Verlangen Dat Breekt Op Het Dek

De wind gierde over de Noordzee alsof hij persoonlijk boos was op ieder schip dat het waagde om uit te varen. Het kleine vrachtschip de Noorderzon steeg en daalde als een dronken meeuw, en op het open dek stonden kapitein Maarten van den Berg, tweeënveertig, breed als een kaapstander en met handen die meer touw hadden geknepen dan de meeste mannen in hun leven hadden gezien, en zijn kok Lucas Vermeer, vierentwintig, slank maar met de gespierde armen van iemand die te veel kisten aardappelen had gesjouwd en te weinig respect had voor hiërarchie.

„Dit is kutweer,” snauwde Maarten, waterstromen langs zijn korte baard, „zelfs de meeuwen hebben ergens een droge caféstoel gezocht.”

Lucas grinnikte, nat shirt plakkend aan zijn borst. „Jij bent gewoon jaloers omdat ik de enige ben die nog koffie kan zetten zonder de boel in brand te steken, kapitein.”

Een steile golf sloeg tegen de boeg. Het dek kantelde. Lucas verloor zijn evenwicht, vloog zijwaarts en botste hard tegen Maarten’s massieve borstkas. Voor een seconde bleven ze klem zitten tussen reling en een stapel verzwaarde kisten. Maarten voelde het meteen: de harde, onmiskenbare druk van Lucas’ stijve lul tegen zijn dij. En Lucas voelde het terug — Maarten’s dikke pik stond al half overeind in zijn natte broek, alsof de storm hem persoonlijk had opgewonden.

Ze keken elkaar aan. Regen droop van hun neuzen. Maarten’s mondhoek trok omhoog in die droge, gevaarlijke grijns waarmee hij normaal gesproken een stuurman de les las.

„Nou nou,” bromde hij. „Of is dat je keukenmes, of ben je blij me te zien, kokkie?”

Lucas slikte, maar zijn brutale mond liet hem niet in de steek. „Messen heb ik beneden gelaten. Dit… dit is puur professioneel enthousiasme voor een stabiele kapitein.”

„Stabiel? Jongen, we schommelen harder dan een hoerenboot in Scheveningen.” Maarten’s hand bleef een seconde te lang op Lucas’ heup rusten. „En jij staat te trillen als een trawler-motor.”

„Dat komt door de kou,” loog Lucas, terwijl zijn heup per ongeluk-of-niet een keer extra tegen Maarten aandrukte. „Of door die logge Nederlandse lul van jou die door je broek heen te voelen is. Kies maar.”

De volgende golf gooide hen dichter tegen elkaar. Maarten lachte, een rauw, hees geluid. „Jij hebt lef. De meeste gasten op dit schip durven me niet eens om zout te vragen.”

„Ik ben geen ‘meeste gasten’,” snauwde Lucas, ogen glinsterend. „En ik heb wekenlang naar die brede schouders van je staan kijken terwijl jij met blote kont door de gang liep na je douche. Dus ja. Ik daag je uit.”

Maarten fronste, water in zijn wimpers. „Uitdagen?”

Lucas strekte zich een beetje, nat shirt strak over zijn tepels. „Dat ‘Nederlandse Verlangen’ van jou. Dat geroemde kapiteins-apparaat. Ik kan het wel aan. Storm of geen storm.”

Dat was het. Maarten pakte hem bij de kraag van zijn doorweekte shirt, trok hem zo hard tegen zich aan dat hun borstkassen klapten, en kuste hem alsof hij de zee zelf wilde overstemmen. Het was geen tedere kus. Het was tanden, tong, zoute regen en een lage grom in Maarten’s keel. Lucas greep terug, vingers in Maarten’s korte haar, en duwde zijn heupen naar voren tot hun stijve pikken tegen elkaar schuurden door de natte stof.

„Fuck,” hijgde Lucas tegen zijn mond. „Al weken. Elke keer als jij die stem gebruikt om orders te geven, word ik hard in de kombuis.”

Maarten lachte in de kus, handen al onder Lucas’ shirt, natte huid, harde tepels. „En jij denkt dat ik die blauwe broek van je niet zag spannen als je bukt bij de oven? Ik ben oud, niet blind, jochie.” Hij rukte knopen open, trok de rits van Lucas’ broek omlaag net ver genoeg om zijn warme, harde lul in de regen te voelen. Lucas kreunde en greep meteen terug, vingers om Maarten’s dikke schacht door de natte stof van zijn eigen broek.

„Nu,” gromde Maarten. „Hier op het dek. Ik ga je neuken terwijl die golven ons proberen van boord te slaan. Bezwaar?”

„Alleen als je zacht bent,” beet Lucas terug. „En dat ben je hopelijk niet.”

Maarten draaide hem om, duwde hem voorover over een dikke, opgerolde tros touw die tegen de reling lag. Lucas’ handen grepen in het natte touw, kont omhoog, regen stromend over zijn rug. Maarten trok zijn broek en onderbroek in één ruk tot over zijn knieën, gaf hem een natte klap op die strakke kont die meer speels dan hard was, en ging door de knieën.

„Eerst even proeven of de kok ook van achteren zo brutaal smaakt.”

Zijn tong gleed tussen Lucas’ billen, nat en warm tegen de kou van de regen, en likte hem open met lange, slordige streken. Lucas vloekte hard, een mengeling van Nederlands en half-verzonnen scheldwoorden, en duwde terug tegen Maarten’s gezicht.

„Jezus, kapitein— ja, daar— fuck, je tong is warmer dan de koffie die ik zet.”

Maarten gromde iets dat op een lach leek, spuugde in zijn hand, streek over zijn eigen dikke pik en richtte de eikel tegen Lucas’ natte opening. Hij duwde langzaam naar binnen, centimeter voor centimeter, terwijl Lucas zijn adem inhield en dan luid kreunde toen de breedte hem vulde.

„Gaat,” hijgde Lucas. „Gaat… fuck, je bent dik. Maar ik zei toch dat ik het aankan.”

„Je kont zegt iets anders, kokkie,” lachte Maarten, maar hij wachtte tot Lucas zelf naar achteren duwde, dieper, tot hij helemaal in hem zat. Daarna begon hij te bewegen — eerst diep en gestaag, toen harder, in het ritme van de golven die het schip op en neer gooiden. Elke keer dat de boeg steeg, ramde Maarten dieper; elke keer dat hij daalde, trok hij bijna helemaal terug tot alleen de eikel nog binnen was. Zijn grote hand greep om Lucas’ stijve lul en trok hem mee in hetzelfde ruige tempo.

„Schommelen op de golven, hè?” snauwde Maarten bij zijn oor, regen en zweet vermengd. „Ik neuk je als een anker dat de bodem zoekt.”

Lucas lachte, een gebroken, geile klank. „Dan hoop ik dat je ankerketting nooit breekt— ah, fuck, daar, harder—”

Maarten gaf hem wat hij vroeg. Natte klappen van huid op huid, het gesmak van de storm, Lucas’ knokkels wit om het touw. Op een gegeven moment trok Maarten zich terug, draaide hen om met een kracht die duidelijk maakte wie er jaren touwen had getrokken, en ging zelf op het natte dek zitten met de rug tegen een kist. Hij trok Lucas over zich heen.

„Klim erop. Laat me zien hoe een kok rijdt als de keuken schommelt.”

Lucas geleidde Maarten’s natte, glanzende pik opnieuw in zich en zakte er in één vloeiende beweging op. Hij begon te bewegen — wild, met de golven mee, handen plat op Maarten’s brede, harige borst. Ze kusten slordig, tanden botsend, terwijl Lucas op en neer stuitte en Maarten’s handen zijn heupen knepen tot er witte vlekken achterbleven.

„Je voelt alsof je de hele Noordzee in me pompt,” hijgde Lucas, lachend tegen zijn mond.

„En jij zuigt me leeg alsof je soep maakt,” beet Maarten terug. „Blijf zo bewegen. Net als die storm— onregelmatig en kut, maar godverdomme lekker.”

Lucas’ tempo versnelde. Maarten’s dikke duim streek over de onderkant van Lucas’ lul tussen hun lichamen, terwijl de jongere man hem berijdt alsof hij de mast wilde breken. De humor bleef, zelfs toen de adem stokte: „Als we zo doorgaan spoelt de volgende golf ons allebei overboord met je lul nog in m’n gat.”

„Dan claim ik reddingsboei-rechten,” gromde Maarten, en stootte omhoog tot Lucas een hoge, rauwe kreet slaakte.

De climax rolde over hen heen als de storm zelf. Maarten kwam eerst — diep, met een lange, lage grom, hete stralen spuitend ver in Lucas’ gat terwijl zijn handen de jonge kont vastknepen. Lucas volgde meteen, ruggengraat bol, en spoot over Maarten’s natte borsthaar, strepen wit die meteen door de regen werden uitgesmeerd. Ze bleven even hangen, hijgend, lachend door hun tanden, lichamen nog stuiptrekkend op de deining.

„Jesus Christus,” snakte Lucas, voorhoofd tegen Maarten’s. „Dat was… dat was beter dan m’n beste stoofvlees.”

Maarten klopte hem slap op de kont, nog half hard in hem. „En we zijn nog niet klaar, kokkie. Die storm houdt uren aan. En er is nog een hele bemanning die straks vraagt waarom de kapitein en de kok doornat en tevreden terugkomen.”

Lucas grinnikte, beet zacht in Maarten’s onderlip. „Laat ze maar vragen. Ik heb nog een tweede gang in me. En jij… jij voelt alsof je over tien minuten weer wilt.”

Benedendeks klonk ineens een zware bonk — iets dat was losgeschoten in het ruim — gevolgd door een verre stem die Maarten’s naam riep door de wind heen. De twee mannen keken elkaar aan, nog verbonden, nog hard, de regen als een gordijn om hen heen.

Maarten’s ogen glinsterden gevaarlijk. „Ze zoeken me. Maar eerst…” Hij bewoog zijn heupen een klein beetje, genoeg om Lucas te laten voelen dat hij inderdaad alweer dikker werd. „Eerst maken we af wat we hier begonnen zijn. Of jij bent de enige die op dit schip ‘Verlangen’ op het menu durft te zetten.”

Lucas’ lach was hees en gretig. Hij bewoog langzaam omhoog en zakte opnieuw, wetend dat ze nog lang niet klaar waren — en dat de volgende golf, of de volgende stem, hen zo meteen zou dwingen tot een keuze die veel verder ging dan één natte beurt op het dek.

Ze negeerden de verre stem alsof die bij een ander schip hoorde. Lucas rolde zijn heupen langzaam, voelde hoe Maarten opnieuw dik en steenhard in hem groeide, en grijnsde tegen de regen in. „Hoor je dat, kapitein? Ze roepen je. Misschien moeten we—”

„Misschien moet jij je bek houden en blijven zitten,” gromde Maarten, handen stevig om die slanke heupen. Hij stootte omhoog, diep, precies op het moment dat een golf het schip omhoog tilde. Lucas’ adem stokte in een half lachende kreet. „Fuck— ja, dát. Alsof je de boeg wilt breken met die ding van je.”

Maarten lachte schor, waterstromen over zijn borsthaar. „Jij klaagde net nog dat ik de hele Noordzee in je pompte. Nu wil je meer? Kokkie, jij bent erger dan een lekke brandstoftank.” Zijn duim vond opnieuw Lucas’ lul, glad van regen en voorvocht, en streek met trage, plagerige druk over de eikel. Lucas boog achterover, nat shirt nog half open, tepels hard van kou en geilheid, en begon sneller te rijden. Elke daling van het dek dreef hem dieper op die dikke pik; elke stijging liet hem bijna loskomen tot alleen de kop nog in zijn open, glibberige gat zat.

„Godverdomme, je bent warm vanbinnen,” hijgde Maarten. „Warmer dan die oven van je. En strakker.” Hij kneep in Lucas’ kontbillen tot de jongere man een gevloekte lach uitstootte. „Blijf zo. Ik wil zien hoe ver je kunt zakken zonder dat we allebei overboord sukkelen.”

Lucas leunde voorover, handen plat op Maarten’s brede schouders, en kuste hem nat en slordig terwijl hij draaide met zijn heupen — kleine, wrijvende cirkels die Maarten’s eikel precies over die ene plek sleepten. „Als ik val, sleep jij me terug aan je lul. Kapiteinsplicht, toch?” Zijn binnenste kneep ritmisch, speels en brutaal. „Of ben je te oud om een drenkeling te redden met die logge Nederlandse ankerketting?”

Maarten gromde, draaide hen met één krachtige beweging om zodat Lucas op handen en knieën op het natte dek belandde, kont omhoog, knieën wijd. De tros touw schuurde onder Lucas’ handpalmen. Regen sloeg plat op zijn rug. Maarten ging achter hem knielen, greep zijn eigen glanzende, kloppende pik en duwde in één lange stoot weer naar binnen tot zijn ballen tegen Lucas’ kont klapten. „Oud genoeg om jou te neuken tot je de kompassen niet meer uit elkaar houdt,” beet hij, en begon te pompen — hard, diep, in het wilde ritme van de golven. Natte klappen klonken luider dan de wind. Lucas duwde terug, schreeuwde half-gesmoord scheldwoorden die overgingen in kreunen, en lachte ertussendoor omdat Maarten’s baard bij elke stoot tegen zijn nek schuurde.

„Harder, godverdomme— alsof je de lading wilt lossen in m’n darmen.” Lucas’ stem brak van pret en lust. „En als die stem hierheen komt, zeg je dat je de kok inspecteert op… hygiëne. Ja? Hygiëne-inspectie met volle lading.”

Maarten spuugde tussen Lucas’ billen, liet het speeksel met de regen meelopen, en ramde er meteen weer in tot de jongere man op zijn ellebogen zakte. „Hygiëne? Jij bent vies als een bilge na drie weken. Lekker vies.” Hij greep Lucas’ stijve lul van onderen, trok hem in hetzelfde tempo mee, duim over de gleuf wrijvend. „Spuit maar. Maak m’n hand vies. Daarna lik je ’m schoon, kokkie. Of ik gooi je overboord en zeg dat de storm je nam.”

Lucas lachte hijgend, kont hoog, ruggengraat hol. „Je zou me missen bij het ontbijt. Wie zet er anders koffie die sterker is dan jouw aftertaste?” Hij kneep om Maarten heen, bewust, en duwde naar achteren tot elke stoot botste. De humor bleef, zelfs toen zijn stem hoger werd: „Volgende golf… ah fuck… volgende golf claim ik reddingsboei-rechten op jóuw kont. Beurt is beurt.”

Maarten trok zich er bijna uit, alleen de eikel nog knipperend binnen de ring van spier, en duwde dan met volle kracht terug. „Droom door. Jij blijft onder. Ik ben de kapitein. Jij bent de brutaalste afwasser die ik ooit de kost heb gegeven.” Toch klonk er genegenheid in de snauw, en zijn vrije hand aaide even over Lucas’ natte zij — een korte, ruwe tederheid midden in het ge monder. Lucas voelde het en grijnsde tegen het dek aan. Hij hield van die contrasten: de man die orders schreeuwde en tegelijk zacht kon zijn als hij dacht dat niemand het zag.

Ze wisselden opnieuw. Maarten trok hem overeind, duwde hem met de borst tegen de koude reling. De zee kolkte meters lager, zwart en wit schuim. Lucas’ handen grepen het natte metaal, voeten uit elkaar op het wiebelende dek. Maarten ging achter hem staan, geleidde zichzelf weer naar binnen — makkelijker nu, glibberig van speeksel, regen en eerdere cum — en begon te stoten terwijl hij over Lucas’ schouder meekeek naar de horizon. „Kijk maar uit. Als je komt, spuit je richting Noorwegen. Gratis visservoer.”

Lucas stootte achteruit, lachend en vloekend. „Jij eerst. Ik wil voelen hoe die dikke kapiteinspik trilt als je me volspuit. Tweede keer. Extra portie. Voor de stormschade.” Zijn eigen lul bungelde hard en rood tussen zijn benen, sloeg tegen de reling bij elke stoot. Maarten greep hem weer, wreef stevig, en neukte sneller, dieper, de humor nu vermengd met rauwe ademhaling.

„Je gat zuigt me leeg alsof je soep trekt door een rietje,” gromde Maarten bij zijn oor. „Godverdomme, Lucas— blijf zo open. Ik ga… ik ga je volpompen tot je loopt te lekken in de kombuis morgen.”

„Doe,” hijgde Lucas. „Doe het. En dan morgen bakt ik spek op jouw borsthaar. Deal?”

De tweede climax kwam als een muur van water. Maarten stootte tot de hilt, bleef diep zitten, en kwam met een lange, lage brul die de wind overstemde. Hete stralen spoot ver in Lucas, golf na golf, terwijl zijn handen de jonge heupen vasthielden alsof hij anders zou wegspoelen. Lucas volgde op de echo ervan — ruggengraat strak, mond open in een stille kreet, en spoot over de reling heen de zee in, strepen wit die meteen verdwenen in het schuim. Zijn kont kneep ritmisch om Maarten heen, melkte hem leeg tot de oudere man stuiptrekkend bleef hangen, voorhoofd tegen Lucas’ natte nek.

Ze bleven zo staan, verbonden, hijgend, lachend door de nacontroles heen. Een nieuwe golf overspoelde het dek tot hun enkels. Maarten gleed er langzaam uit; cum en regen liepen langs Lucas’ binnenkant naar beneden, warm en vies en perfect. Lucas draaide zich om, greep Maarten’s gezicht tussen natte handen en kuste hem — trager nu, nog steeds met tanden, maar met een tevreden grijns.

„Tweede gang geslaagd,” mompelde hij. „En de bemanning kan de pot op. Ik voel me alsof ik net de Noordzee heb getemd met m’n kont.”

Maarten klopte hem op die natte, rode billen, half hard nog, tevreden als een man die net een lastige manoeuvre had geklaard. „Jij temt niks. Jij wordt getemd. En nu broek omhoog voordat die stem hier is en ons allebei aan de riolering zet.”

Ze trokken kleren recht — zo goed als natte stof dat toeliet. Broeken omhoog, ritsen half dicht, shirts plakkend. Lucas’ onderbroek zat scheef; Maarten’s knopen hingen open. Ze leunden even tegen elkaar, voorhoofden samen, adem nog kort, de storm nog steeds gierend maar minder boos klinkend. Benedendeks klonk opnieuw geroep, dichterbij nu.

Maarten gaf Lucas een laatste ruwe kus. „Naar beneden. Jij koffie. Ik doe alsof ik de lading heb gecontroleerd. En vanavond… vanavond herhalen we dit in m’n kooi. Droog. Met meer speeksel en minder zoute regen.”

Lucas knikte, ogen glinsterend, en stapte voorzichtig over een plas naar het luik. Hij keek nog één keer om naar de kapitein die al weer de houding van bevel aannam, breed en onverstoorbaar ondanks de vlekken op zijn broek.

Wat Maarten niet wist — en wat Lucas voorlopig voor zich hield terwijl hij de trap afliep met een geheim grijnsje — was dat de eerste stuurman al twintig minuten vanaf de brug had meegkeken door de beslagen ruit, een dikke wenkbrauw had opgetrokken, en toen expres die afleidende bonk in het ruim had veroorzaakt én de naam had geroepen. Niet om te storen, maar om de rest van de bemanning beneden te houden. De stuurman had Lucas gisteren al een fles jenever beloofd als de kok de kapitein eindelijk eens van die eeuwige strekking afhielp. Lucas had gewonnen. De jenever stond al koud in de kombuis. En Maarten zou het pas merken als hij vanavond een extra borrel kreeg zonder te weten waarom de hele ploeg zo tevreden grijnsde.