Brigitte's Laatste Zomer met de Housesitter

De hitte bleef hangen tussen de sparren toen Brigitte de zware deur van de villa achter zich dichttrok. Achtenveertig, advocate, en voor het eerst in meer dan twintig jaar zonder een man die haar avonden indeelde. De scheiding was kil en precies verlopen, zoals alles wat zij aanpakte, en juist daardoor had ze zich leeg gevoeld. Geen geschreeuw. Alleen mappen, handtekeningen, en een huis in Brussel dat naar iemand anders rook. De Ardennen moesten haar laatste rustige zomer worden. Alleen. Zonder zittingen, zonder cliënten die haar naam uitspraken alsof ze een instrument was.

Voor de weken dat ze naar het zuiden zou vliegen, had ze een housesitter ingehuurd. Everett, tweeëntwintig, student architectuur in Luik. Een collega had hem aanbevolen: betrouwbaar, stil, geen feesten. Gisteren was de reis op het laatste moment gecanceld. Een spoedzaak, een rechter die niet wilde wachten, een ticket dat in het niets verdween. Ze had hem kunnen afbellen. Ze had de sleutel kunnen laten bezorgen en zelf naar een hotel kunnen gaan. Dat had ze niet gedaan, en ze wist niet goed waarom, tot ze hem in de hal zag staan.

Blootsvoets op de koele natuursteen. Een verschoten T-shirt over schouders die te breed waren voor hoe jong zijn gezicht nog was. Donker haar, een kaaklijn die al mannelijk stond, handen met eelt van werk dat niets met boeken te maken had. Tweeëntwintig. Jong genoeg om haar zoon te kunnen zijn, als het leven anders was gelopen. Die gedachte schoot door haar heen en bleef plakken, warm en ongepast, en ze schaamde zich er niet genoeg voor.

“Mevrouw,” zei hij.

Zijn blik gleed niet netjes langs haar gezicht. Hij nam haar op zoals een man iets opneemt dat hij wil hebben: de linnen jurk, de blote kuiten, de hals waar het zweet nog glinsterde na de rit vanuit de stad. Hongerig. Zonder de beleefde omweg die mannen van haar leeftijd altijd namen.

“Brigitte,” zei ze. Haar stem klonk killer dan haar huid aanvoelde. “Als je hier blijft terwijl ik ook blijf, zeg je Brigitte.”

Hij glimlachte langzaam. “Brigitte.” Hij proefde de naam. “Ik had niet verwacht dat je zo aanwezig zou zijn.”

“Aanwezig.”

“De foto’s in het dossier doen je geen recht.” Zijn ogen bleven hangen bij de welving van haar borsten onder het linnen. Geen jongensachtige verlegenheid. Een man die wist wat hij bekeek en niet de moeite nam het te verbergen.

Laag in haar buik trok iets samen dat ze in jaren niet meer zo scherp had gevoeld. Niet bij de partners op kantoor. Niet bij de mannen die beleefd dineerden en daarna hun hand op haar knie legden alsof ze toestemming vroegen aan een notaris. Dit was direct. Haar tepels trokken samen tegen de stof. Ze hoopte dat hij het niet zag. Aan zijn blik te zien zag hij alles.

De dagen erna werd het erger, en beter, en onhoudbaar. Hij repareerde de losse plank van het terras en trok zijn shirt uit in de zon. Spieren bewogen onder een huid zonder rimpels. Hij bracht haar koffie en liet zijn vingers een tel te lang tegen de hare rusten. Hij flirtte openlijk, lui, zeker van zichzelf, en zij merkte dat ze lipstick opdeed voor een ochtend waarop niemand haar zou zien behalve hij. In de spiegel betrapte ze zichzelf: een vrouw van achtenveertig die haar hals bestudeerde alsof die nog iets te bewijzen had. Ze was mooi. Dat wist ze. Maar ze was al zo lang niet meer bekeken alsof mooi niet genoeg was, alsof iemand haar wilde openmaken.

Op de derde avond zat de warmte nog in de stenen van het terras. De lucht boven de vallei werd paars. Geen wijn. IJswater met munt, omdat ze helder wilde blijven, omdat ze wilde weten wat ze deed als ze het deed. Ze had een dunnere jurk aangetrokken. Ze wist waarom.

Everett zat tegenover haar, benen wijd, ellebogen op zijn knieën. Het T-shirt spande over zijn borst. “Je bent stil,” zei hij.

“Ik ben altijd stil als ik nadenk.”

“Waarover?”

Ze had kunnen liegen. In plaats daarvan hoorde ze zichzelf zeggen: “Over hoe leeg dit huis was toen ik alleen aankwam. En over hoe het niet leeg meer voelt, en dat dat gevaarlijk is.”

Hij knikte, zonder te lachen. “Ik ben ook alleen. Al een jaar. Niet dramatisch. Gewoon… niemand die me aanraakt zoals ik aangeraakt wil worden. Iedereen op de universiteit is voorzichtig. Alsof verlangen iets is waar je excuses voor moet maken.”

“En jij maakt geen excuses.”

“Niet als ik iets wil.” Zijn blik zakte naar haar mond, dan naar de plek waar de jurk over haar dijen spande. “Jij ziet eruit als een vrouw die al te lang beleefd is gedaan. Dat is zonde. Je hebt een lichaam waar een man hard van wordt als hij er alleen al naar kijkt. Die heupen. Die borsten. Die mond die dingen zegt alsof ze nog nooit gesmeekt heeft.”

De hitte steeg naar haar wangen, en lager, veel lager. Ze had hem kunnen afkappen. In plaats daarvan schoof ze haar benen langzaam over elkaar, bewust, zodat de stof optrok en een strook dij zichtbaar werd. Ze hield zijn ogen vast.

“Je daagt me uit,” zei ze.

“Ja.”

“Omdat je denkt dat een advocate van achtenveertig niet terugbijt.”

“Ik denk dat ze dat heel graag wil.” Hij leunde naar voren. Geen aanraking. Alleen zijn stem, laag. “Ik denk dat je nat wordt van het idee dat iemand jonger je zegt wat je moet doen. Dat je daar al jaren over fantaseert en het nooit hardop hebt gezet.”

Haar adem stokte. Hij had gelijk, en dat maakte haar boos en week tegelijk. Ze zette haar glas neer. Het geluid was te luid in de stille tuin.

“Ik wil je,” zei ze. Helder. Zonder omweg. “Niet als troost. Niet omdat ik eenzaam ben en jij toevallig in mijn huis slaapt. Ik wil dat je me neukt. Hard. Zoals ik het al veel te lang niet meer heb gehad. Maar alleen als jij het ook wilt. Zeg het. Nu. Geen spelletje.”

Everett stond op. Twee stappen, en hij stond tussen haar knieën. Zijn handen bleven eerst langs zijn zij, alsof hij haar de ruimte gaf om terug te deinzen. Dat deed ze niet. Ze tilde haar kin op.

“Ik wil je,” zei hij. “Ik wil je al sinds je binnenkwam. Niet omdat je mijn baas bent, niet omdat ik hier moet blijven. Omdat ik je wil horen kreunen. Zeg dat je dit wilt, Brigitte. Hardop. Zodat er geen twijfel is.”

“Ik wil dit,” zei ze. Haar stem trilde, niet van angst. “Ik wil jou. Vrijwillig. Helemaal.”

Toen kuste hij haar.

Geen voorzichtige kus. Zijn mond was heet, zijn tong drong naar binnen alsof hij daar recht op had, en zij greep zijn shirt en trok hem dichterbij. Hij smaakte naar munt en naar iets jongers, schoners, en zij opende zich voor hem met een geluid dat ze niet herkende als van zichzelf. Zijn handen gleden naar haar middel, stevig, en zij voelde zijn stijve pik tegen haar buik drukken door de stof van zijn broek. Ze wreef zich ertegenaan, één keer, bewust, en hij gromde in haar mond.

“Binnen,” zei hij tegen haar lippen. “Nu. Tenzij je stopt.”

“Ik stop niet.”

De woonkamer was groot en schemerig, de bank diep, de ramen open naar de nacht. Hij duwde de deur niet eens helemaal dicht. Zijn handen vonden de ritssluiting van haar jurk en trokken. De stof scheurde bij de schoudernaad, een kort, scherp geluid, en zij hapte naar adem — niet van protest, van opluchting.

“Die jurk,” zei hij, hees. “Te netjes. Uit.”

“Trek hem uit,” zei ze. “Ik wil dat je hem kapotmaakt.”

Hij rukte. De jurk viel in een slordige hoop rond haar enkels. Eronder droeg ze niets dan een dunne slip, al vochtig, en een beha die haar borsten hoog hield. Hij maakte de sluiting met één hand los. Haar borsten vielen zwaar en vol in zijn handpalmen. Hij kneep, hard genoeg dat het schrijnde, en zij drukte zich in die pijn omdat ze die wilde.

“Op de bank,” zei hij.

Ze ging. Hij duwde haar achterover, spreidde haar dijen met zijn handen, en trok de slip opzij in plaats van hem netjes uit te doen. De koele lucht streek over haar kut. Ze was nat. Dat wist ze, en toch schaamde ze zich even toen hij keek, lang, met die hongerige blik, en toen met twee vingers door haar spleet gleed en ze hoorde hoe glibberig ze was.

“Kijk nou,” mompelde hij. “Helemaal doorweekt voor een jongen van tweeëntwintig. Je kut druipt, Brigitte.”

“Lik me,” zei ze. Het klonk als een bevel en als smeken tegelijk. “Alsjeblieft. Ik wil je mond.”

Hij zakte tussen haar benen. Geen aarzeling. Zijn tong likte een brede streep van haar opening tot haar klit, en zij kromde haar rug alsof iemand een draad in haar had strakgetrokken. Hij deed het opnieuw, langzamer, en zoog toen haar klit tussen zijn lippen. Brigitte greep de leuning van de bank. Haar dijen trilden tegen zijn oren. Hij likte haar alsof hij honger had, neus tegen haar schaamhaar, tong die naar binnen duwde en daarna weer omhoog cirkelde, twee vingers die erbij kwamen en kromden tot ze een plek raakten waarvan ze haar tanden op elkaar moest zetten.

“Ja,” hijgde ze. “Daar. Niet stoppen. Harder.”

Hij stopte niet. Hij hield haar heupen neer toen ze wilde wegschokken van te veel, en likte door, meedogenloos, tot de spanning in haar buik brak. Ze kwam gillend klaar, een rauwe kreet die tegen het hoge plafond sloeg, haar kut die samentrok rond zijn vingers, vocht dat over zijn kin liep. Hij likte haar door de naschokken heen tot ze hem aan zijn haar trok.

“Genoeg,” bracht ze uit. “Ik kan niet… ik wil je pik. Nu.”

Everett kwam overeind. Zijn mond glinsterde. Hij duwde zijn broek naar beneden. Zijn pik sprong vrij, dik, stijf, de eikel al nat. Tweeëntwintig en ongeduldig, en toch wachtte hij, één hand om zijn schacht, tot zij knikte.

“Draai je om,” zei hij. “Op je knieën. Kont omhoog.”

Ze draaide zich. De bank kraakte. Ze zette haar knieën wijd, borsten tegen de kussens, en voelde zich open, bloot, precies zoals ze al jaren in het donker had gefantaseerd als ze alleen haar hand tussen haar benen had. Hij greep haar heupen. De eikel duwde tegen haar natte opening, gleed één keer langs haar klit, en stootte toen naar binnen in één harde beweging.

Brigitte schreeuwde het uit. Vol. Diep. Hij was groot, en zij was zo nat dat hij toch gleed, tot aan zijn ballen. Hij bleef een tel stil, beide handen op haar billen, en zij duwde zich naar achteren omdat ze meer wilde, niet minder.

“Neuk me,” zei ze. “Hard. Ik kan het hebben. Ik wil het hebben.”

Hij nam haar bij haar haar. Niet wreed genoeg om haar echt pijn te doen, stevig genoeg om haar hoofd achterover te trekken en haar rug te holling. Toen begon hij te stoten. Hard. Het geluid van huid op huid vulde de kamer, nat en onfatsoenlijk. Elke stoot joeg de lucht uit haar longen. Haar borsten schommelden. Haar nagels klauwden in het leer van de bank.

“Vuile MILF,” gromde hij tegen haar oor. “Kijk je nou. Achtenveertig en je laat je kut volneuken door de housesitter. Je bent strak en nat en je smeekt erom. Zeg het.”

“Ik ben je vuile MILF,” hijgde ze, en de woorden maakten haar nog natter. Schaamte en lust liepen door elkaar. “Neuk me harder. Trek mijn haar. Ik wil het voelen morgen.”

Hij gehoorzaamde. Diepe, korte stoten, dan één lange die haar tot aan haar grens vulde. Zijn vrije hand sloeg één keer op haar bil, een scherpe klap die nazinderde, en zij kreunde ja, ja, nog een keer. Hij deed het. De plek gloeide. Zij voelde een tweede hoogtepunt opkomen, sneller dan ze voor mogelijk had gehouden, en duwde haar hand tussen haar benen om haar klit te vinden. Hij hield haar tegen.

“Nog niet,” zei hij. “Ik ben nog niet klaar met je.”

Hij trok zich uit haar. Zij protesteerde met een geluid dat bijna boos was. Everett tilde haar op alsof ze niets woog — niet niets, zij was een vrouw met heupen en gewicht, en hij zette zijn kracht erachter, armen onder haar dijen, haar rug tegen de koele muur naast de open haard. Zij sloeg haar benen om zijn middel. Hij zette zijn pik opnieuw aan haar opening en liet haar zakken.

“O god,” bracht ze uit toen hij haar vulde, staand, zwaartekracht die hem dieper dreef dan op de bank.

Hij neukte haar tegen de muur. Elke stoot bonsde haar schouders tegen het pleisterwerk. Zij klemde zich aan hem vast en zette haar nagels in zijn rug, diep, tot ze zeker wist dat ze strepen trok. Hij siste en stootte harder, alsof de pijn hem aanspoorde.

“Krab maar,” zei hij. “Ik wil het zien als ik me morgen aankleed. Iedereen mag weten dat een vrouw me kapot heeft geklauwd.”

“Dieper,” hijgde ze tegen zijn hals. “Ik voel je tot in mijn buik. Niet zacht doen. Ik heb je gevraagd me te nemen.”

Hij nam haar. Minutenlang, of langer, zij verloor de tel. Het zweet liep tussen haar borsten. Zijn pik sleepte bij elke stoot langs die gevoelige plek vanbinnen, en zij beet in zijn schouder om niet meteen weer te gillen. Toen haar benen begonnen te trillen, droeg hij haar terug naar de bank en liet zich achterover zakken, pik nog steeds stijf, glanzend van haar.

“Er op,” zei hij. “Rij me. Ik wil zien hoe je klaarkomt op mijn lul.”

Brigitte stapte over hem heen. Haar dijen brandden. Ze pakte zijn pik, zette hem tegen haar kut en zakte langzaam, centimeter voor centimeter, tot ze hem helemaal in zich had. Het zicht van bovenaf — zijn jonge gezicht, zijn mond halfopen, zijn handen op haar heupen — deed iets met haar dat tederder was dan de rest en daardoor gevaarlijker. Ze begon te bewegen. Eerst rollend, dan harder, haar knieën in de kussens, haar borsten die meebewogen. Hij keek ernaar alsof hij niets anders meer kon zien.

“Wrijf je klit,” zei hij. “Ik wil dat je het zelf doet terwijl je me berijdt. Laat me zien hoe een vuile MILF zichzelf laat komen.”

Zij legde twee vingers op haar klit en wreef, cirkels, precies zoals ze het zichzelf al jaren had geleerd, alleen was er nu een dikke pik die haar bij elke neerwaartse beweging opensperde. Het geluid was obsceen. Nat. Haar adem brak. Everett stootte van onderen omhoog, tegemoet, en greep haar borsten, kneep in haar tepels tot ze het uitschreeuwde.

“Ik kom,” hijgde ze. “Everett, ik kom, ik—”

Het hoogtepunt scheurde door haar heen. Ze schreeuwde, luid, zonder schaamte, haar kut die in golven om zijn pik kromp, haar vingers die doorgingen op haar klit omdat ze niet kon stoppen. Hij vloekte, greep haar heupen en ramde omhoog, drie, vier, vijf harde stoten, en kwam toen ook. Zij voelde het: de warmte, het samentrekken van zijn pik, zijn zaad dat diep in haar spoot terwijl zij nog natrilde. Hij hield haar neer, gevuld, tot de laatste stoot wegebde.

Daarna was er alleen hun adem. Zij zakte voorover op zijn borst. Zijn hart bonkte tegen haar wang. Zijn handen streken, nu zachter, over haar bezwete rug, over de plekken waar zijn vingers straks blauwe afdrukken zouden zijn. Haar jurk lag gescheurd op de vloer. Haar dijen plakten. Ze voelde zijn zaad langzaam uit haar lekken en vond dat, op dit moment, het eerlijkste wat haar lichaam in jaren had gedaan.

“Blijf liggen,” mompelde hij. “Even. Ik heb je.”

“Ik ga nergens heen,” zei ze, en ze meende het.

De nacht ademde door de open ramen. Ergens in het dal blafte een hond en zweeg weer. Brigitte sloot haar ogen. Haar lichaam zoemde nog. Ze dacht aan morgen, aan koffie, aan de strepen op zijn rug, aan hoe ze dit zou noemen als ze het durfde te noemen.

Toen ging de poortbel.

Een korte, harde zoem door het stille huis. Everett verstijfde onder haar. Brigitte tilde haar hoofd op. Op het scherm van de intercom naast de deur lichtte het camerabeeld op: koplampen op de oprit, en een man die uitstapte met een aktetas, het gezicht scherp in het buitenlicht. Haar ex. Degene die volgens de afspraak pas over drie weken de laatste papieren zou komen brengen. Hij keek recht in de lens, ongeduldig, en drukte opnieuw op de bel.

Everett’s pik bewoog nog in haar. Haar stem was hees toen ze fluisterde: “Niet bewegen.”

De bel ging voor de derde keer.