Maskerade op de Boerderij: Vivian en Gustavo's Zwarte Verlangen

De muziek van het dorpsfeest sijpelde als een verre hartslag door de kieren van de oude schuur. Binnen rook het naar hooi, naar warm hout en naar de koele nacht die via de halfopen deuren naar binnen kroop. Vivian, achtentwintig, getrouwde boerin met een huwelijk dat al jaren als een stil veld lag, stond met haar masker op tussen de balen. Het zwarte kant bedekte haar ogen, niet haar mond. Haar jurk, rood en te strak voor een avond waarop ze eigenlijk alleen maar glimlachen moest, kleefde aan haar heupen.

Gustavo kwam binnen zonder een woord. Tweeëndertig, seizoenarbeider uit Brazilië, schouders breed van maanden op het land, huid donker en glanzend van het werk. Ook hij droeg een masker, eenvoudig zwart, tot net boven zijn mond. Hij deed de deur achter zich dicht. Buiten lachten mensen. Binnen hoorden ze alleen hun eigen adem.

‘Je volgt me,’ zei ze. Geen verwijt. Een vaststelling.

‘Jij liep weg van je man,’ antwoordde hij. Zijn Nederlands was zwaar, laag, elke letter een beetje ruw. ‘Ik zag het. Al maanden zie ik het.’

Vivian zette een stap dichterbij. Het hooi kraakte onder haar hakken. Ze had vanavond te veel nagedacht en te weinig gedronken; ze was nuchter, scherp, en eindelijk klaar om iets te zeggen dat ze al te lang inslikte.

‘Ik fantaseer over je,’ zei ze. Haar stem trilde, maar ze keek hem aan door het kant. ‘Over je lichaam. Donker. Gespierd. Hoe je shirt aan je rug plakt als je de balen tilt. Hoe je handen eruitzien op het stuur van de trekker. Ik lig naast mijn man en ik denk aan jou. Aan hoe je eruit zou zien boven me. Onder me. In me.’

Gustavo ademde uit alsof ze hem had geslagen. Hij kwam dichter, tot ze de warmte van hem voelde.

‘En ik begeer jou,’ zei hij. ‘Je blanke rondingen. Je heupen in die spijkerbroek als je de kippen voert. Je borsten als je voorover buigt. Ik wil ze in mijn handen. Ik wil je billen openspreiden. Ik wil weten hoe je klinkt als je niet beleefd hoeft te zijn.’

‘Dan zijn we het eens,’ fluisterde ze.

Van buiten kwam een langzamer nummer, iets met een bas die tot in de planken doordrong. Gustavo stak zijn hand uit. Vivian legde de hare erin. Ze dansten niet zoals op een feest. Ze bewogen tegen elkaar aan, heup tegen heup, haar borsten tegen zijn borstkas, zijn dij tussen de hare. Elke draai bracht meer contact. Zijn hand gleed over haar onderrug, bleef liggen op de welving van haar kont. Zij liet haar vingers over zijn borst glijden, voelde de spieren onder het dunne overhemd, de hitte van zijn huid.

‘Je bent zo hard,’ mompelde ze, en ze bedoelde niet alleen zijn armen.

‘Door jou.’

Ze trok zijn masker half omhoog, tot het op zijn voorhoofd rustte. Zijn mond was vrij. Ze kuste hem alsof ze verdronk — open, nat, tong tegen tong, tanden die zacht schuurden. Hij gromde in haar mond en greep haar vast. De dans was voorbij. Hij duwde haar achteruit, ruw maar gericht, tot haar rug de hooibalen raakte. Stro prikte door de stof van haar jurk. Ze kreunde en trok hem mee.

‘Ja,’ hijgde ze. ‘Doe het. Ik wil het.’

Gustavo schoof haar jurk omhoog tot over haar heupen. Geen slipje. Ze had het vanavond expres niet aangedaan, en de wetenschap brandde nu tussen haar benen. Zijn grote, donkere handen grepen haar blanke billen, spreidden ze, knepen tot ze naar adem hapte. Zijn vingers gleden naar voren, vonden haar nat, glijdend, open.

‘Jezus,’ zei hij. ‘Je bent doorweekt.’

‘Omdat ik dit al te lang wil.’ Ze greep zijn riem. ‘En jij ook. Zeg het.’

‘Ik wil het. Nu. Ik ga je neuken, Vivian. Hier. In de schuur. Terwijl ze buiten dansen.’

‘Doe het dan.’

Ze zakte op haar knieën in het stro. Haar masker bleef op. Haar handen werkten zijn broek open, trokken hem naar beneden samen met zijn onderbroek. Zijn pik sprong vrij — dik, donker, zwaar, de eikel al glanzend. Ze nam hem in beide handen, voelde de hitte, de aders, het gewicht, en keek omhoog.

‘Ik wil je in mijn keel.’

‘Dan neem je hem.’

Ze opende haar mond en nam hem diep. Eerst de eikel, zout en glad, toen meer, tot haar lippen om de schacht sloten en haar keel zich moest openen. Gustavo greep haar haren, niet om haar pijn te doen maar om haar te sturen. Hij begon te bewegen. Langzaam eerst, dan dieper, zijn heupen die haar gezicht vonden. Vivian kokhalsde zacht, trok zich niet terug, liet speeksel over haar kin lopen terwijl ze hem zoog. Haar handen klampten zich vast aan zijn dijen. Elke stoot vulde haar mond, drukte tegen haar keel, maakte haar ogen waterig achter het kant.

‘Kijk me aan,’ beval hij.

Ze keek. Zijn masker half af, zijn kaak gespannen, zijn donkere ogen op haar blanke gezicht gericht terwijl hij haar mond neukte. Ze kreunde om zijn pik heen, de trilling liet hem vloeken in het Portugees. Hij trok zich terug voor ze buiten adem raakte, streek met zijn eikel over haar lippen, en duwde weer naar binnen.

‘Goed zo,’ zei hij schor. ‘Zuig hem. Laat zien hoe graag je hem wilt.’

Ze wilde hem. Ze zoog harder, tong onder de schacht, handen die mee pompten wat haar mond niet aankon. Gustavo’s adem werd kort. Hij trok haar van hem af aan haar haren, niet wreed, wel beslist.

‘Niet zo. Ik wil in je.’

Hij draaide haar om, duwde haar voorover over een baal. Het stro kraste tegen haar borsten door de jurk heen. Hij schoof de stof hoger, legde haar kont bloot, en gaf haar een klap. Hard genoeg om te branden. Ze schreeuwde het bijna uit, beet op haar lip, en duwde haar heupen naar achteren.

‘Nog eens.’

Hij sloeg opnieuw, de andere bil, zijn donkere handafdruk fel op haar bleke huid. Toen zette hij zijn pik tegen haar opening en duwde naar binnen in één lange, meedogenloze stoot. Vivian greep het hooi vast. Hij was dik, vulde haar tot het randje van te veel, en precies daarom gilde ze zacht en zei ja.

Hij nam haar van achteren, doggystyle, handen op haar heupen, stoten die het hout onder de balen lieten kreunen. Elke keer dat hij diep ging, sloeg zijn onderbuik tegen haar billen. Hij sloeg haar opnieuw, ritmisch, en boog zich over haar heen.

‘Mijn blanke hoer,’ gromde hij in haar oor. ‘Dat ben je vanavond. Mijn hoer in de schuur. Zeg het.’

‘Ik ben je blanke hoer,’ hijgde ze, en de woorden maakten haar natter, maakten haar strakker om hem heen. ‘Neuk me. Harder. Ik wil het voelen morgen.’

Hij gaf haar wat ze vroeg. Diepe, ruwe stoten, zijn vingers in haar haar, zijn andere hand die haar bil vasthield en openspreidde zodat hij nog dieper kon. Het geluid van huid op huid vulde de schuur, nat en obsceen, onderbroken door haar gekreun en zijn lage gevloek. Ze kwam bijna, voelde het opbouwen, en hij voelde het ook — haar wanden die om hem trokken.

Hij trok zich terug voor ze over de rand ging. Draaide haar om. Legde haar op haar rug op het hooi, schoof haar jurk tot boven haar borsten, trok de cups naar beneden tot haar tepels vrij waren. Hij nam één in zijn mond, zoog hard, beet zacht, terwijl hij haar benen optilde en over zijn schouders legde. Haar masker zat scheef. Zijns was verdwenen in het stro.

‘Kijk me aan als ik je neem,’ zei hij.

Hij stootte naar binnen, diep, in missionaris, haar knieën bij haar schouders, haar lichaam open voor hem. Zo kon ze alles zien: zijn donkere borst, het zweet op zijn huid, de manier waarop zijn pik in haar verdween en weer tevoorschijn kwam, glanzend van haar. Hij neukte haar langzaam en dan weer hard, zijn handen naast haar hoofd, zijn voorhoofd bijna tegen het hare.

‘Gustavo—’

‘Kom voor me. Nu.’

Zijn duim vond haar klit, wreef in kleine, precieze cirkels terwijl hij diep bleef stoten. Vivian brak. Ze gilde, niet beleefd, niet ingehouden, haar hele lichaam schokkend rond zijn pik, haar nagels in zijn rug, haar hakken in zijn schouders. Hij hield het tempo vast, neukte haar door haar orgasme heen, tot haar gekreun oversloeg in een hoog, gebroken geluid.

‘Ik kom,’ waarschuwde hij. ‘Diep. In je.’

‘Ja. Doe het. Vul me.’

Hij stootte nog drie keer, hard, en kwam met een rauwe kreun. Ze voelde hem pulseren, warm, diep in haar, terwijl zij nog naschokte rond hem, haar binnenste dat hem leegzoog. Hij bleef in haar tot de laatste stuiptrekken voorbij waren, zijn gewicht half op haar, hun adem vermengd.

Toen hij zich terugtrok, liep het langs haar dijen. Vivian ging rechtop zitten, nog hijgend, en zakte weer op haar knieën. Ze nam zijn pik in haar mond, nog half hard, en likte hem schoon — zichzelf, hem, het zout en het zoet, tot hij rilde van overgevoeligheid en haar haar streelde in plaats van vastgreep. Daarna kwam ze omhoog en kuste hem lang, intens, tong die de smaak deelde, monden die niet wilden stoppen.

Ze fatsoeneerden hun kleren in stilte die niet ongemakkelijk was. Jurk naar beneden. Broek dicht. Maskers terug op hun plaats. Stro uit haar haar. Zijn overhemd in zijn broek. Buiten was het feest nog gaande; niemand had hen gemist, of niemand durfde het te zeggen.

‘Dit blijft tussen ons,’ zei Vivian. Haar stem was hees. ‘Onze maskerade. Niemand anders.’

‘Alleen wij,’ zei Gustavo. Hij raakte haar wang aan, net onder het kant. ‘Morgenavond. Zelfde schuur. Zelfde uur.’

Ze knikte. Ze liepen niet samen naar buiten. Zij eerst, hij een minuut later, ieder met een glimlach die niemand op het feest helemaal zou kunnen lezen.

Bij de deur bleef Gustavo staan. Zijn stem was laag, alleen voor haar.

‘Vivian. Als ik je morgen weer buig over dat hooi — smeek je dan harder, of bijt je op je lip tot je bloedt?’