Harriet Claimt Marco's Vriend op de Nachtelijke Overtocht

De nachtveer loste van de kade alsof Rotterdam hem niet wilde laten gaan. Lichten trokken strepen over het zwarte water, en de wind op het bovendek rook naar ijzer, zout en warme diesel. Harriet stond met beide handen om de reling. Tweeëndertig, getrouwd, en zo nat tussen haar dijen dat ze ze tegen elkaar moest drukken om niet te kreunen van de gedachte alleen. Achter haar praatten de mannen nog bij de deur van de lounge. Marco’s lach kende ze al acht jaar, kort en warm. Thomas lachte lager, alsof het geluid eerst door zijn borst moest.

Marco was vijfendertig, architect, precies met zijn handen en te eerlijk met zijn mond als hij eenmaal besloten had iets te zeggen. Thomas was vierendertig, zijn beste vriend sinds hun studietijd, loods op de binnenvaart, breder in de schouders en stiller in een kamer tot hij besloot dat niet meer te zijn. Jarenlang had Harriet hem alleen als vriend gezien. Tot Marco, maanden geleden, op een zondagavond in hun keuken in Kralingen had gezegd dat hij er geil van werd als hij zich voorstelde dat Thomas haar nam. Geen fantasie voor in de la. Iets wat hij haar gunde. Iets wat hij wilde horen, tot in het vuile detail.

Ze had eerst gelachen. Daarna niet meer. Ze had hem aangekeken en gevraagd of hij het meende. Hij had ja gezegd, met een blos laag in zijn keel en een erectie die niet loog. Sindsdien had hij haar aangemoedigd. Tijdens etentjes. Tijdens die zeiltocht waarop Thomas haar uit het water had getild en zijn hand een tel te lang op haar heup was blijven liggen. Tijdens nachten waarin Marco in haar oor fluisterde hoe Thomas haar zou openspreiden, hoe hij haar zou noemen, hoe zij zou smeken. En vanavond, vlak voor ze de hut verlieten, had hij haar polsen vastgepakt en het zonder grap gezegd. Als ze hem wilde, mocht ze zich volledig aan Thomas overgeven. Op deze overtocht. Zonder rem. Marco zou wachten. Hij zou trots zijn.

Nu streek zijn hand langs haar onderrug, warm door de dunne zwarte jurk.

“Ik ben in de hut,” zei hij, alleen voor haar. “Als je het wilt. Als hij het wil. Je hoeft me niets meer te vragen. Je hebt het al.”

Zijn mond raakte haar slaap. Toen was hij de trap af, en bleven de wind en Thomas over.

Thomas kwam naast haar staan. Niet te dicht. Dicht genoeg dat ze de warmte van zijn mouw voelde. Hij had zijn jas niet dicht. Onder het overhemd bewoog zijn borst langzaam, alsof hij zichzelf inhield. De veerboot stampte zacht over de eerste deining. Ergens benedendeks klonk muziek, ver en dun. Op dit deel van het dek was niemand.

“Hij rent weg alsof hij een afspraak heeft,” zei Thomas.

“Hij heeft er een,” zei Harriet. Haar stem was lager dan ze wilde. “Met zichzelf. In de hut. Wachten.”

Thomas keek haar aan. In het deklicht waren zijn ogen donker, zijn mond een streep die bijna glimlachte en het toch niet deed. “Waar wacht hij op?”

De wind trok haar jurk tegen haar dijen. Ze voelde hoe de stof tussen haar benen plakte, hoe bloot ze was daaronder, geen slip, omdat Marco het zo had gewild en zij het ook had gewild op het moment dat ze zich aankleedde. Haar tepels stonden hard tegen de voering. Ze dacht aan Marco’s gezicht toen hij dat zag, aan hoe hij haar kin had opgetild en had gezegd: laat hem zien wat van mij is, en neem het dan terug als het van hem is geweest.

“Op mij,” zei ze. “Op wat ik hem straks vertel.”

Thomas zweeg. De stilte was geen afwijzing. Ze voelde hem kijken naar haar mond, naar de lijn van haar hals, naar de plek waar de jurk over haar borsten spande. Maanden van bijna. Een hand die te lang bleef. Een blik over de tafel terwijl Marco schonk. Harriet had zichzelf wijsgemaakt dat het spel was, tot haar lichaam ’s nachts wakker werd met Thomas’ naam achter haar tanden en Marco’s vingers in haar, en ze allebei wisten van wie die natheid kwam.

“Je staat te trillen,” zei Thomas.

“Van de wind.”

“Leugenaar.”

Ze lachte, kort, en het brak iets. Ze draaide zich naar hem toe. De reling drukte koud in haar onderrug. “Hij heeft het me gevraagd. Niet één keer. Maandenlang. Vanavond heeft hij het nog een keer gezegd, hardop, zodat ik het niet kon wegredeneren. Ik mag me aan je overgeven. Helemaal. Als jij het wilt. Als ik het wil. En ik wil het, Thomas. Ik sta hier al nat sinds we Rotterdam uit voeren, en dat is niet van de zee.”

Zijn kaak bewoog. Even dacht ze dat hij zou vragen of ze zeker was, of Marco niet dronken was van zijn eigen fantasie, of dit een grap was die morgen stuk zou gaan. Hij vroeg niets van dat alles. Hij keek haar aan alsof hij de zin in zijn hoofd nog eens legde, en toen stapte hij in de laatste afstand.

Zijn mond was ruw. Geen voorzichtige proef. Hij kuste haar alsof hij al te lang had gewacht om beleefd te blijven, tong diep, tanden die haar onderlip schampten, een hand in haar nek die haar hoofd kantelde tot ze hem niet meer kon ontwijken en dat ook niet wilde. Harriet kreunde in zijn mond. Haar handen vonden zijn borst, zijn riem, de harde lengte die al tegen de stof van zijn broek drukte. God, hij was dik. Ze voelde de warmte ervan door de wol, de vorm van de eikel, en haar kut trok samen alsof hij haar al vulde.

“Zeg het nog eens,” gromde hij tegen haar lippen.

“Marco heeft me toestemming gegeven om je te neuken.”

Zijn hand schoof onder haar jurk. Geen omweg. Zijn palm gleed over haar blote bil, kneep, en twee vingers vonden haar spleet en gleden meteen naar binnen omdat ze zo nat was dat er geen weerstand was, alleen hitte en een geluid dat zacht en obsceen tussen hen in hing. Harriet hapte naar adem. Haar voorhoofd viel tegen zijn schouder. Hij vingerde haar langzaam, diep, de muis van zijn hand tegen haar klit, en met zijn andere hand hield hij haar kaak vast zodat ze hem aan moest kijken.

“Zo nat voor de vriend van je man,” zei hij. “Vuile meid.”

“Ja.” Ze greep zijn pik door de broek, kneep, streek van wortel tot top tot de stof donker werd van voorvocht. “Ik wil hem. Ik wil dat je me gebruikt. Hij wil het horen. Ik wil het voelen.”

Thomas vloekte zacht. Zijn vingers kromden, vonden die plek vanbinnen, en haar knieën werden week. Ze streelde hem harder, ritmisch, schaamteloos, terwijl de wind om hun benen joeg en ergens een deur dichtsloeg en niemand kwam. Zijn duim cirkelde over haar klit. Ze beet in zijn schouder om niet te schreeuwen. Het was te veel voor een dek, te open, te dicht bij de rand van niet meer kunnen stoppen.

“Niet hier,” zei ze, en haar stem brak. “Als je me hier laat komen, gil ik, en dan is het afgelopen voor het begonnen is. Er is een lounge verderop. De hoek bij de panoramaramen. Die is leeg. Ik heb gekeken.”

Hij trok zijn vingers uit haar, langzaam, en bracht ze naar zijn mond. Hij likte ze schoon terwijl hij haar aankeek. Haar wangen brandden. Haar kut klopte om niets.

“Loop,” zei hij. “En als je onderweg van gedachten verandert, zeg je het. Anders neem ik je zoals ik je wil.”

“Ik verander niet.”

De lounge was schemerig, de grote lampen uit, alleen de noodverlichting en de verre gloed van de zee door het glas. Stoelen stonden in groepjes. Achterin, waar de panoramaramen een bocht maakten en een lage metalen railing het hoogteverschil naar het zitvlak markeerde, was niemand. De deur viel achter hen dicht. Het geronk van de motoren zat in de vloer.

Thomas duwde haar niet. Hij keek haar aan, en zij zakte.

De vloer was koel onder haar knieën. Ze maakte zijn riem open met vingers die trilden van haast, niet van twijfel, trok de rits naar beneden en haalde hem uit zijn broek. Zijn pik sprong vrij, zwaar, dik, de eikel al glanzend. Ze sloot haar hand erom, voelde hem kloppen, en keek omhoog.

“Mag ik?”

“Ja,” zei hij hees. “En je stopt niet omdat het diep is. Je stopt als je niet meer wilt. Tot dan gebruik ik je mond.”

Ze nam hem tussen haar lippen. Zout, huid, hitte. Ze likte de kop, zoog hem naar binnen, liet haar tong langs de rand gaan tot zijn hand in haar haren kwam en zich vastzette. Niet om haar te dwingen. Om haar te houden. Ze kreunde om hem heen en ging dieper, tot hij tegen haar gehemelte stootte en haar ogen waterden. Ze trok terug, ademde, en deed het opnieuw, verder, tot ze hem in haar keel voelde en haar neus zijn buik raakte.

“Fuck,” zei Thomas. “Kijk jezelf. Vrouw van mijn beste vriend, op haar knieën, met mijn pik in haar keel.”

Hij begon te stoten. Kort eerst, dan langer, een ritme dat haar mond vulde en leegliet, vulde en leegliet. Speeksel liep over haar kin, over zijn ballen, op de vloer. Harriet hield zijn dijen vast en opende zich, liet hem diep gaan, kokhalsde één keer en ontspande weer omdat ze het wilde, omdat het branden in haar keel rechtstreeks naar haar kut trok. Ze was zo geil dat ze haar dijen tegen elkaar wrong en bijna klaarkwam van niets dan zijn smaak en zijn stem.

Hij trok zich terug voor ze hem te ver had. Een draad speeksel brak tussen haar lip en zijn eikel. Hij veegde hem met zijn duim over haar wang, teder en vuil tegelijk.

“Omhoog. Jurk omhoog. Handen op die railing.”

Ze gehoorzaamde. Het metaal was koud onder haar palmen. Achter het glas lag de nacht, zwart en bewegend. Thomas schoof haar jurk tot over haar heupen, spreidde haar billen met beide handen en vloekte toen hij zag hoe nat ze was, hoe haar kut glinsterde en samentrok om lucht.

“Marco heeft geen idee hoe graag je dit wilt,” zei hij, en stootte in één keer naar binnen.

Harriet schreeuwde het niet uit. Het geluid bleef in haar borst hangen, een gebroken ja. Hij was dikker dan haar man, langer, en hij gaf haar geen tijd om te wennen omdat haar lichaam hem al binnenliet alsof het op hem had gewacht. Hij greep haar haren, trok haar hoofd achterover, en neukte haar staand van achteren, hard, de railing kreunend onder haar handen, zijn heupen tegen haar kont, het natte geluid van elke stoot vulde de hoek van de lounge.

“Vuile hotwife-hoer,” gromde hij bij haar oor. “Je laat je neuken door de vriend van je man omdat hij het vroeg, en omdat jij het nodig had. Zeg het.”

“Ik ben zijn vuile hotwife-hoer,” hijgde ze. “Neuk me. Harder. Noem me zo. Hij wil dat ik het hoor. Ik wil dat jij het meent.”

Hij meende het. Zijn hand liet haar haren niet los. De andere kneep in haar bil, trok haar open, en hij ramde diep, ritmisch, tot haar tenen krulden in haar schoenen en haar klit tegen niets dan lucht klopte en ze smeekte zonder woorden. Elke keer dat hij helemaal in haar zat, voelde ze hem tegen iets zachts en dieps, en haar knieën knikten.

Hij trok zich terug, draaide haar om, en tilde haar op alsof ze niets woog. Haar rug vond de raamstijl. Haar benen sloten zich om zijn heupen. Hij zette zijn pik weer bij haar opening en liet haar zakken, centimeter voor centimeter, tot ze hem helemaal had en haar voorhoofd tegen het zijne rustte.

“Kijk me aan terwijl ik je neem.”

Ze keek. Zijn gezicht was strak van beheersing, zweet op zijn slaap, mond open. Hij neukte haar staand, armen onder haar dijen, stoten omhoog die haar deden stuiteren op zijn pik. Haar borsten schudden in de jurk. Ze trok de hals naar beneden tot ze bloot waren, tepels hard, en hij boog zijn hoofd en zoog er één in zijn mond zonder zijn ritme te verliezen. Harriet klampte zich aan zijn schouders. Het was te veel en precies genoeg. Ze voelde zich gebruikt en gehouden tegelijk, gevuld tot ze niet meer wist waar zij ophield.

“Bank,” bracht ze uit. “Ik wil je zien. Ik wil mijn benen wijd. Ik wil komen met je in me.”

Hij droeg haar de paar stappen naar de lage bank bij het raam en legde haar neer. De stof was koel tegen haar rug. Hij duwde haar jurk tot boven haar borsten, spreidde haar knieën met zijn handen, en keek. Echt keek. Naar haar rode, gezwollen kut, naar het vocht dat op de bank droop, naar de plek waar hij net in had gezeten.

“Van hem,” zei hij zacht, bijna verwonderd. “En vannacht van mij.”

Toen duwde hij naar binnen en neukte haar in missionary alsof de boot hem niet kon stoppen. Diep. Hard. Zijn onderarmen naast haar hoofd, zijn bekken dat tegen haar klit sloeg bij elke stoot, zijn pik die haar openspleet en weer vulde. Harriet zette haar hakken in de bank en kwam hem tegemoet. Het geluid was nat en schaamteloos. Ze hoorde zichzelf smeken, hoorde hem haar naam zeggen en daarna weer die woorden, hoer, zijn hoer, Marco’s hoer die zich liet volneuken, en schaamte en lust liepen in elkaar over tot er geen verschil meer was.

Haar orgasme kwam niet beleefd. Het brak. Haar kut trok wild om hem samen, haar rug kwam van de bank, een kreet bleef achter haar tanden en werd toch geluid, en ze kwam en kwam terwijl hij doorstootte, haar door de piek heen neukte tot ze trilde en haar nagels in zijn rug zetten en ze zijn naam zei alsof het een bekentenis was.

Hij hield het niet veel langer. Hij trok zich uit haar met een rauwe vloek, greep haar bij haar haar en haar schouder en trok haar van de bank op haar knieën. Zijn hand ging snel over zijn pik, glanzend van haar.

“Mond open. Borsten naar voren. Je krijgt het zoals een gebruikte hoer het krijgt.”

“Ja,” zei ze, en ze meende het. “Geef het me. Over mijn gezicht. Ik wil het dragen als ik naar hem terugga.”

Thomas kwam met een kreun die diep uit zijn borst kwam. De eerste straal sloeg warm over haar wang en haar lippen. De tweede over haar tong, dik en zout. De rest spatte over haar kin, haar hals, haar borsten, heet en zwaar, druppels die langs een tepel naar beneden liepen. Hij hield haar haar vast tot de laatste samentrekking voorbij was, zijn eikel tegen haar onderlip, en zij bleef kijken, buiten adem, besmeurd, en voldaan op een manier die dieper ging dan het orgasme alleen.

De lounge was weer stil op het geronk na. Haar knieën deden zeer. Haar kut klopte nog, leeg en gevoelig. Thomas ademde alsof hij had gerend.

Harriet boog naar voren en likte de laatste druppel van zijn eikel, langzaam, met het puntje van haar tong, en daarna de lengte af tot hij schokte van overgevoeligheid en zacht vloekte. Ze smaakte zichzelf en hem. Ze deed het nog een keer, genietend, niet om hem weer hard te maken, maar omdat ze niet klaar was met de smaak.

“Blijf zo,” zei ze.

Ze pakte haar telefoon uit de zak van haar jurk. Geen foto van hem. Alleen van haarzelf: wangen glanzend, zaad op haar lip en kin, een streep over haar sleutelbeen, borsten bloot en bespat, ogen recht in de lens, mond een beetje open. Ze stuurde het naar Marco met de tekst: Je vriend heeft me goed gebruikt.

Het vinkje werd blauw bijna meteen.

Thomas stopte zichzelf weg. Hij hurkte, veegde met zijn duim een veeg van haar wang en keek ernaar alsof hij het niet geloofde. “Gaat het?”

“Ja.” Ze meende dat ook. Haar benen trilden, haar keel was rauw, en ze voelde zich helderder dan de hele dag. “Je was ruw. Ik wilde ruw. Als ik stop had willen zeggen, had ik het gezegd.”

Hij knikte. Even leek hij iets te willen zeggen dat groter was dan de lounge. Hij deed het niet. Hij hielp haar overeind, trok haar jurk naar beneden over haar besmeurde borsten zonder het weg te vegen, omdat zij haar hoofd schudde, en kuste haar één keer, zachter dan alles wat eraan vooraf was gegaan.

“Ga naar hem,” zei hij. “Hij wacht.”

In de hut brandde het kleine lampje boven het bed. Marco zat op de rand, shirt uit, broek open, telefoon in zijn hand. Toen hij haar zag, werd zijn gezicht iets wat ze niet vaak zag: geil, ja, maar ook stil van trots, alsof ze een deur had geopend die hij al maanden op een kier had gezet en zij er eindelijk door was gelopen.

“Laat zien,” zei hij.

Ze deed de jurk weer naar beneden. Zaad droogde al plakkerig op haar huid, glansde nog op haar borsten. Marco’s adem stokte. Hij trok haar tussen zijn knieën, kuste haar buik, haar ribben, likte een streep van Thomas’ zaad van haar tepel en kreunde alsof het hem zelf over de rand duwde.

“Vertel,” zei hij. Zijn pik stond hard tegen zijn buik. “Alles. Terwijl ik in je zit. Ik wil het horen met hem nog op je.”

Hij legde haar op het bed, schoof in haar, en zij was zo gevoelig dat ze naar adem hapte en toch haar heupen optilde om hem dieper te nemen. Hij neukte haar langzaam, bezitterig, en zij praatte. Over het dek. Over hoe Thomas haar had gevingerd tot ze bijna schreeuwde. Over haar knieën op de vloer, zijn pik in haar keel, hoe diep, hoe ze had gekokhalsd en was doorgegaan. Over de railing, haar haren in zijn vuist, de woorden vuile hotwife-hoer, en hoe ze die had herhaald omdat ze waar waren op dat moment. Over hoe hij haar had opgetild en staand had genomen, hoe hij haar op de bank had gelegd, haar benen wijd, en haar had geneukt tot ze kwam met zijn naam in haar mond. Over het zaad op haar gezicht, en hoe ze de laatste druppel van hem had gelikt.

Marco stootte harder naarmate ze verder kwam in het verhaal. Zijn voorhoofd tegen het hare. “Ben je voor hem gekomen?”

“Ja.”

“Harder dan voor mij, soms?”

Ze aarzelde een hartslag. “Anders. Diep. Ik kwam en hij stopte niet.”

Hij vloekte, zacht en dankbaar, en kwam in haar, warm, zijn heupen schokkend, zijn mond op haar schouder. Zij hield hem vast tot het voorbij was. Daarna lagen ze stil. Het zaad van twee mannen mengde zich tussen haar dijen. Marco kuste haar slapen alsof ze iets moedigs had gedaan, en in zekere zin had ze dat.

“Ik ben zo trots op je,” zei hij. “Morgen wil ik het nog een keer horen. Langzamer. Met je op mijn gezicht.”

Harriet glimlachte tegen zijn haar. Haar telefoon, op het nachtkastje, lichtte één keer op en werd weer donker. Marco zag het niet. Hij had zijn ogen dicht, verzadigd, zijn hand bezitterig op haar heup.

Zij keek wel.

Thomas, twee minuten geleden: Sleutel van hut 214 ligt in de zak van je jas. Alleen als je het zelf wilt. Zeg het tegen hem of niet. Ik wacht tot vier uur. Daarna gooi ik hem weg.

Ze had de jas over de stoel gegooid toen ze binnenkwam. Ze voelde het gewicht nu pas, een klein hard rechthoekje tegen de voering, alsof het daar al de hele terugweg had gezeten. Marco ademde al dieper, tevreden, overtuigd dat de nacht compleet was en van hem. Harriet liet het scherm doven.

Ze wist dat ze voor vier uur die gang in zou lopen. Hij niet.