De Langzame Overgave in de Vuurtoren

De wind beukte tegen de vuurtoren alsof de Noordzee persoonlijk ruzie zocht. Hendrik, tweeënvijftig, vuurtorenwachter en weduwnaar, stond in de deuropening met zout in zijn baardstoppels en een vloek achter zijn kiezen. Hij had gerekend op een storm. Niet op een taxi die half in het duinzand zakte, en al helemaal niet op de vrouw die eruit stapte alsof het eiland haar had besteld.

Floor was vierentwintig, illustratrice uit Amsterdam, en ze sleurde een koffer vol schetsboeken de stenen drempel over alsof ze de boel al had gekocht. Haar jas wapperde open. Daaronder een strakke trui, een spijkerbroek met verfstrepen, en een glimlach die te brutaal was voor dit weer.

‘Jij bent Hendrik,’ zei ze, en haar blik gleed over zijn schouders, zijn handen, de grijze streep bij zijn slaap. ‘Op de foto leek je chagrijnig. In het echt ben je erger. Dat is een compliment, ouwe.’

Hij bromde. ‘Een maand, zei je aan de telefoon. Geen feestjes, geen herrie, en je blijft uit de lampenkamer als ik aan het werk ben.’

‘Afgesproken.’ Ze zette de koffer neer en keek hem aan alsof ze hem al had uitgekleed op papier. ‘Mag ik wel naar je lichaam kijken terwijl je werkt? Voor de inspiratie. Je hebt van die handen. Ervaren. Alsof ze weten waar ze moeten drukken zonder eerst een handleiding te lezen.’

Onder zijn trui kroop een hitte omhoog die niets met de kachel te maken had. Twee jaar alleen na de dood van zijn vrouw had hem stroef gemaakt, stijf in zijn schouders, zuinig met woorden. Zijn lul had die memo blijkbaar niet gekregen. Die reageerde als een idioot op deze Amsterdamse mond, op die jonge energie die de hal vulde nog voor ze haar schoenen had uitgedaan.

‘Je tong is sneller dan je verstand,’ zei hij droog.

‘En jouw broek is strakker dan je humeur.’ Floor knipoogde. ‘Ik kom voor het licht, de rotsen, de storm. En blijkbaar ook voor een man die doet alsof hij me niet wil, terwijl zijn ogen al in mijn trui zitten. Ik wil jou ook, voor de duidelijkheid. Geen misverstand. Ik ben vierentwintig, ik weet wat ik zeg, en ik meen het.’

Hij wilde tegenspreken. Het lukte niet. Haar brutaliteit was geen grapje dat hij netjes kon wegwuiven. Zij wilde hem. Hij wilde haar. Dat zat in de lucht tussen hen in, dikker dan de zoutnevel.

‘Eerste verdieping, kamer links,’ zei hij. ‘De wc spoelt door als je dreigt. Het bed piept. Net als ik, als je doorgaat met dat geouwehoer.’

‘Dan piepen we samen,’ zei ze, en ze liep de trap op met een kont die hem de rest van de middag uit zijn logboeken hield.

De dagen erna werden een langzaam soort marteling met humor eroverheen. Floor tekende de trap, de lamp, de woeste zee, en stiekem zijn nek als hij bukte om een luik te controleren. Aan tafel zat ze met één been onder zich, sok half uit, en vroeg of zijn ‘ervaren lichaam’ ook ervaren was in dingen die niet in de vuurtorenhandleiding stonden.

‘Jong vlees hoort in de pan,’ mopperde hij, ‘niet in mijn keuken met van die ogen.’

‘Jong vlees vindt jouw pan interessant,’ kaatste ze terug. ‘Gietijzer. Warm. Een beetje aangebrand aan de randen. Precies mijn type.’

Hij lachte dan kort, schor, en schoof zijn stoel dichter naar de tafel om te verbergen wat er in zijn broek gebeurde. ’s Avonds hoorde hij haar deur, haar voetstappen, en hij lag wakker met een hand op zijn buik en de gedachte aan haar mond. Zij riep soms van boven dat de wind jankte als een ontevreden minnaar. Hij riep terug dat ze moest slapen. Geen van beiden sliep fatsoenlijk.

Op de avond dat de storm echt losbarstte, klapperden de luiken en gierde de regen horizontaal langs het glas. Hendrik had de lamp gecontroleerd, de radio gecheckt, en thee gezet omdat alcohol in een vuurtoren tijdens noodweer een slecht idee was en hij zijn hoofd helder wilde. Floor kwam de keuken in met een spel kaarten en een blik die geen thee wilde.

‘Strip-poker,’ zei ze. ‘Jij en ik. Geen publiek, geen smoesjes. Als je verliest, gaat er iets uit. Als ik verlies, idem. En als je te preuts bent, mag je ook gewoon toegeven dat je me al weken in die spijkerbroek wilt hebben.’

Hij keek naar de kaarten, naar haar blote voeten op de koude planken, naar de manier waarop ze al half grijnsde omdat ze het antwoord kende. ‘Ik ben tweeënvijftig. Jij bent een plaaggeest van vierentwintig. Dit eindigt met mij die een oude man is en jij die lacht.’

‘Dit eindigt met jou die een oude man is die eindelijk doet wat hij wil,’ zei Floor. ‘Ik daag je uit. Zeg ja, Hendrik.’

‘Ja,’ zei hij, en het woord kwam er lager uit dan hij bedoelde.

Ze speelden aan de keukentafel terwijl de zee tegen de rotsen sloeg. Hij verloor de eerste hand expres niet, en toch ging zijn vest uit omdat zij beter bleek te zijn dan haar brutale mond had aangekondigd. Zij verloor de tweede en trok haar trui over haar hoofd. Daaronder een hemdje, dun, en tepels die hard werden van de tocht of van hem. Hij wist niet welke van de twee erger was voor zijn concentratie.

‘Kijk niet zo schuldig,’ zei ze, en ze streek met twee vingers over zijn pols toen ze de kaarten schudde. ‘Je mag kijken. Ik wil dat je kijkt.’

Zijn huid brandde waar ze hem aanraakte. ‘Jong vlees dat een oude man gek maakt,’ mompelde hij. ‘Dat stond niet in de vacature voor logé.’

‘Toch sta ik er,’ zei Floor, en haar knie schoof tegen de zijne onder de tafel. ‘En jij wordt hard van een knie. Zielig en geil tegelijk. Ik vind het heerlijk.’

Hij verloor zijn overhemd. Zij verloor haar sokken, toen haar spijkerbroek, en zat in hemdje en een simpel katoenen slipje tegenover hem alsof dat de normaalste stormavond van het jaar was. Zijn eigen broek spande. Toen hij opstond om nieuwe kaarten te geven, zag ze het en floot zacht.

‘Daar is het ervaren lichaam,’ zei ze. ‘Eindelijk eerlijk.’

De volgende hand won zij niet. Ze aarzelde geen seconde, haakte haar duimen in het slipje en stopte toen, met de stof nog op haar heupen. Haar stem werd lager, minder plaag, meer waarheid. ‘Hendrik. Ik wil je al weken. Sinds ik je in het dorp zag toen ik deze maand regelde, en elke dag erger sinds ik hier slaap. Niet als grap. Ik wil je mond, je handen, je lul. Als jij mij ook wilt, dan stoppen we met kaarten.’

Hij stond zo snel dat de stoel achteruit schraapte. Een grom ontsnapte hem, laag en onhandig en eerlijk. ‘Ik wil je. Helemaal. Zeg het nog een keer, zodat ik het niet verkeerd hoor.’

‘Ik wil je,’ zei Floor. ‘Neuk me. Lik me. Doe wat je wilt, als je het doet.’

Hij kuste haar. Geen voorzichtige aanraking van lippen, maar een harde, hongerige zoen waar zijn baardstoppels langs haar kin schuurden en haar mond meteen openging. Zij klom half tegen hem op, handen in zijn haar, en lachte in de kus toen hij bijna struikelde over een stoelpoot.

‘Gracevol,’ hijgde ze.

‘Hou je mond,’ zei hij, en kuste haar opnieuw, dieper, tot ze allebei hijgden en haar hemdje ergens op de grond lag.

Zijn handen vonden haar borsten, vol en warm, tepels stijf onder zijn duimen. Zij wreef met haar buik tegen de bult in zijn broek en maakte een tevreden geluid dat regelrecht naar zijn kruis schoot. Buiten sloeg iets tegen het raam. Binnen trok hij haar slipje naar beneden en tilde haar op de oude houten tafel alsof ze niets woog, kaarten en theekoppen opzij geveegd.

‘Lig,’ zei hij.

‘Eindelijk een bevel dat ik leuk vind,’ zei Floor, en ze spreidde haar dijen zonder dat hij het hoefde te vragen. Haar kutje glinsterde, roze en nat, en de geur ervan maakte zijn hoofd leeg.

Hendrik zakte op zijn knieën op de keukenvloer, een positie die zijn rug morgen zou vervloeken en die hij nu voor geen goud zou ruilen. Hij legde haar benen over zijn schouders, kuste de binnenkant van haar dij, en likte toen één lange haal van haar ingang tot haar klit. Floor vloekte, hoog en verrast, en greep zijn haar.

‘O fuck. Ja. Daar. Niet netjes doen, doe het alsof je het meent.’

Hij meende het. Hij zoog haar klit tussen zijn lippen, likte er cirkels omheen, en stak twee vingers in haar kutje toen ze tegen zijn mond aan begon te rijden. Nat. Strak. Ze smaakte naar zout en huid en iets zoets dat hem gek maakte. Zijn tong werkte, zijn vingers kromden, en hij gromde tegen haar aan omdat hij niet kon ophouden.

‘Kijk jou,’ hijgde hij tussen twee halen door. ‘Hele brutale illustratrice, en je ligt te shaken op mijn tong. Kleine meid met een grote mond.’

‘Ik ben vierentwintig, idioot,’ lachte ze, en de lach brak doormidden toen hij harder zoog. ‘O god, Hendrik, niet stoppen, ik kom, ik kom—’

Ze kwam met een schreeuw die de storm even het nakijken gaf. Haar dijen klemden om zijn oren, haar kutje trok om zijn vingers, en een nieuw golfje nattigheid liep over zijn kin. Hij likte haar door de schokken heen tot ze hem aan zijn haar wegduwde en tegelijk weer terugtrok, onsamenhangend en lachend.

‘Oké. Oké. Jij wint de poker. Kom hier.’

Hij stond op, ritste zijn broek open en bevrijdde zijn lul. Dik, rood, glanzend aan de top. Floor keek ernaar met open mond en een grijns die niets zachts had.

‘Ervaren én nog steeds bruikbaar,’ zei ze. ‘Kom in me. Ik wil het. Hard.’

Hij trok haar naar de rand van de tafel, zette zijn eikel tegen haar natte opening en duwde naar binnen. De hitte om hem heen was zo plotseling dat hij een tel stilviel, voorhoofd tegen het hare, allebei hijgend. Toen begon hij te stoten. Missionaris op een keukentafel was onhandig en perfect: haar hakken tegen zijn onderrug, zijn handen om haar borsten, knedend, duimen over haar tepels, terwijl zijn heupen hard tegen haar aansloegen.

‘Kleine meid,’ plaagde hij, schor, en kneep net genoeg om haar te laten happen. ‘Je vraagt om een oude man en dan neem je hem alsof je uitgehongerd bent.’

‘Omdat ik uitgehongerd ben,’ beet ze terug, en ze trok hem dieper met haar benen. ‘Harder. Niet doen alsof ik breek. Ik breek niet. Neuk me.’

Hij neukte haar harder. De tafel kreunde. Haar borsten deinden in zijn handen. Elke stoot maakte een nat geluid dat hem bijna eerder liet komen dan hij wilde, en hij beet op zijn eigen lip om het te rekken. Floor keek hem aan, wangen rood, mond open, en er zat geen spoortje twijfel in haar gezicht. Alleen honger, en plezier, en die plagende vonk die zelfs nu niet doofde.

‘Je bent goed,’ hijgde ze. ‘Irritant goed. Draai me om. Ik wil je dieper.’

Hij trok zich terug, hielp haar van de tafel, en draaide haar om met een hand tussen haar schouderbladen. Floor boog voorover, handen plat op het hout, kont omhoog, en keek over haar schouder. ‘Haar mag je trekken. Ik vind het lekker. Toe maar, vuurtorenwacht.’

Hij greep haar haar, niet wreed, wel stevig, en stootte in één lange beweging weer in haar kutje. Doggy op die hoogte was dieper. Zijn bekken sloeg tegen haar billen, zijn lul verdween tot aan de wortel, en Floor kreunde luid, ongegeneerd, alsof de storm toch al alle buren had weggeblazen. Er waren geen buren. Alleen zij, het hout, en het ritme.

‘Harder,’ smeekte ze. ‘Hendrik, harder, alsjeblieft, ik wil het voelen morgen als ik traploop.’

Hij gaf het haar. Trokkken aan haar haar, de andere hand op haar heup, stoten die diep en ronduit vies klonken. Zijn droge humor hield het een paar seconden vol. ‘Jong vlees,’ gromde hij, ‘maakt een oude man gek. En de oude man gaat in dat strakke kutje klaarkomen als je zo blijft smeken.’

‘Doe het,’ zei ze. ‘Ik kom weer. Blijf gaan. Niet langzamer. Ik wil je.’

Haar kutje begon te trekken, ritmisch, hard om zijn lul. Floor schreeuwde zijn naam, voorover op de tafel, benen trillend. Hendrik hield haar haar vast, stootte nog drie, vier keer door haar orgasme heen, en kwam toen zelf met een rauwe kreun. Zijn lul pulseerde diep in haar, warm, en hij voelde zich leeglopen terwijl zij nog nabeetste en vieze, blije geluidjes maakte tegen het tafelblad.

Ze bleven een tel zo, hij over haar heen, allebei nahijgend, de storm buiten opeens ver weg. Toen lachte Floor, hees. ‘Als je nu instort, sleep ik je niet naar boven. Je weegt als een anker.’

‘Charmant,’ zei hij, en hij trok zich voorzichtig terug. Een streep van zijn zaad liep langs haar dij. Ze keek ernaar, grijnsde, en veegde er met twee vingers door alsof ze een tekening signeerde.

Ze stommelden naar zijn oude bed op de verdieping erboven, naakt, lacherig, knieën slap. De matras piepte precies zoals hij had beloofd. Floor nestelde zich niet teder tegen hem aan. Ze ging schrijlings over zijn dijen zitten, nog nat, nog rood, en tikte met een vinger op zijn borst.

‘Sexy vuurtorenopa,’ zei ze, plagend, met die brutale Amsterdamse mond. ‘Tweeënvijftig en je likt alsof je er een diploma voor hebt.’

Hij grinnikte, schor, en legde een hand op haar bil. ‘Dan heeft deze vuurtoren de komende maand nog veel onderhoud nodig. Jij ook. Dagelijks. Misschien twee keer, als de lamp het toelaat.’

Floor lachte hardop, hoofd achterover, en knikte. ‘Afgesproken. Dit is het begin van een maand waarin jij je logboeken verwaarloost en ik eindelijk iets teken wat niet voor publicatie is.’

Ze boog voorover, niet voor een zoen, en spuugde in haar handpalm. Die hand sloot zich om zijn halfslappe lul en begon te trekken, ruw en doelbewust, tot hij weer dik werd tegen haar vingers. Haar ogen glinsterden. ‘Genoeg gelachen. Ik wil die oude lul nog een keer in mijn mond, en daarna smeer je me weer vol tot het uit mijn kutje druipt.’