Verborgen Verlangen aan het Meer

Ik moet het gewoon opbiechten, hier, nu, terwijl de herinnering nog zo helder is dat ik de geur van dennen en warm water nog in mijn neus holtes voel. Zomer 2023. Ik was tweeëndertig, advocate, getrouwd, en compleet leeg. Mijn man – ik noem hem hier liever niet – was koud geworden als steen. Aanrakingen die vroeger nog iets betekenden, waren formele plichtjes geworden. ’s Avonds zat hij met zijn laptop, ik met mijn dossiers, en tussen ons in lag een stilte die ik niet langer verdroeg. Dus vluchtte ik. Alleen. Een afgelegen huisje aan een meer in de Ardennen, geboekt op een impuls, zonder wifi-belofte, zonder agenda. Alleen bossen, water, en de belofte dat niemand me zou vinden.

De eerste ochtend zwom ik al vroeg. Het water was koel, helder, met die groene glans die alleen bergmeren hebben. Ik dook onder, liet mijn haren nat worden, en toen ik weer bovenkwam, hoorde ik het: het zachte klikken van een camera. Niet luid. Gedempt. Alsof iemand probeerde stil te zijn en toch niet kon stoppen.

Aan de overkant, half verscholen achter riet en een omgevallen boomstam, stond zij. Camila. Achtentwintig, zou ik later horen, fotografe, vrijgevochten tot in haar botten. Ze had een zwart hemdje half omhoog getrokken, haar blote borsten bloot in het ochtendlicht, en ze fotografeerde zichzelf met een camera op een klein statief. Haar huid was bruin van de zon, haar tepels donker en strak van de koelte. Ze draaide haar heupen, boog haar rug, en de klik ging weer. Intieme naaktportretten van zichzelf. Geen pose voor een klant. Voor haar eigen blik. Voor iets hongaarigs en eerlijks dat ik direct herkende, al wilde ik het nog niet toegeven.

Ik had moeten wegkijken. Had moeten duiken en doen alsof ik niets zag. In plaats daarvan bleef ik drijven, water tot aan mijn kin, en keek. Mijn hart sloeg zo hard dat ik bang was dat ze het zou horen. Toen hief ze haar hoofd op. Haar blik ving de mijne dwars over het water. Geen schrik, geen boosheid. Alleen een korte, heldere vonk. Alsof iemand een lucifer tegen mijn ribbenkast hield. Mijn maag trok samen. Tussen mijn benen, onder het natte badpak, voelde ik iets warms en verbodens opspringen. Ik was getrouwd. Zij was een vreemde. En toch stonden we daar, starend, tot de spanning zo dik werd dat ik bijna stikte.

Ze glimlachte. Niet luid, niet uitnodigend op een goedkope manier. Gewoon… wetend. Alsof ze al zag wat ik nog probeerde te verbergen. Toen tilde ze langzaam haar hemdje weer omlaag, pakte de camera, en verdween tussen de bomen richting het smalle pad dat naar de huisjes liep. Ik bleef nog minutenlang in het water, ademhalend alsof ik net had gerend, met natte vingers die trilden toen ik mijn gezicht afveegde.

Die middag botste ik bijna letterlijk tegen haar op bij de kleine steiger. Ik droeg een linnen jurk, nat haar in een knot, boeken onder mijn arm die ik niet echt zou lezen. Zij kwam aanlopen met een tas vol lenzen en een handdoek om haar heupen geknoopt, nog steeds halfnaakt eronder. Haar sleutelbeenderen glansden van zweet. Dichtbij was ze nog indringender: donkere ogen, een mond die te vol was voor hoe scherp haar kaaklijn stond, en die geur van zonnebrand en iets kruidigs.

“Sorry,” zei ik, stom, alsof ík in de weg stond.

“Jij was het vanmorgen,” antwoordde ze zonder aarzeling. Haar Nederlands had een lichte, warme klank, alsof ze ergens vandaan kwam waar ze woorden langzamer uitsprak. “In het water. Je keek.”

Mijn wangen brandden. “Ik… het was niet de bedoeling. Ik wilde je niet storen.”

Camila haalde haar schouders op. De handdoek schoof een centimeter omlaag, genoeg om de ronde lijn van haar heup te laten zien. “Ik stoor me niet snel. En jij leek… hongerig. Niet op een vieze manier. Gewoon hongerig.” Ze stak haar hand uit. “Camila. Fotografe. Ik ben hier alleen. Net als jij, denk ik.”

Ik schudde haar hand. Haar palm was warm, licht eeltig van het vasthouden van camera’s. “Naomi. Advocate. Ook alleen.” De woorden proefden vals in mijn mond – alsof “alleen” de hele waarheid was, terwijl mijn trouwring nog glom aan mijn vinger. Ze merkte hem op. Natuurlijk merkte ze hem op. Haar duim streek even over mijn knokkels, bleef hangen bij het metaal, en liet los zonder commentaar. Die stille erkenning maakte het erger. Het maakte het heter.

We bleven praten op de steiger. Ongeveer een uur, misschien langer. De zon zakte langzaam, het meer lag stil als glas. Ik vertelde half-zinnen over mijn werk, over deadlines, over hoe ik “even weg moest”. Zij vertelde over haar project: serie zelfportretten, naakt, in landschappen die even rauw waren als wat ze voelde. “Mensen denken dat naakt kwetsbaar is,” zei ze, en liet haar vingers over de rand van haar handdoek glijden, net boven de lijn van haar schaamlippen die ik me ineens te duidelijk voorstelde. “Maar het is controle. Ik kies wat je ziet. En wat je niet ziet.” Haar blik zakte even naar mijn mond, bleef hangen, en kwam terug. “Jij kiest nu ook. Of je blijft staan, of je loopt weg.”

Ik bleef staan. Mijn keel was droog. Tussen mijn dijen klopte het al de hele tijd, een zeurende, natte drang die ik al maanden niet meer had gevoeld bij mijn man. Camila leunde dichterbij. Haar adem rook naar munt en koffie. “Je trilt,” fluisterde ze. “Hier.” Haar vingertop raakte licht mijn pols, waar mijn hartslag te voelen was. Toen gleed diezelfde vinger hoger, langs de binnenkant van mijn arm, tot aan de zachte huid onder mijn oksel, net naast de band van mijn jurk. Geen greep. Alleen een streep vuur. Ik hield mijn adem in.

“Dit is… gevaarlijk,” kreeg ik eruit. Mijn stem klonk hees, schuldig, opgewonden.

“Ja,” beaamde ze. “Dat is precies waarom het prikt.” Ze trok haar hand terug, maar bleef zo dicht dat ik de warmte van haar borsten door de dunne stof voelde. “Ik ga vanavond fotograferen bij de rotsen. Aan de noordkant. Alleen. Als je wilt… kijken. Of iets anders. Dan weet je waar je me vindt. Geen druk. Alleen een open deur.”

Ze greep haar tas, glimlachte diezelfde kleine, wetende glimlach, en liep weg over de steiger. Haar heupen zwaaiden onder de handdoek. Ik bleef achter met natte handpalmen, een kloppende kut onder mijn jurk, en de absolute zekerheid dat ik die avond zou gaan. Niet omdat ze me dwong. Omdat mijn lichaam al ja had gezegd terwijl mijn hoofd nog probeerde te rekenen hoe groot het verraad was.

Terug in het huisje stond ik onder de douche en liet het water over mijn borsten lopen. Mijn tepels stonden hard. Ik wreef eroverheen, harder dan nodig, en stelde me Camila voor zoals ik haar die ochtend had gezien: bloot, camera in de hand, blik die me doorboorde. Mijn vingers gleden naar beneden, tussen mijn schaamlippen, en vonden me al drassig. Ik wreef over mijn clitoris in kleine, snelle cirkels, adem gorgelend in mijn keel, en mompelde haar naam zonder geluid. Het orgasme kwam sneller dan ik wilde toegeven – een scherpe, verboden golf die mijn knieën slap maakte. Ik leunde tegen de tegels, hijgend, en schaamde me half. Maar de schaamte smaakte zoet. Het maakte me alleen maar natter.

Die avond at ik nauwelijks. Ik trok een dunne blouse aan zonder bh, een rok die makkelijk omhoog kon, en liep het pad op naar de noordkant. De bomen stonden dicht. Het licht van de ondergaande zon viel in strepen door de bladeren. Elke stap voelde als een bekentenis. Ik dacht aan mijn man thuis, aan de koude bedden, aan hoe lang ik al niet meer zo brandde. En toen dacht ik alleen nog aan Camila’s mond, aan hoe haar tong zou kunnen voelen op mijn tepels, tussen mijn benen, diep en slordig en zonder genade.

Bij de rotsen rook ik haar al eerder dan ik haar zag: diezelfde kruidige geur, gemengd met warme huid. Ze stond half in het water, naakt dit keer, camera op een steen gelegd. Haar rug was naar me toe, natte haren over haar schouders, water dat in druppels langs haar bilnaad liep. Ze keek niet om. Maar ze wist dat ik er was. Ik zag het aan hoe haar schouders iets ontspanden, aan hoe ze haar gewicht verlegde zodat ik meer van haar profiel zag – de curve van haar borst, de donkere driehoek tussen haar dijen toen ze een been optilde tegen een steen.

“Je bent gekomen,” zei ze zonder zich om te draaien. Haar stem was laag, tevreden.

“Ja.” Mijn eigen stem trilde. “Ik kon niet… niet blijven wegkijken.”

Nu draaide ze zich wel. Volledig. Bloot. Nat. Haar borsten stevig, tepels hard van het koele water. Tussen haar benen was ze kaal geschoren of heel kort, de spleet duidelijk zichtbaar, glanzend. Ze liep langzaam het water uit, naar me toe, tot er nog maar een armlengte tussen ons lag. Mijn blik gleed ongevraagd naar beneden en weer omhoog. Ze liet het toe. Meer dan dat: ze genoot ervan.

“Kijk dan,” fluisterde ze. “Echt kijken. Zoals vanmorgen. Alleen dichterbij.”

Ik slikte. Mijn handen wilden vooruit. Mijn mond was droog. De spanning tussen ons was zo dik dat ik hem kon proeven – zout, zoet, verboden. Camila stak haar hand uit en raakte opnieuw mijn pols. Dit keer bleef ze. Haar duim wreef over mijn polsader, langzaam, hypnotherapeutisch.

“Vertel me,” zei ze zacht. “Wat wil je doen, Naomi? Niet wat je mag. Wat je wilt.”

Ik opende mijn mond. De bekentenis lag klaar op mijn tong – vies, eerlijk, brandend. En ergens achter de bomen ritselde iets, of misschien was het alleen de wind, maar het herinnerde me eraan dat dit nog maar het begin was. Dat de nacht lang zou zijn. Dat ik nog niet wist hoe diep ik zou vallen.

Maar ik wist al wel dat ik niet meer terug zou lopen.

Ik opende mijn mond en de bekentenis rolde eruit, dik en hees, alsof ik al te lang had gezwegen. “Ik wil je proeven. Je huid, je mond, de spleet tussen je benen die glanst in dit licht. Ik wil mijn vingers erin duwen tot je kreunt en ik wil horen hoe je klinkt als je komt van een vrouw. Niet van een man. Van mij. Ik brand al de hele dag, Camila. Mijn kut klopt alsof ze apart van me leeft.”

Haar ogen werden donkerder. Ze greep mijn hand en legde die plat op haar borst, precies over de harde tepel. Warm, glad van water, en onder mijn palm voelde ik haar hartslag even wild als de mijne. “Dan doe je het,” fluisterde ze. “Maar niet hier tussen de stenen alsof we moeten vluchten. Ik heb wijn. Goede wijn. We gaan naar de steiger. Daar praat je verder. Daar laat je me voelen hoeveel je liegt tegen die ring aan je vinger.”

We raakten elkaar nauwelijks aan terwijl we terugliepen, alleen onze schouders botsten soms, en elke botsing stuurde een schok rechtstreeks naar mijn clitoris. In haar huisje – kleiner dan het mijne, vol cameraspullen en halflege flessen – pakte ze een koele fles witte wijn en twee glazen. Ze had een dun hemdje aangetrokken dat nauwelijks iets bedekte; de stof kleefde aan haar nog vochtige borsten en de zoom hing net boven haar schaamlippen. Ik droeg nog steeds mijn blouse zonder bh en de rok die makkelijk omhoog kon. Mijn tepels staken er schaamteloos doorheen.

Op de steiger was het stiller. Alleen het zachte klotsen van water tegen de palen en ergens ver weg een uil. We gingen zitten met de benen hangend boven het zwarte meer, glazen in de hand, de fles tussen ons in. De eerste slok brandde zoet in mijn keel. Camila keek me aan alsof ze al wist wat eruit zou komen.

“Vertel,” zei ze. “Niet het nette verhaal. Het vieze. Hoe lang al kijk je naar vrouwen alsof je ze wilt opeten?”

Ik dronk nog een slok, groter dit keer. Mijn stem trilde maar ik hield hem niet in. “Jaren. In de kleedkamer na het sporten bleef ik staren naar natte ruggen, naar de manier waarop een handdoek over een kont gleed. Ik fantaseerde over lippen die zachter waren, over borsten die tegen de mijne drukten tot de tepels pijn deden van het wrijven. Bij mijn man ging het sneller en sneller de andere kant op – droog, plichtmatig, klaar voor hij überhaupt keek. Maar ’s nachts, als hij snurkte, stak ik twee vingers in mezelf en dacht aan een mond tussen mijn benen die wist hoe een kut proefde. Aan een tong die langzaam over mijn clitoris draaide zonder haast. Ik kwam stiller dan ooit, met de deken tussen mijn tanden, en de volgende ochtend deed ik alsof er niets was. Tot vanmorgen. Tot jij. Jouw borsten in het licht, jouw spleet die ik over het water heen al kon raden. Ik werd zo nat dat het water van het meer erbij vergeleken zoet leek.”

Camila lachte zacht, een laag geluid dat rechtstreeks tussen mijn dijen landde. Ze schonk bij, haar hemdje schoof opzij zodat één donkere tepel half bloot kwam. “Ik ook. Niet de schaamte, die ken ik niet. Maar de honger wel. Ik fotografeer mezelf naakt omdat ik wil zien hoe ik eruitzie als ik geil ben van een vrouw die toekijkt. Vanmorgen, toen jouw blik me raakte, voelde ik het meteen. Mijn schaamlippen zwollen. Ik moest me inhouden om niet meteen mijn hand tussen mijn benen te steken terwijl jij dreef. De hele middag al loop ik rond met een natte kut, Naomi. Elke keer dat ik aan jouw mond dacht, aan hoe je me aankeek alsof je wilde knielen, druppelde het langs mijn dij. Ik ben kleddernat. Nog steeds.”

Haar hand bewoog. Langzaam, zonder haast, legde ze die op mijn dij, precies waar de rok was opgeschoven. Haar palm brandde door de dunne stof heen. Duim wreef kleine cirkels, steeds dichter naar binnen, tot ze de naad van mijn ondergoed voelde – al doorweekt, ik wist het. Ik hapte naar adem. “Camila…”

“Sst. Ik fluister het alleen,” zei ze, leunde dichterbij tot haar lippen bijna mijn oor raakten. Haar adem was warm van wijn en munt. “Al de hele middag word ik natter van jouw blik. Van hoe je stond te trillen bij de rotsen. Van hoe je me zoog met je ogen. Mijn clitoris klopt er nog van. Voel.” Ze nam mijn hand en schoof die onder haar hemdje, rechtstreeks tussen haar benen. Geen stof, alleen gladde, hete huid en een spleet die zo drassig was dat mijn vingers erin gleden zonder weerstand. Ze was kaal, of bijna, en haar binnenste voelde fluweelzacht en brandend. Ik kreunde hardop. Mijn eigen kut samentrok van jaloezie en lust.

“Jezus,” fluisterde ik. “Je bent… fucking doorweekt.”

“Door jou.” Haar vingers op mijn dij knepen vaster, schoven omhoog tot ze de rand van mijn slipje vonden en eronder doken. Eén vingertop streek over mijn clitoris, licht, plagend, en ik spartelde bijna van de steiger. “Jij ook. Drassig en open. Vertel me meer. Wat deed je onder de douche vanmiddag toen je aan me dacht?”

Mijn heupen duwden tegen haar hand. Wijn en schaamte en pure geilheid mengden zich tot iets zoets en viezigs. “Ik wreef. Hard. Over mijn tepels eerst, alsof jij ze in je mond had, en toen naar beneden. Twee vingers, diep, terwijl ik jouw naam mompelde. Ik kwam zo hard dat mijn knieën knikten. En daarna was ik alleen maar natter. Alsof één keer niet genoeg was. Alsof ik jouw tong nodig had om het af te maken.”

Camila’s vinger cirkelde langzamer, drukte precies goed. “Goed meisje. Biecht het allemaal. Hoe vaak heb je al gedroomd van een vrouw die je neukt met haar hand, met haar mond, die je vastbindt en likt tot je schreeuwt?”

“Te vaak. Op kantoor soms, tussen dossiers door, stelde ik me voor dat een stagiaire – nee, een collega, volwassen, stevig – de deur op slot deed en me over het bureau boog. Rok omhoog, slipje opzij, tong erin tot ik moest bijten op mijn eigen vuist. Ik wilde het vies. Ik wilde geproefd worden, uitgelikt, met twee monden tegelijk als het moest. En nu zit jij hier met je vingers op mijn kut en ik wil niet meer stoppen.”

Haar adem stokte even. Ze trok haar hand terug alleen om mijn glas weg te zetten, de fles opzij te schuiven, en draaide zich half naar me toe op de steiger. Haar hemdje hing open. Beide borsten vrij, tepels strak en donker. “Dan stoppen we niet. Kijk me aan.”

Ik keek. Mijn hart bonsde in mijn keel, in mijn clitoris, overal. Dit was het moment. Geen wind, geen ritselen, alleen wij en het water. Ik koos. Bewust, met elke cel die brandde. Ik leunde naar voren, greep haar achterhoofd, en drukte mijn lippen op de hare.

De kus was meteen diep, nat, hongerig. Haar mond opende, tong gleed tegen de mijne, proevend van wijn en lust. Ik zoog aan haar onderlip, beet licht, en zij gromde in mijn mond terwijl haar hand terug under mijn rok dook, twee vingers dit keer, die mijn schaamlippen openspreidden en langzaam naar binnen glipte. Ik was zo glad dat het geluid nat en schaamteloos klonk in de stilte. Mijn eigen hand vond haar weer, duwde dieper, voelde hoe haar binnenste samentrok rond mijn vingers.

We kusten slordiger, tanden, tong, speeksel dat over kinnen liep. Haar vrije hand trok mijn blouse open, kneep in mijn borst, trok aan de tepel tot ik tegen haar aan trilde. “Ja,” hijgde ze in mijn mond. “Zo. Neem het. Ik geef het. Jij ook.”

Ik duwde haar achterover tot ze half op de steiger lag, hemdje helemaal omhoog, benen wijd. Mijn mond verliet de hare alleen om naar beneden te gaan – eerst de keel, dan de borst, tong die harde tepel inzoog, beet, likte. Ze boog haar rug, duwde haar kut tegen mijn nog werkende hand. “Lager,” beval ze hees. “Lik me. Ik wil jouw tong voelen na al die uren nat-zijn van jouw blik.”

Ik gleed lager, rok omhoog geknoopt, knieën op het hout. De geur van haar – zout, kruidig, pure geilheid – sloeg me in het gezicht. Ik spreidde haar schaamlippen met duimen en likte breed, van onder tot clitoris, proevend hoe zoet en dik ze was. Ze smakte luid, heupen omhoog. Mijn tong draaide om de harde knop, zoog eraan terwijl twee vingers weer naar binnen gleden, boog, zocht. Camila’s handen grepen mijn haar, hielden me vast. “Fuck, ja – precies daar – ik word al weer natter, voel je het?”

Ik voelde het. Haar sappen over mijn kin, over mijn hand. Ik likte gretiger, slorpte, zoog, terwijl mijn eigen kut samentrok van verwaarlozing. Ik wreef mezelf door de stof heen, hard, ongeduldig. De steiger kraakte zacht onder ons. Ver weg klonk ergens een nachtgeluid, maar het kon me niet schelen. Haar dij klemde tegen mijn wang, trillend.

“Ik kom bijna,” hijgde ze. “Maar niet alleen. Jij ook. Kom hier.”

Ze trok me omhoog, kuste haar eigen smaak van mijn mond, en rolde ons tot we op onze zij lagen, benen verstrengeld. Haar hand vond mijn kut weer, drie vingers nu, diep en snel, duim op clitoris. Ik deed hetzelfde bij haar, spiegels, natte geluiden die mengden met onze adem. We neukten elkaars handen, kusten open en vies, borsten tegen borsten wrijvend tot de tepels pijn deden van genot.

“Dit is pas het begin,” fluisterde ik tegen haar lippen terwijl de spanning in mijn onderbuik zich samentrok tot een dreigende, heerlijke knoop. “Ik wil de hele nacht. Ik wil je vingers, je mond, alles. En morgen weer.”

Camila lachte hees, duwde dieper, draaide haar pols precies zo dat sterretjes achter mijn ogen flitsten. “Dan krijg je het. Maar eerst kom je op mijn hand, advocate. Hard. En daarna ga ik je uitlikken tot je vergeet hoe zwijgen voelt.”

De golf bouwde zich op, dikker, zwaarder, terwijl het meer zwart en eindeloos onder ons lag en de wijn vergeten stond te warmen. Ik was nog niet klaar. We waren nog lang niet klaar. Haar vingers kromden, mijn mond zocht weer de hare, en ergens in die kus beloofde ik mezelf dat de volgende uren nog dieper, natter, schuldig en vrij zouden worden – precies zoals ik al die jaren in stilte had begeerd.

Ik kwam bijna op haar hand, de knoop in mijn buik zo strak dat ik haar naam al half schreeuwde tegen haar mond, toen Camila haar vingers langzaam terugtrok. Natte, glanzende vingers die ze voor mijn gezicht hield, alsof ze wilde dat ik zag hoe diep ik al was gegaan. “Nog niet,” hijgde ze. “Eerst proef ik jou goed. Helemaal.”

Ze duwde me voorzichtig achterover op het ruwe hout van de steiger tot mijn rug plat lag en mijn rok helemaal omhoog zat. Mijn blouse hing open, borsten bloot in de koele avondlucht, tepels zo hard dat ze pijn deden van verlangen. Camila leunde over me heen, haar hemdje allang verdwenen, en begon bij mijn keel. Haar tong nat en warm, slorpte omlaag naar mijn borst. Ze pakte de linker in haar hand, kneep stevig, en zoog de tepel hard in haar mond. Zo hard dat ik kreunde en mijn rug boog. Haar tanden graasden eroverheen, tong die snelle, natte cirkels draaide terwijl ze zoog alsof ze er melk uit wilde halen. “Fuck, Camila… ja, harder,” snikte ik. Ze wisselde naar de andere borst, zoog nog feller, speeksel dat over de curve droop, terwijl haar vrije hand mijn andere tepel kneep en trok tot het net iets te veel was, precies goed. Ik voelde het rechtstreeks tussen mijn benen, mijn kut die samentrok van pure behoefte, sappen die al over mijn dijen liepen.

Ze bleef er lang, minutenlang, likte, beet, zoog tot mijn borsten gevoelig en rood waren van haar mond. Toen gleed ze lager, kuste mijn buik, mijn navel, de zachte huid net boven mijn schaamhaar. Ze duwde mijn benen wijd open, knieën op het hout tussen mijn gespreide dijen, en keek omhoog. “Zo open voor me. Zo kleddernat. Ik ga je nu uiteten tot je komt, advocate. Hard.” Haar adem streek over mijn clitoris en ik trilde al. Ze spreidde mijn schaamlippen met duimen en likte breed, van onderaf helemaal omhoog, tong plat en slordig. De smaak van mezelf mengde met de geur van haar – zout, zoet, pure geilheid. Ze zoog mijn clitoris tussen haar lippen, hard, ritmisch, terwijl twee vingers diep in me gleden, boogden, precies die plek raakten die me deed gillen.

“Ja – daar – fuck, lik me dieper,” hijgde ik, handen in haar haren, heupen omhoog duwend tegen haar mond. Ze vingerde me stevig, drie vingers nu, natte plok-plok geluiden die over het stille meer echoën, tong die onophoudelijk over en om mijn knop draaide, zoog, likte. Ik was zo open, zo drassig, dat haar hand gleed tot aan de knokkels. Mijn binnenste klemde om haar vingers, golven bouwden zich op, dikker, zwaarder. “Ik kom – Camila, ik kom zo hard—” Het orgasme sloeg in als een storm. Mijn benen schokten, dijen klemden om haar hoofd, ik schreeuwde haar naam terwijl sappen over haar kin stroomden, over haar hand, over het hout. Ze bleef likken, bleef neuken met haar vingers tot de laatste rilling door me heen was getrokken, tot ik slap en hijgend lag, nog steeds samentrekkend.

Maar ze gaf me geen tijd om bij te komen. Ik nam de leiding, zoals ik al de hele dag had willen doen. Ik duwde haar van me af, rolde haar op haar rug op de steiger, knieën breed, kut glanzend en open in het schemerlicht. “Nu jij,” gromde ik hees. “Ik ga op je gezicht zitten en ik kom op je tong. En jij komt met me mee.” Camila lachte, laag en gretig, greep mijn heupen en trok me dichterbij. Ik straddlede haar gezicht, knieën naast haar oren, en liet me zakken tot mijn nog drassige kut op haar mond landde. Haar tong schoot meteen naar binnen, diep, slorpend, terwijl ik heen en weer wreef, reed over haar gezicht. “Ja – eet me – zo,” hijgde ik, handen op het hout voor me, heupen die draaiden, clitoris die over haar neus en lippen gleed. Ze zoog, likte, stak haar tong zo diep mogelijk terwijl ik op haar reed, sappen die over haar wangen droop, over haar kin.

Tegelijk boog ik voorover, reikte naar haar open benen, vond haar harde clitoris met mijn vingers. Ik masseerde haar in snelle, natte cirkels, twee vingers die diep in haar natte holte doken, in en uit, terwijl mijn duim onophoudelijk over die gezwollen knop wreef. We vormden een 69, intens, wederzijds, lichamen die schokten op het hout. Haar tong bleef me neuken, mijn vingers bleven haar neuken, de geur van onze kussens mengde met wijn en meerwater. “Ik voel je samentrekken,” snikte ik tegen haar dij. “Kom met me. Nu.” Mijn eigen tweede golf bouwde alweer op, sneller dit keer, gevoed door haar mond die slorpte en zoog alsof ze me wilde leegdrinken. Ik masseerde haar clit harder, sneller, vingers die kromden binnenin haar tot ze tegen mijn hand aan spartelde.

We kwamen samen, schokkend, heftig. Haar schreeuw vibratieerde tegen mijn kut, tong die bleef likken terwijl haar hele lichaam trilde en samentrok om mijn vingers. Ik spoot over haar gezicht, heupen die stuiptrokken, sappen die over haar mond en neus stroomden terwijl ik haar naam krijste. Golven die over en weer gingen, van mij naar haar, van haar naar mij, tot we allebei slap en trillend lagen, benen verstrengeld, adem die hijgde in de stilte van de nacht. Haar gezicht glom van mij. Mijn handen glommen van haar. Ik rolde naast haar, kuste haar vies en diep, proevend onszelf gemengd op haar tong.

Maar het was niet genoeg. Mijn kut klopte alweer, leeg en hongerig tegelijk. Camila’s vingers streek over mijn natte dijen, speelde met de randen van mijn nog open schaamlippen. “De nacht is lang,” fluisterde ze hees. “En die ring aan je vinger liegt nog steeds. Ik wil meer. Dieper. Ik wil je vingers in mijn kont terwijl ik je neuk met mijn mond. Ik wil dat je me vastbindt met je blouse en me likt tot ik smeek. En jij… jij wilt het ook. Ik zie het. Je bent nog niet klaar met bekennen.”

Ik keek naar het zwarte meer onder ons, naar de sterren, naar haar natte, tevreden mond. Mijn man bestond ergens ver weg, in een ander leven. Hier bestond alleen dit: haar smaak op mijn tong, de belofte van nog nattere uren, de steiger die kraakte onder onze gewichten. “Nog niet klaar,” beaamde ik, stem rauw van het schreeuwen. “Ik wil je vanavond nog drie keer laten komen. Op je knieën. Op je rug. Met mijn hele vuist als je het aankan. En daarna… daarna vertel ik je wat ik écht droomde in dat kille bed thuis. De vieze details. De dingen die ik nooit hardop heb durven zeggen.”

Camila glimlachte diezelfde wetende glimlach, rolde half over me heen, tepels die over de mijne sleepten. Haar hand gleed weer tussen mijn benen, vond me nog drassig, nog open. “Dan beginnen we opnieuw. Langzaam dit keer. Tot je vergeet dat je ooit getrouwd was. Tot je alleen nog mijn naam kunt fluisteren.” Haar vinger drong alweer binnen, plagend, belovend. Het meer kloste zacht tegen de palen. Ergens in de bomen ritselde de wind. En ik wist, terwijl mijn heupen alweer omhoog duwden tegen haar hand, dat de echte val nog moest komen – dieper, schuldiger, vrijer dan alles wat we tot nu toe hadden gedaan.

Ik kwam nog een keer, harder dan de vorige, terwijl haar vingers diep in me zaten en haar mond mijn schouder bette. De knoop barstte open alsof er iets in me knapte dat al jaren strak had gestaan. Mijn heupen stuiptrokken, mijn nagels groeven in haar rug, en ik hijgde haar naam tegen haar natte huid tot de golven eindelijk afnamen tot zachte, naloopende rillingen. Camila bleef nog even in me, langzaam bewegend, alsof ze de laatste samentrekkingen wilde voelen, voordat ze haar hand terugtrok. Natte vingers gleed over mijn dij, over mijn buik, en ze likte ze af terwijl ze me aankeek met diezelfde wetende blik van vanmorgen over het water.

We lagen stil. Alleen het klotsen van het meer en onze adem die langzaam kalmeerde. Mijn borstkas hief en daalde nog te snel. Haar wang rustte tegen mijn schouder, haar benen verstrengeld met de mijne, huid aan huid, kleverig van zweet en sappen en wijn. Ik voelde de houtsplinters van de steiger in mijn rug, de koele nachtlucht op mijn tepels, en ergens diep in mijn buik een lege, tevreden warmte die ik al jaren niet had gekend. Geen schuld. Nog niet. Alleen de zware zoetheid van iemand die eindelijk had gekregen wat ze stiekem wilde.

“Ik kan niet meer,” mompelde ik hees, en lachte zacht omdat het half gelogen was. Mijn kut klopte nog na, gevoelig, open. “Maar ik wil ook niet dat het stopt.”

Camila kuste mijn sleutelbeen, langzaam, alsof ze de smaak van mijn huid wilde onthouden. “Dan stoppen we niet voorgoed. Alleen even. Even ademen. Even aankleden voordat we hier vastplakken aan dit hout.”

We richtten ons langzaam op. Mijn spieren trilden. Ik vond mijn blouse die ergens half in het water had gehangen, nat aan de zoom, en trok die over mijn schouders zonder de knopen dicht te doen. De stof kleefde aan mijn nog vochtige borsten. Camila raapte haar hemdje op, schoof het over haar hoofd, maar liet het hangen zodat de ronde van haar tepels er nog doorheen schemerde. Haar rok – of wat er van over was, de handdoek van eerder – knoopte ze losjes om haar heupen. Ik trok mijn eigen rok omlaag, voelde hoe het natte slipje tussen mijn schaamlippen kleefde, en liet het zo. Geen haast. Elke beweging was traag, deliberate, alsof we allebei wisten dat dit aankleden geen einde was maar een pauze.

Haar vingers raakten mijn pols terwijl ik de knoop van mijn rok vastmaakte. “Kom,” zei ze zacht. “Naar binnen. Mijn huisje is dichterbij. Of jouwe. Maakt me niet uit, zolang er een bed is en een deur die dicht kan.”

We liepen hand in hand terug over het smalle pad, blootsvoets, stenen en dennennaalden onder onze voetzolen. De bomen stonden zwart tegen de sterren. Haar schouder stootte af en toe tegen de mijne, en elke keer voelde ik diezelfde vonk, minder heftig nu, maar dieper, alsof hij zich ergens in mijn borst had genesteld. In haar huisje – vol cameraspullen, een halfopgemaakt bed, de geur van koffie en filmrollen – deed ze het licht aan, alleen een klein lampje naast het bed. Ze schonk het laatste van de wijn in één glas, dronk een slok, gaf het door. Ik proefde haar lippen er nog aan.

Toen kuste ze me. Niet hongerig dit keer. Teder. Haar mond zacht op de mijne, tong die langzaam streek, lippen die bleven hangen alsof ze beloofden dat er meer kwam. Ik voelde haar hand in mijn nek, duim die over mijn kaak wreef, en ik zoende terug met dezelfde traagheid, met de smaak van ons beiden nog op mijn tong. Het was een kus die zei: dit is niet klaar. Dit is pas begonnen. Mijn borstkas drukte tegen de hare, tepels die nog gevoelig waren, en ergens onder de zachtheid gloeide alweer die belofte van nattigheid.

Toen ze terugtrok, bleef haar voorhoofd tegen het mijne. “Blijf,” fluisterde ze. “Niet alleen vannacht. De hele week. Dit huisje, of dat van jou, of allebei. We hebben geen agenda. Geen wifi die trekt. Alleen het meer en de bossen en dit… wat we net hebben aangeraakt. Ik wil het verder verkennen. Met jou. Zonder spijt. Zonder die ring die je nog steeds draagt alsof hij iets betekent hier.”

Ik keek naar mijn hand. Het metaal glom dof in het lamplicht. Ik draaide de ring een keer om mijn vinger, voelde het gewicht, en liet hem zitten. Niet omdat ik hem wilde houden. Omdat ik hem hier wilde laten liegen terwijl ik koos. “Ja,” zei ik, stem rauw maar zeker. “De rest van de week. Elke ochtend zwemmen. Elke middag fotograferen – jij mij, ik jou, bloot of half, maakt niet uit. Elke avond dit. Vingers. Monden. Jouw kont die ik wil openen met mijn tong. Mijn kut die jij mag vullen tot ik smeek. Zonder spijt. Ik wil het vies en ik wil het teder en ik wil het allebei tegelijk. Ik wil wakker worden met jouw geur tussen mijn benen en inslapen met jouw smaak in mijn mond.”

Camila glimlachte, die kleine, wetende trek om haar mond. Ze trok me mee naar het bed, duwde me zacht achterover op de matras die naar haar rook – kruidig, warm, camera’s en huid. We kleedden ons niet verder uit. We lagen gewoon, blouse open, hemdje omhoog, rokken half omhoog, benen verstrengeld, handen die langzaam over ruggen en heupen gleden alsof we de kaart van elkaars lichaam aan het leren waren voor later. Haar vingers speelden met de rand van mijn slipje, maar drongen niet binnen. Alleen streken. Beloften.

“Vertel me wat je morgen wilt,” mompelde ze tegen mijn keel. “Eerst.”

Ik staarde naar het plafond, hoorde het meer in de verte, en liet de bekentenis komen zoals al de hele dag. “Morgen vroeg wil ik je weer zien bij het water. Jij naakt op die rots, camera klikkend, en ik die kom aan zwemmen tot ik tussen jouw dijen drijf en je lik terwijl de lens toekijkt. Daarna hierheen. Bed. Jij op handen en knieën, mijn tong in je kont terwijl ik je kut vinger. En ’s avonds wijn weer, maar dan binnen, gordijnen dicht, en ik wil dat je me vastbindt met die sjaal die ik zag hangen en me neukt met die dikke dildo die ergens in je tas moet zitten – ik ruik hem bijna al. Tot ik vergeet hoe mijn man heet. Tot ik alleen nog Camila kan zeggen.”

Haar lach trilde tegen mijn huid. “God, advocate. Je bent vieser dan je dossiers. Ik doe het. Alles. En jij doet het bij mij. We hebben dagen. Zes nog, als ik goed tel. Genoeg om elke hoek van dit verlangen open te trekken.”

Ik kuste haar slap, haar wang, de hoek van haar mond. Mijn hand lag plat op haar buik, voelde de ademhaling die rustig was geworden, en eronder de zachte gloed van haar schaamheuvel. Geen haast meer vanavond. Alleen dit liggen, dit weten dat de deur op slot was en de wereld ver weg.

Maar terwijl ze langzaam weggleed in een lichte slaap, haar arm over mijn middel, haar adem warm in mijn nek, bleef ik wakker. Mijn ogen open in het halfdonker. Mijn kut nog gevoelig, nog licht kloppend van alles wat erin was geweest. Ik dacht aan de week die voor ons lag – de ochtenden, de middagen, de nachten waarin we elkaar zouden openvouwen tot er niets meer te biechten viel. En toen, stiller, dieper, begon ik al te schetsen wat daarna kwam.

Niet het einde. Nooit het einde. Ik zou terugkeren naar die koude flat, naar die man met zijn laptop, naar de dossiers. Maar ik zou haar nummer in mijn telefoon hebben, verstopt onder een neutrale naam. Ik zou “zakenreizen” gaan plannen naar steden waar zij exposities had, of “congressen” die toevallig dicht bij haar atelier lagen. Een weekend in de herfst, een ander huisje, ergens aan een ander meer. Of gewoon een hotel met dikke muren waar ik haar kon laten schreeuwen zonder dat iemand het hoorde. Ik zou leugens bedenken die klonken als waarheid, agenda’s manipuleren, en ergens in mijn bureau een lade houden met de foto’s die zij van mij zou maken – naakt, geil, met haar vingers nog zichtbaar in me. Ik lag al te bedenken hoe ik haar zou schrijven, de eerste boodschap na deze week: “Ik brand nog. Wanneer kan ik je weer proeven?” En hoe zij zou antwoorden met een foto van haar open benen en de tekst “Kom dan.”

Mijn man zou niets merken. Of misschien wel, op den duur, aan hoe ik ’s nachts glimlachte in het donker. Maar dat was later. Nu, hier, met Camila’s hartslag tegen mijn rug en de geur van ons gemengde verlangen nog zwaar in de kamer, wist ik alleen dit: de week was van ons. En daarna zou ik zorgen dat er een volgende week kwam. En nog een. Ik was al aan het plannen hoe ik vrij zou nemen in oktober, hoe ik een vlucht zou boeken zonder het te vertellen, hoe ik haar weer naakt zou vinden bij water of in een bed of gewoon op de vloer van een gehuurde kamer. Mijn verborgen verlangen was niet meer verborgen. Het had een naam, een mond, een natte spleet die om mijn vingers klemde. En ik zou het blijven volgen, tot de laatste druppel, zonder spijt, zolang mijn lichaam bleef branden zoals het vannacht brandde.

Ik sloot mijn ogen eindelijk, glimlachend in het donker, en droop langzaam weg met het plan al hard en helder achter mijn ribben.