naar binnen wurmde met een brandende, heerlijke stretch die haar vol stopte, vastzette. Geknoopt. Xavier gromde luid, heupen korte, diepe stoten terwijl hij haar vulde, en Bianca kwam.

Ze schreeuwde zijn naam in het kussen, lichaam schokkend, knijpend om die knoop heen alsof ze hem eruit wou melken. Haar orgasm golfde hard, nat, over zijn lul, dijen trillend. Xavier volgde meteen, een diepe, bezitterige grom die half houw was, heupen strak tegen haar terwijl hij spoot—heet, pulserend, zo veel dat ze het voelde overlopen ondanks de knot die alles binnen hield. Hij bleef stoten, klein, terwijl hij bleef komen, klauwen die haar heupen vasthielden alsof hij bang was dat ze verdween.

Ze bleven zo, vast, hijgend, lachend schor tegen de bank. Xavier’s tong likte over haar schouder, zacht nu. “Fuck… Bianca… je hebt me getemd door me te laten knallen tot ik braaf werd. Historische prestatie.”

Maar buiten, ergens in de regen, kraakte opnieuw iets. Geen motor dit keer. Iets dichterbij. Xavier’s oren trilden nog steeds geknoopt in haar, zijn lul nog hard en pulserend. Bianca’s lach stierf in een hijgende grijns. De maan was nog lang niet klaar. En blijkbaar de nacht ook niet.

De kraak buiten klonk opnieuw, dichterbij ditmaal, alsof iemand per ongeluk op een natte tak trapte of alsof de wind besloten had hun privacy te fucking verpesten. Xavier bevroor midden in een na-stoot, zijn knot nog stevig vastgezogen in Bianca’s warmte, pulserend van restjes zaad en pure bezitterigheid. Zijn oren stonden recht omhoog, half-vacht en half-mens, en die gouden ogen schoten naar het raam. Bianca voelde de spanning door zijn hele lijf golven, de dikke lul in haar nog keihard ondanks het orgasme, en ze onderdrukte een lach die half snik was.

„Als dat Hassan is met zijn zilveren midlifecrisis, zweer ik dat ik hem persoonlijk een college geef over waarom weerwolven géén reeën zijn,” fluisterde ze tegen het kussen, stem schor van het schreeuwen. Haar binnenste knelde reflexmatig om de knot, en Xavier gromde gedempt, een trilling die dwars door haar clitoris schoot.

„Stil,” murmelde hij tegen haar nek, snuit warm, tong die alvast een streep speeksel over haar schouder likte. „Gewoon een vos. Of een dronken das. Of mijn verbeelding die nog steeds denkt dat elke twijg een kogel is.” Hij bleef even luisteren, borst hol tegen haar rug, klauwen die haar heupen vasthielden alsof hij bang was dat ze door de bank heen zou zakken. Toen de stilte aanhield—alleen regen en die ene uil die inmiddels vast een popcornbakje had—ontspande hij een fractie. „Oké. Weg. Of dood. Of te dronken om nog een deur te vinden. Goed genoeg.”

De knoop zat nog steeds. Dikker dan haar favoriete middeleeuwse knots-vibrator, hardnekkig en warm, elke hartslag een natte, volle herinnering aan hoe hard hij haar had volgespoten. Bianca bewoog experimenteel haar heupen; de stretch brandde heerlijk, zaad dat al begon te lekken ondanks de vergrendeling. „Hoe lang blijft die ding eigenlijk zitten? Want als dit een middeleeuwse straf is voor historici die te hard masturberen over monsters, teken ik meteen bij.”

Xavier lachte schor, de trilling liet zijn lul in haar opspringen. „Een halfuurtje. Misschien langer als jij zo blijft knijpen, hebzuchtig ding.” Hij stootte klein, diep, de knot die tegelijk trok en vulde. Bianca snikte van genot, kont die tegen zijn behaarde kruis duwde. „Nog een keer,” hijgde ze. „Kom nog een keer in me terwijl we vastzitten. Alsof de maan je een bonus geeft.”

Hij gehoorzaamde met een grom die half lach was. Korte, harde stoten, beperkt door de knoop, maar precies genoeg om haar clitoris te laten kloppen tegen zijn vingers die er alweer zaten—ruwe pads, zachte druk, cirkels die haar naar een tweede golf joegen. „Je bent zo nat van mijn come,” gromde hij in haar haar. „Ik voel het om me heen druppen. Bianca van den Berg, monsterneuker van Zwartebroek. De boeken gaan hier een heel hoofdstuk aan wijden.”

Ze kwam sneller dan ze dacht, lichaam dat samentrok om die vastzittende lul, golven die haar dijen lieten trillen en een natte zucht uit haar persten. Xavier volgde met een diepe, trillende ontlading—nog meer hitte, nog meer pulsen, alsof hij haar vanbinnen wilde merken tot de volgende volle maan. Ze bleven zo liggen, hijgend, lachend tegen de bank die inmiddels naar seks, regen en oude boeken rook.

Langzaam, nadat hun adem was bijgekomen en de knot begon te slinken, gleed hij eruit. Een natte, obscene plop, gevolgd door een dikke golf zaad die over haar dijen droop. Bianca rolde op haar rug, benen wijd, glanzend en tevreden en compleet kapot op de beste manier. Xavier keek ernaar alsof hij honger had én verliefd was, half-geshift nog steeds, klauwen die voorzichtig haar knieën openspreidden.

„Nu poetsen,” mompelde hij, en die lange, ruwe tong—heet, breed, iets te beestachtig om menselijk te noemen—streek van haar knie omhoog. Hij likte haar schoon. Teder. Grondig. Elke veeg verzamelde zijn eigen come gemengd met haar natheid, slikte het weg met grommende tevredenheid, tong die diep tussen haar plooien dook om niks te verspillen. Bianca giechelde, handen in zijn wilde haar. „Jij bent een degeneratie van een schoonmaakploeg. En ik dacht dat míjn boeken vies waren.”

„Smaakt naar thuis en naar ‘ik ga dit elke maand doen’,” gromde hij tegen haar clit, likte nog een laatste keer langzaam tot ze trilde van overgevoeligheid. Toen kroop hij omhoog, halfnaakt lichaam tegen het hare, knot nu zacht genoeg om tegen haar buik te liggen, ogen goud maar warmer. Ze kusten, traag, smaak van zichzelf en hem door elkaar, lachend in elkaars mond.

„Dit,” zei Bianca, vingers die door de ruige haren op zijn borst streek, „wordt onze nieuwe maandelijkse traditie. Verboden hereniging. Elke volle maan storm jij binnen, half-beest, hard als beton, en neuk je me tot de jachtvereniging jaloers wordt op hoe hard ik grom.”

Xavier grinnikte, tanden nog scherp. „Deal. Maar volgende keer mag ík het hardst grommen. Jij klonk net als een natte das in nood.”

„Excuseer? Jíj klonk als een kettingzaag die verliefd werd op een blender. Ik win. Mijn grom is historisch verantwoord.”

„Volgende volle maan meten we het. Decibelmeter. Winnaar mag de ander vastknopen tot zonsopgang.” Hij trok haar dichterbij, armen om haar heen, nog steeds half verbonden—zijn half-zachte lul gleed weer tussen haar natte dijen, lui en bezitterig. Ze lagen bezweet, plakkerig, lachend, de wolvenlamp die scheef stond en een folio over heksenprocessen dat als kussen diende. Buiten regende het door. Binnen zakten hun oogleden.

„Slaap,” murmelde Bianca tegen zijn keel. „Morgen bedenken we een excuus voor de krassen op de bank. En voor waarom mijn pyjama in flarden ligt.”

„Mmm. Onderzoek. Veldwerk. Extreem hands-on lycantropie.” Xavier’s adem werd trager, klauwen die zacht om haar middel krulden. Ze vielen in slaap zo, tevreden, verbonden, de maan die door het raam nog één keer gemeen knipoogde.

Maar diep in die warme, zware slaap trok er iets mis. Xavier’s lichaam spande onwillekeurig, een snikhete rilling die niet bij de naweeën hoorde. Bianca voelde het half-dromend: zijn hart dat sneller sloeg, de geur van hem die plots scherper werd, metaalachtig. En ergens onder de tevredenheid kroop een twijfel omhoog die ze niet had zien aankomen—zijn arm om haar heen was te strak, zijn adem te heet, en in die laatste heldere flard voor de slaap haar helemaal greep, fluisterde iets in haar achterhoofd dat dit niet alleen traditie was. Dat de jagers misschien wél iets hadden gezien. Dat de knoop meer had achtergelaten dan zaad. Of dat Xavier, half-geshift en half-verliefd, straks wakker zou worden met spijt in die gouden ogen omdat hij haar eindelijk had genomen… en nu nooit meer veilig kon weggaan.

De regen tikte door. De uil zweeg. En ergens in de donkere hoek van de kamer, tussen de omgevallen boeken, leek de schaduw net iets te lang te blijven hangen.