Dare in de Herenlocker: Declans Verleiding door Yvonne

Ik schrijf dit omdat ik het anders niet meer in mijn lijf kan houden. Ik ben Declan, tweeëntwintig, derdejaars rechten, en sinds maart woon ik tijdelijk in het herenhuis van mijn stiefvader Ruben. Zijn vrouw heet Yvonne. Ze is tweeënveertig, advocate, en ze is niet mijn moeder. Geen druppel bloed tussen ons. Ruben trouwde met haar toen ik al op kamers zat, eenentwintig, met een eigen sleutel en een leven dat niets meer met zijn eettafel te maken had. Toen mijn huurcontract afliep en de verbouwing van mijn studio uitliep, vroeg hij of ik een paar maanden terug kon komen. Ik zei ja. Dat was de eerste fout.

De tweede fout was ouder. Ik was twintig, volwassen, student, uit huis, toen ik haar voor het eerst zag op hun verlovingsdiner. Zwarte jurk, blote schouders, een mond die te lang openbleef als ze nadacht. Ik wilde haar meteen, met een schaamte die in mijn maag brandde, en die begeerte is in twee jaar niet minder geworden. Elke keer dat ik bij hen at, registreerde ik haar parfum, de lijn van haar heup, de manier waarop ze een glas vasthield alsof ze iets kon breken als ze wilde. Ik wist precies wat één verkeerde aanraking zou kosten. Rubens huwelijk. Het beetje gezin dat we nog hadden. Mijn kamer, mijn naam, alles. Dus hield ik mijn handen bij me. Mijn hoofd niet.

Yvonne deed alsof ze het niet zag, en dat was erger dan zien. Als Ruben thuis was, was ze correct. Koel, rechtszaal-koel, met een glimlach die je een getuige gunt. Zodra zijn auto de oprijlaan af was, veranderde de lucht. Ze liet de bovenste knoop van haar blouse open. Ze vroeg of ik haar rits wilde controleren, alsof ze zelf geen handen had. Ze bleef staan terwijl ik op de bank zat, zodat mijn ogen op de hoogte van haar dijen uitkwamen. "Je kijkt," zei ze een keer, niet boos. "Je mag kijken, Declan. Kijken kost niets." Ik zei dat ik niet keek. We wisten allebei dat ik loog.

Maandenlang ging dat zo. Een hand die te lang op mijn schouder bleef als ze me een dossier aangaf, "voor je studie," en dan boog ze zich over me heen tot haar borst mijn arm raakte. Een opmerking over hoe breed mijn rug was geworden sinds ik weer trainde. Een blik in de spiegel van de hal, waarin ze me aankeek terwijl ze haar lippen stiftte, alsof ze wilde dat ik zag hoe haar mond bewoog. 's Avonds trok ik me af in de logeerkamer, vuist tegen mijn tanden, haar naam in mijn hoofd, en de volgende ochtend groette ik haar alsof er niets was gebeurd. Eén verkeerde aanraking, hield ik mezelf voor. Eén. En dan is alles stuk.

Die avond belde ze me vanuit de sportclub. Ruben zat in Brussel, een diner met cliënten, pas laat terug. Haar auto stond bij de garage. Of ik haar kon ophalen na haar late training, de club was toch al bijna leeg. Ik zei ja, zoals ik altijd ja zei als zij iets vroeg en hij er niet was. De hal rook naar ceder en chloor. De receptionist knikte me door. Boven, bij de herenlocker, was het stil. Geen stemmen, geen douche die liep. Alleen het zachte zoemen van de verlichting en de geur van dure zeep.

Ik stond nog met mijn jas in mijn hand toen de deur openging. Yvonne. Niet in sportkleding. In een strakke bordeauxrode jurk die om haar heupen en borsten zat alsof iemand haar erin had genaaid, hakken in haar hand, haar donkere haar half los. Ze keek de lege kleedkamer rond, de leren bank, de marmeren wastafels, de rijen kluisjes, en toen naar mij.

"De dameskant is op slot," zei ze. "Schoonmaak. En mijn rits zit vast, hier, tussen mijn schouderbladen. Ik krijg hem niet los zonder de jurk te scheuren." Ze hield haar kin een beetje scheef. Haar ogen waren donker en helder. Geen wijn. Geen vaagheid. Ze wist precies waar ze stond. "Durf je me te helpen, Declan? Of blijf je in de deuropening staan tot je stiefvader belt?"

Mijn keel was droog. "Je hoort hier niet."

"Jij ook niet, als je verstandig was." Ze draaide zich om en veegde haar haar opzij. De rits zat inderdaad klem, een klein metalen tandje in de stof, net onder haar nek. "Toe. Ik vraag het. Je mag nee zeggen. Ik loop wel zo naar de auto, jurk en al."

Ik zei geen nee. Ik legde mijn jas neer en stapte achter haar. Mijn vingers vonden het metaal. Haar huid was warm. Ik rook haar parfum, iets zwaars met citrus eronder, en daaronder haar eigen geur, schoon zweet van de training die ze kennelijk toch had gedaan voor ze zich had omgekleed. De rits gaf mee. Een centimeter. Nog een. De jurk week open over haar rug, over de sluiting van een zwarte beha, over de gleuf van haar onderrug. Ik had moeten stoppen. Ik stopte niet.

Ze draaide zich om voor ik de rits helemaal naar beneden had. Onze ogen haakten in elkaar. Geen spiegel deze keer. Geen excuus. Haar mond stond een beetje open. Mijn hand lag nog op haar blote rug.

"Ik ben al maanden nat van je," zei ze, zacht, alsof ze een bekentenis aflegde in een kamer waar iemand kon meeluisteren. "Van je jonge lijf. Van hoe je naar me kijkt als je denkt dat ik het niet zie. Van hoe je je kaak aanspant als ik te dichtbij kom. Ik word nat in mijn eigen keuken, Declan, als jij met blote voeten door de gang loopt. Zeg me dat ik gek ben. Of zeg me de waarheid."

De waarheid kwam eruit voor ik hem kon tegenhouden. "Ik trek me elke dag af bij de gedachte aan jou. Al twee jaar. In mijn kamer, onder de douche, soms in de auto voor ik naar college ga. Ik kom klaar met jouw naam in mijn mond en daarna haat ik mezelf tot de volgende keer."

Ze ademde uit, een geluid dat bijna een lach was en bijna een kreun. "Goddank."

Toen kuste ze me. Hongerig, zonder aarzeling, haar tong tegen de mijne, haar handen in mijn haar. Ik kuste terug alsof ik al die maanden had geoefend op dit ene moment. Haar lippen waren zacht en veeleisend. Ze beet zacht in mijn onderlip en ik hoorde mezelf kreunen, een geluid dat ik niet herkende. Mijn handen gleden onder de open jurk, over haar warme rug, naar de sluiting van haar beha. Zij trok aan mijn shirt, rukte het over mijn hoofd, haar nagels schraapten langs mijn borst. We kleedden elkaar uit alsof de stof in de weg zat van iets dat al veel te lang had gewacht.

De jurk viel om haar heupen en toen op de tegels. Beha ernaast. Ik zag haar borsten, vol, zwaar, tepels al hard, en ik moest even alleen maar kijken, mijn pik stijf en pijnlijk tegen mijn broek. Zij maakte mijn riem los, mijn knoop, trok broek en boxershort naar beneden en nam me in haar hand alsof ze al wist hoe ik in haar vuist zou passen. Warm. Stevig. Ze streelde een keer van wortel tot eikel en keek naar mijn gezicht.

"Mooi," zei ze. "En helemaal van mij, vanavond. Zeg het."

"Van jou," zei ik. Mijn stem brak. "Als jij dat wilt. Ik wil het. Ik wil jou."

"Ik wil jou." Ze zakte op haar knieën op de zachte mat voor de bank, de luxe van die kleedkamer ineens obsceen, marmer en leer en zij op de grond voor mij. Haar handen op mijn dijen. Haar mond ging open. Ze nam mijn harde pik tussen haar lippen, eerst de eikel, tong eromheen, langzaam, en toen dieper, dieper, tot ik haar keel voelde en mijn handen in haar haar moest zetten om niet meteen te stoten. Ze zoog me diep, ritmisch, natte geluiden in de stille locker, en terwijl ze dat deed keek ze omhoog. Smekend. Ogen wijd, wimpers nat, alsof ze me vroeg haar te gebruiken en tegelijk vroeg of dit mocht. Ik knikte. Ik kon niet praten. Ze kreunde om mijn lul heen, de trilling schoot door mijn ruggengraat, en ze nam me nog dieper, haar neus tegen mijn buik, haar handen die mijn ballen vasthielden alsof ze iets kostbaars bewaakte.

"Yvonne," bracht ik uit. "Als je zo doorgaat—"

Ze liet me los met een nat geluid, een draad speeksel tussen haar lip en mijn eikel, en veegde haar mond af met de rug van haar hand. "Niet in mijn keel. Nog niet. Ik wil je in me. Til me op."

Ik tilde haar op. Ze was warm en zwaar op de goede manier, benen om mijn heupen, kutje nat tegen mijn buik toen ik haar naar de leren bank droeg. Ik legde haar neer, spreidde haar dijen, en keek. Roze, glanzend, open voor mij. Ik streek met twee vingers door haar natheid en zij kromde haar rug, een geluid dat geen woord was. "Niet plagen," zei ze. "Ik heb al genoeg geplaagd. Neuk me."

Ik duwde naar binnen. Langzaam eerst, omdat ze strak was en heet en ik wilde voelen hoe ze me nam, centimeter voor centimeter, tot ik helemaal in haar zat en we allebei stil waren van de schok. Toen begon ik te bewegen. Hard. De bank kraakte. Haar borsten deinden. Haar nagels zetten zich in mijn rug, scherp, bezitterig, en ze trok me dieper bij elke stoot.

"Harder," hijgde ze tegen mijn mond. "Neuk je stiefmoeder harder. Hoor je me? Harder, Declan. Laat me voelen dat je me al twee jaar wilt."

Ik neukte haar harder. Missionaris, haar enkels ergens bij mijn schouders, mijn handen naast haar hoofd, mijn pik die in haar gleed met een nat, obsceen geluid dat door de locker echode. Ze keek me aan terwijl ik haar nam. Geen schaamte meer. Alleen hitte, en die verboden wetenschap tussen ons in: stiefmoeder, stiefzoon, zijn vrouw, mijn geheim. Ze kreunde het nog een keer, rauwer, "neuk je stiefmoeder harder," en ik voelde haar samentrekken om me heen, nog niet klaar, maar dichtbij, haar nagels die strepen trokken over mijn schouders.

Ik trok me terug voor ik zelf te ver was. Zij protesteerde, een zacht vloekwoord, tot ik haar omdraaide. "Op je knieën." Ze ging. Handen op de leuning van de bank, rug hol, billen naar mij toe, jurk vergeten op de vloer, hakken allang ergens gevallen. Ik greep haar heupen en stootte weer naar binnen, dieper zo, en zij slaakte een kreet die ze meteen in haar arm probeerde te smoren.

"Niet smoren," zei ik. Mijn stem klonk niet als de mijne. "Er is niemand."

Ik pakte haar haar, wikkelde het om mijn vuist, en trok haar hoofd een beetje achterover. Niet wreed. Genoeg dat ze het voelde, genoeg dat ze "ja" zei, hees, en haar rug nog holler maakte. Mijn andere hand kwam neer op haar bil, een klets die door de kleedkamer knalde, en zij schokte om mijn pik heen en vroeg om nog een. Ik gaf het haar. Nog een. Haar huid werd rood onder mijn handpalm. Ik neukte haar diep en snel, haar haar in mijn vuist, haar billen tegen mijn heupen, de geur van seks en haar parfum en het leer van de bank. Zij duwde terug, nam me, mompelde mijn naam en toen iets onsamenhangends over hoe dik ik was, hoe goed, hoe ze dit had willen doen sinds ik met die natte haren uit de douche was gekomen en zij in de deuropening had gestaan met een handdoek die ze niet nodig had.

"Ik kom," zei ze, en het klonk als een waarschuwing en een bevel. "Niet stoppen. Blijf. Blijf in me."

Ik bleef. Diep, snel, haar haar strak, mijn hand opnieuw op haar bil, en toen brak ze. Ze kwam schokkend klaar, haar kutje dat om me heen pulseerde, haar dijen die trilden, een lang, gebroken geluid dat ze niet meer probeerde te verbergen. Ik voelde elke samentrekking. Ik hield haar vast tot de ergste golf voorbij was en zij hijgend op haar onderarmen zakte, nog steeds vol van mij.

Ik was er zelf bijna. Ik boog over haar heen, liet haar haar los, en greep haar borsten, vol en zwaar in mijn handen, tepels hard tegen mijn palmen. "Ik kom in je," zei ik. "Zeg dat het mag."

"Het mag," hijgde ze. "Kom in je stiefmoeder. Ik wil het voelen. Vul me."

Ik stootte nog een paar keer, diep, haar borsten in mijn vuisten, en toen kwam ik. Hard, lang, mijn voorhoofd tegen haar schouder, mijn pik die in haar leegstroomde terwijl zij zacht kreunde en me vasthield met haar binnenste alsof ze niets wilde morsen. De wereld werd even wit. Alleen haar huid, haar adem, het natte geluid van ons, de wetenschap dat ik zojuist alles had gedaan waarvan ik had gezworen dat ik het nooit zou doen.

We zakten samen op de bank. Hijgend. Bezweet. Mijn arm om haar middel, haar rug tegen mijn borst, mijn pik nog half in haar, haar dijen plakkerig, mijn zaad dat langzaam uit haar liep over het leer. Ik kuste haar schouder. Zij draaide haar gezicht en kuste mij, teder deze keer, zonder tanden, een kus die erger was dan de honger omdat hij op iets leek dat mocht blijven.

"Dit blijft ons geheim," fluisterde ze tegen mijn mond. "Niemand hoort dit. Niet Ruben. Niemand. We hebben nu een verslaving, jij en ik, een verboden verslaving, en we gaan die voeden. Elke keer als hij weg is. Elke keer als het huis leeg is. Je komt naar mijn kamer, of ik kom naar de jouwe, en we doen dit tot we niet meer kunnen. Zeg dat je dat wilt."

"Ik wil het," zei ik, en het was de waarheid en de ondergang in één zin. "Ik wil jou. Ook morgen. Ook als ik weet dat het alles kan breken."

We bleven nog even zo liggen, verstrengeld, tot de lucht koeler werd op ons zweet en de club ergens beneden een deur liet dichtvallen. Toen stonden we op. Zij veegde zich schoon met een handdoek van de club, duur katoen, en gaf mij er een zonder me aan te kijken, een glimlach in haar mondhoek die alleen voor mij was. Samenzweerderig. Alsof we een dossier deelden dat nooit in een rechtbank mocht komen. Ik trok mijn kleren aan. Zij stapte weer in de jurk. Ik ritste haar dicht, deze keer zonder dat het metaal klemde, mijn vingers die nog trilden op haar rug. In de spiegel van de wastafel zagen we er bijna gewoon uit. Bijna. Haar lippen waren rood. Mijn kraag zat scheef. Haar ogen vonden de mijne in het glas en bleven daar.

Ze pakte haar hakken, liep naar de deur, en bleef staan met haar hand op de klink. De glimlach was er nog, klein en gevaarlijk.

"Hij is vrijdag weer naar Brussel," zei ze zacht. "Het huis is van ons vanaf zeven uur. Durf je dan in mijn bed te kruipen voor ik je hoef te komen halen?"