Verboden Vonk met Paulina's Moeder

Ik ben Cedric, tweeëntwintig, en ik studeer rechten. Derde jaar, colleges die ik soms half volg omdat mijn hoofd ergens anders zit. Al maanden kom ik bij mijn vriendin Paulina thuis over de vloer. Paulina is eenentwintig, ze studeert communicatie, en ze woont nog bij haar moeder omdat de huur in de stad idioot is en omdat het huis groot genoeg is om elkaar niet voortdurend op de lip te zitten. Groot, stil, met een tuin die ’s avonds naar nat gras ruikt. Ik bleef er slapen als we laat studeerden of als een film uitliep. Ik kende de weg naar de badkamer. Ik kende het kraakje van de derde traptrede. En ik kende de blik van haar moeder.

Yara is eenenveertig. Gescheiden advocate, eigen kantoor in de binnenstad, het soort vrouw dat een zaal stil krijgt zonder haar stem te verheffen. Donker haar dat ze doordeweeks in een wrong draagt en in het weekend los laat vallen, tot op haar schouders. Strakke rokken. Blouses waarvan de bovenste knoop altijd net één te veel open lijkt, al weet ik dat dat bij haar stijl hoort en niet bij mij. Ze keek me aan alsof ze iets wist dat ik zelf nog niet hardop durfde. Geen beleefde glimlach voor de moeder van een vriendin. Een blik die bleef hangen bij mijn mond, bij mijn handen, en dan weer weg was voordat Paulina het kon zien.

Maandenlang deed ik alsof ik die blik niet begreep. Ik zei mevrouw als ik zenuwachtig was en Yara als zij me verbeterde. Ik hielp met boodschappen. Ik droogde af. En onder het afdrogen keek ik naar haar polsen, naar de ader die daar liep, en voelde ik iets warms en verkeerds in mijn buik dat niets met Paulina te maken had. Paulina was mijn eerste serieuze vriendin. Zacht, grappig, ongeduldig in bed op een manier die ik niet bij kon houden. Daar kom ik nog op. Eerst dit: het weekend waarin Paulina wegging en het huis ineens te stil werd.

Ze vertrok vrijdagochtend naar een vriendin in Antwerpen. Een tas, een zoen op mijn wang, een zoen op de wang van haar moeder. “Gedraag je,” zei ze tegen mij, lachend, alsof ik een hond was die op de bank zou springen. “En jij,” tegen Yara, “laat hem niet verhongeren. Hij kan niet koken.” Dat laatste was niet helemaal waar. Ik kan roeren. Ik kan snijden als iemand naast me staat en zegt hoe dun.

Yara stond in de deuropening in een linnen jurk, blootsvoets, haar haar los. Geen advocatenpak. Geen oorbel die klikt als ze haar hoofd draait in een rechtszaal. Gewoon een vrouw van eenenveertig die haar dochter uitzwaaide en daarna naar mij keek alsof de deur nog niet dicht was en de lucht al veranderd was.

“Blijf je eten?” vroeg ze.

Ik had kunnen zeggen dat ik naar mijn eigen kamer ging. Mijn studentenkamer, met de afwas in de wasbak en de wetboeken op de vloer. Ik zei ja.

De middag kroop. Ik probeerde te studeren aan de keukentafel. Zij werkte een dossier door in de woonkamer, bril op, pen achter haar oor. Af en toe kwam ze water halen. Af en toe bleef ze staan bij mijn schouder en las ze een zin mee, en haar parfum — iets kruidigs, geen zoet meisjesgoed — trok door mijn concentratie heen. Ik was me bewust van elke centimeter tussen haar heup en mijn arm. Ik was me bewust van het feit dat we alleen waren, en dat alleen zijn geen ongeluk was. Paulina had me gevraagd te blijven tot zondag omdat de kat gevoerd moest worden en omdat Yara, zei ze, soms te hard werkt en vergeet te eten. De kat lag op de vensterbank en gaf niets om ons. Wij gaven te veel om elkaar en deden alsof het om uien ging.

Tegen zes uur stond ze naast me bij het fornuis. Ik sneed paprika. Zij bakte knoflook. Het vet siste. Het raam stond op een kier en de avond kwam naar binnen.

“Je bent stil,” zei ze.

“Ik denk na.”

“Over je tentamen?”

“Nee.”

Ze draaide de lepel om in de pan. Haar schouder raakte de mijne. Niet per ongeluk. Ik voelde het aan de manier waarop ze niet meteen wegschoof.

“Over mij,” zei ze. Geen vraag.

Mijn mes bleef liggen. Mijn hart niet.

“Ik probeer het niet te doen,” zei ik. Mijn stem was lager dan ik wilde. “Al maanden. Als jij de kamer in komt, kijk ik weg. En dan kijk ik toch.”

Ze zette het vuur lager. Het sissen werd een zacht pruttelen. Ze keek me aan, recht, zonder die veelbetekenende glimlach van de afgelopen maanden. Dit was de blik zonder jasje.

“Ik ook,” zei Yara. “Ik kijk naar je als Paulina in de tuin staat. Ik kijk naar je handen. Ik lig wakker en ik scheld mezelf uit, en de volgende ochtend doe ik het weer. Ik ben eenenveertig, Cedric. Gescheiden. Ik weet wat ik voel. Ik wist niet of jij het aandurfde om het te zeggen.”

De paprika lag in ongelijke repen. Mijn vingers roken naar sap. Ik had kunnen lachen, het wegwuiven, zeggen dat het een misverstand was. Ik deed het niet. De waarheid zat al te lang achter mijn tanden.

“Ik voel me tot je aangetrokken,” zei ik. “Niet een beetje. Niet als een grap. Al sinds ik hier kom en jij me aankijkt alsof je me uitkleedt zonder je handen te gebruiken. Ik schaam me omdat Paulina mijn vriendin is. En ik sta hier toch.”

Ze ademde uit, lang, alsof ze iets had vastgehouden sinds de voordeur dichtviel.

“Goed,” zei ze zacht. “Dan liegen we tenminste niet meer tegen elkaar. Alleen nog tegen haar. Dat is al erg genoeg. Maar dit — dit tussen ons — dat is echt. Ik wil dat je dat weet voordat er iets gebeurt. Als er iets gebeurt.”

“Wil je dat er iets gebeurt?”

Haar mond trok. “Ik vraag jou hetzelfde.”

“Ja.”

Het woord hing tussen de knoflook en de stilte. We keken elkaar aan. De pan pruttelde. De kat sliep. Wij hadden het hardop gezegd, en geen van beiden keek weg.

Ze roerde nog een keer, zette het vuur uit, en leunde met haar heup tegen het aanrecht. De jurk spande over haar dij. Ik probeerde niet te kijken en faalde, en zij zag me falen en liet het toe.

“Mag ik je iets vragen?” zei ze, en haar stem kreeg een randje dat ik niet kende uit de woonkamer als Paulina erbij was. Plagerig. Lager. “Heb je ooit al écht een vrouw bevredigd? Niet geprobeerd. Niet gehoopt dat het genoeg was. Echt. Tot ze niet meer kon praten van hoe precies je haar aanraakte.”

Mijn oren brandden. Ik had die vraag niet verwacht, en toch wist ik dat ik hem eerlijk moest beantwoorden. Dat was de afspraak die we net hadden gemaakt, zonder hem zo te noemen.

“Paulina is mijn eerste serieuze vriendin,” zei ik. “Ik ben met haar naar bed geweest. Een paar keer. Het was onhandig. Ik kwam te snel. Ik wist niet waar ik mijn handen moest laten. Zij was lief en zei dat het niet erg was, en ik geloofde haar omdat ik niet beter wist. Verder dan dat ben ik nooit gegaan. Geen andere vrouw. Geen idee hoe een vrouw echt genomen wil worden, als ik eerlijk ben. Ik doe alsof. Ik ben tweeëntwintig en ik doe alsof.”

Yara’s ogen begonnen te glimmen. Niet van medelijden. Van iets scherpers, natter, iets dat mijn maag omhoog trok.

“Eerlijkheid staat je,” zei ze. Ze zette een stap. Dan nog een. De keuken was niet groot. Haar borst kwam tegen de mijne, door linnen en door mijn t-shirt heen, warm en zwaar en onmiskenbaar. Haar hand lag plat op mijn borstbeen. Ze streelde langzaam naar beneden, over mijn ribben, en weer omhoog, alsof ze de vorm van me leerde zonder haast. Mijn pik reageerde meteen, dom en eerlijk, en drukte tegen mijn spijkerbroek. Zij voelde het. Haar mond kwam bij mijn oor.

“Ik wil je laten zien,” fluisterde ze, “hoe een echte vrouw genomen wil worden. Niet als iemand die lief doet omdat jij zenuwachtig bent. Als een vrouw die weet wat ze wil en het je leert, als jij dat wilt. Met je mond. Met je handen. Met die stijve die je nu niet meer kunt verbergen. Wil je dat, Cedric? Zeg het. Ik doe niets als je het niet zegt.”

Mijn handen vonden haar middel. De jurk was dun. Haar lichaam daaronder was zacht op de plekken waar ik tot nu toe alleen hoeken had gekend, en die gedachte stak en maakte me tegelijk zo geil dat ik bijna mijn woorden kwijt was.

“Ik wil het,” zei ik. “Ik wil jou. Niet omdat ik niet beter weet. Omdat ik jou wil. Nu.”

“En ik wil jou,” zei Yara. “Niet stiekem in een hoekje terwijl ik doe alsof het niet gebeurt. Bewust. Wij kiezen dit.”

We kusten. Het was geen voorzichtige zoen. Haar mond ging open onder de mijne, warm en zeker, en haar tong vond de mijne alsof ze daar al maanden op had gewacht. Ik kreunde in haar mond. Zij trok me dichter, een hand in mijn nek, de andere nog op mijn borst, nagels licht door de stof. Ik zoog aan haar onderlip. Zij beet zacht terug, niet hard genoeg om pijn te doen, hard genoeg om te zeggen: hier, bij mij, mag je honger hebben. Mijn handen gleden naar haar billen. Vol. Zwaar. Ik kneep en zij duwde haar heupen naar voren, tegen mijn stijve aan, en de wrijving door twee lagen kleding was al bijna te veel.

We hijgden toen we loslieten. Haar lippen waren rood. Haar ogen donker.

“De woonkamer,” zei ze. “Niet de keuken. Ik wil je zien. En ik wil dat jij mij ziet. Geen gehaast geneuk tegen een aanrecht alsof we spijt moeten hebben voordat we begonnen zijn. We laten die vonk oplaaien. Helemaal. Ja?”

“Ja.”

We lieten de pan staan. De paprika’s kleurden bruin aan de rand en het kon me niets schelen. In de woonkamer brandde één lamp, laag, en de bank was breed genoeg voor twee mensen die niet meer deden alsof. Yara bleef voor me staan, op blote voeten op het kleed, en keek me aan terwijl ze haar armen langs haar lichaam hield.

“Trek mijn jurk uit,” zei ze. “Langzaam. Ik wil voelen dat je voor het eerst het lichaam van een vrouw aanraakt die weet wat ze met je doet.”

Mijn vingers trilden toen ik de bandjes van haar schouders schoof. De jurk zakte. Eerst haar sleutelbeenderen, dan de bovenkant van haar borsten, dan de hele zwaarte ervan. Geen beha. Haar borsten waren vol, zwaarder dan ik ooit in mijn handen had gehad, met donkere tepels die al hard waren. Ik staarde. Ik kon niet anders. De huid van haar buik was zacht, met een smalle lijn onder haar navel, en haar heupen waren rond, breed, gemaakt om vastgehouden te worden. De jurk viel op haar enkels. Een zwarte slip, klein, en daaronder de vorm van haar.

“Verder,” zei ze. Haar stem was hees maar helder. “Je mag kijken. Dat is de bedoeling.”

Ik knielde om de slip naar beneden te trekken. Mijn knieën zakten in het kleed. Haar geur kwam me tegemoet, warm, zout, onmiskenbaar opgewonden, en mijn mond liep vol. Toen de stof weggleed zag ik haar kut. Perfect verzorgd, een smalle streep donker haar boven gladde, volle schaamlippen die al glansden. Geen haastig tasten onder een deken. Een vrouwenkut, open genoeg dat ik haar binnenste lippen zag, nat, roze, wachtend. Bij Paulina was het snel gegaan, in het donker, met schaamte van twee kanten. Hier stond Yara met haar benen iets uit elkaar en legde ze een hand in mijn haar alsof ze me toestemming en bevel tegelijk gaf.

“Lik me,” zei ze. “Niet meteen wild. Leer het. Ik zeg het als je het goed doet.”

Ik legde mijn handen op haar dijen en bracht mijn mond naar haar. De eerste lik was langzaam, van onder naar boven, over haar hele spleet, en de smaak van haar — muskus, zout, iets zoets — trof me zo hard dat ik kreunde tegen haar vlees. Zij zuchtte. Haar vingers sloten zich in mijn haar.

“Goed. Nog een keer. Druk je tong platter. Ja. Zo. Nu mijn klit. Zacht. Cirkels. Niet zuigen alsof je een snoepje steelt.”

Ik deed wat ze zei. Mijn tong vond het harde knopje boven haar lippen en ik cirkelde, langzaam, dan iets sneller toen haar heupen begonnen te bewegen. Ze hield mijn haar vast, niet om me weg te duwen maar om me te sturen, een klein rukje naar links, een druk naar beneden.

“Lager. Mijn ingang. Steek je tong erin. Dieper. God, Cedric, ja, zo. En je vinger — één — langzaam. Krom hem naar voren. Voel je die ribbel? Blijf daar. Lik tegelijk.”

Ik voelde het. Warm, strak om mijn vinger, nat genoeg dat ik gleed zonder moeite. Mijn pik bonkte pijnlijk tegen mijn rits. Ik negeerde hem. Dit was wat ik niet had geweten. Haar adem werd kort. Haar dijen trilden tegen mijn oren. Ze praatte door, hijgend, aanwijzingen die in vloeken overgingen.

“Sneller op mijn klit. Niet stoppen. Hou die vinger daar. Ja. Zuig nu, zacht, en lik erdoorheen. Ik ga — niet stoppen, hoor je me, niet —”

Ze kwam klaar met een geluid dat ik nooit van haar had gehoord, een gebroken kreet, haar kut die om mijn vinger pulseerde, haar hand die mijn gezicht tegen haar aan drukte tot ik bijna geen lucht kreeg en het niet erg vond. Ik likte door tot ze mijn haar lostrok en “genoeg, genoeg” hijgde, haar benen slap, een glimlach op haar mond die niets meer met pleidooien te maken had.

“Sta op,” zei ze. “Broek uit. Ik wil die pik zien waar ik al maanden aan denk als ik niet zou moeten.”

Ik stond op, onhandig, en trok mijn shirt over mijn hoofd, mijn broek en boxershort naar beneden. Mijn pik sprong vrij, hard, de eikel nat van voorvocht, dikker dan ik me meestal voelde omdat haar blik erop lag alsof ze hem al in zich had. Zij keek, likte haar lip, en duwde me achterover op de bank.

“Eerste les is niet voorbij,” zei ze, terwijl ze schrijlings over me heen kwam. Haar borsten hingen zwaar boven mijn gezicht. “Tweede les: een vrouw die weet wat ze wil, rijdt je tot jij vergeet hoe je heet. Jij blijft liggen. Jij grijpt mijn heupen als ik het zeg. En je komt niet klaar voordat ik het toesta. Kun je dat?”

“Ik probeer het.”

“Niet proberen. Zeg het.”

“Ik kom niet klaar voordat jij het zegt.”

“Braaf.”

Ze pakte mijn pik bij de basis, wreef de eikel langs haar natte spleet, en liet zich zakken. De hitte van haar kut om me heen was zo plotseling, zo strak en glad, dat ik mijn hoofd achterover gooide en een geluid maakte dat op een snik leek. Helemaal. Tot haar billen op mijn dijen rustten en ik diep in haar zat, dieper dan ik ooit in iemand had gezeten. Zij bleef even stil, ogen dicht, mond open, en bewoog toen.

Zij bovenop. Het woord kende ik uit filmpjes die niets hadden geleerd. Dit leerde wel. Yara reed me met een traag, zwaar ritme, haar heupen die draaiden zodat mijn pik elke keer langs die plek in haar schuurde. Haar tieten zwaaiden in mijn gezicht. Ik ving een tepel in mijn mond omdat ik niet anders kon, zoog, en zij kreunde en duwde haar borst harder tegen me aan.

“Ja. Zuig. De andere ook. Niet alleen kijken. Gebruik je mond terwijl ik je neuk.”

Ik deed het. Mijn handen gleden naar haar heupen toen zij knikte, en ik hield haar vast terwijl zij harder begon te rijden, natte geluiden, huid op huid, haar klit die tegen mijn schaambeen wreef elke keer als ze neerkwam. Ik voelde de druk in mijn ballen toenemen en beet op mijn lip.

“Niet komen,” waarschuwde ze, en ze vertraagde tot een martelende cirkel. “Voel hoe ik je gebruik. Dit is hoe een vrouw genomen wil worden als zij de leiding neemt: diep, vol, op haar tempo. Jij vult me. Dat is je werk nu. Vul me en houd het vol.”

“Yara —”

“Ik weet het. Je bent dichtbij. Adem. Kijk naar me.”

Ik keek. Naar haar gezicht, verhit, naar haar borsten, rood van mijn mond, naar de plek waar mijn pik in haar verdween, glanzend van haar sap. Ik hield het vol. Nauwelijks. Zij zag het en glimlachte, wreed en teder tegelijk, en stapte van me af voordat ik brak. Mijn pik klopte in de lucht, nat van haar, en ik hijgde alsof ik had gerend.

“Op je knieën achter me,” zei ze. Ze ging op de bank op handen en knieën, rug hol, billen naar me toe, en keek over haar schouder. “Van achteren. En nu neuk je mij. Niet voorzichtig. Ik commandeer. Jij volgt. Als ik zeg harder, dan harder. Begrepen?”

“Ja.”

Ik knielde achter haar. Mijn handen op haar ronde heupen. Ik duwde naar binnen in één lange stoot en zij kreunde, laag, tevreden. Vanuit deze hoek voelde ze nog strakker. Haar billen schudden tegen mijn bekken. Ik begon te bewegen, eerst op het ritme dat mijn zenuwen me gaven, en zij schudde haar hoofd.

“Harder. Dieper. Ik ben niet van porselein. Neuk me alsof je die vonk wilt doven door hem groter te maken. Ja. Zo. Nog. Mijn haar — pak het. Niet trekken tot ik pijn heb. Leiden. Goed. Harder, Cedric. Ik wil je ballen tegen me voelen.”

Ik stootte harder. Het geluid van onze lichamen vulde de woonkamer, nat en bot, en haar bevelen werden korter, heser. “Harder. Daar. Blijf op die hoek. Niet vertragen. God, ja, die pik — gebruik hem. Je leert snel. Te snel. Ik ga weer — wrijf mijn klit. Met je hand. Nu.”

Ik reikte onder haar en vond haar klit, gezwollen, glibberig, en wreef terwijl ik stootte. Zij duwde terug tegen elke stoot, commandeerde door haar gekreun heen, en kwam klaar om mijn pik, haar kut die mij vastgreep in golven, haar stem die mijn naam brak. Ik hield me in. Mijn dijen trilden. Ik wist niet hoe.

“Eruit,” hijgde ze. “Nog niet. Ik wil je gezicht zien als je komt. Op mijn rug. Mijn benen over je schouders. Jij neemt me. Helemaal. Tot we allebei gillen. Dat is de laatste les vanavond, en je hebt hem verdiend.”

We draaiden. Zij ging op haar rug op de bank, haar haren een donkere waaier op het kussen, borsten opzij gezakt van hun eigen gewicht, dijen open. Ik tilde haar benen, legde ze over mijn schouders zoals zij had gezegd, en de hoek opende haar voor me. Ik keek haar aan.

“Wil je dit?” vroeg ik, omdat ik het wilde horen op het moment dat ik haar nam, niet alleen in de keuken.

“Ik wil het,” zei Yara, helder, geil, zonder twijfel. “Neuk me, Cedric. Kom in me. Ik wil je voelen klaarkomen terwijl ik kom. Nu.”

Ik stootte naar binnen. Diep, haar knieën bij mijn oren, haar enkels ergens achter mijn nek, haar kut die me tot aan de basis nam. Ik neukte haar in een ritme dat niet meer onhandig was, niet meer het gehaast van een jongen die bang is om teleur te stellen. Ik luisterde naar haar adem. Ik voelde wanneer ze haar heupen optilde om me dieper te krijgen. Haar nagels in mijn rug. Haar ogen die niet wegkeken.

“Harder,” zei ze, en het was geen bevel meer alleen, het was een smeekbede die ze zich veroorloofde. “Ja. Zo. Blijf. Ik voel je. Ik ga komen. Kom met me. Niet inhouden. Ik wil het.”

De druk brak. Ik stootte door, voelde haar kut samentrekken, hoorde haar gillen — een echte gil, rauw, niet gespeeld — en ik gilde met haar, mijn pik die pulseerde, zaad dat in hete stoten in haar liep terwijl zij me vastklemde met haar benen over mijn schouders en mijn naam zei alsof het een bekentenis was. We kwamen samen, schokkend, zwetend, de bank die kraakte, tot er niets meer was dan naschokken en het geluid van onze adem.

Ik zakte naast haar, half op haar, voorzichtig genoeg om haar niet te pletten, mijn pik die uit haar gleed en een warm spoor naliet op haar dij. De lamp brandde nog. De keuken rook in de verte naar aangebrande knoflook. Het kon me niet schelen.

Een tijd lang zeiden we niets. Yara’s hand vond mijn borst en streelde, langzaam, over het zweet heen, alsof ze telde of mijn hart nog wel van mij was. Haar wang lag tegen mijn schouder. Haar lichaam was zwaar en warm en voldaan tegen het mijne, de dijen nog plakkerig, de borsten zacht geworden na al die hardheid.

“Dit blijft ons geheimpje,” zei ze zacht. Haar stem was schor van het gillen. “Paulina mag dit niet weten. Niet omdat ik me voor jou schaam. Omdat ik haar moeder ben en jij haar vriend, en dit huis nog een huis moet blijven als zij zondag terugkomt. Ik hoop wel iets, Cedric. Ik hoop dat je niet doet alsof dit een ongeluk was zodra je broek weer aan is.”

Ik streelde haar haar. Mijn lichaam was leeg en tegelijk alweer wakker, en mijn geweten wist wat we hadden gedaan en wilde toch niet weg.

“Ik doe niet alsof,” zei ik. “Ik weet wat we gedaan hebben. Ik wilde het. Ik wil het nog.”

Zij hief haar hoofd. Haar ogen, nog glanzend, zochten de mijne. Haar vingers tikten één keer op mijn borst, alsof ze een punt zette achter een pleidooi dat ze al gewonnen had.

“Mooi,” fluisterde ze. Toen, harder, de stem van de vrouw die me net had leren neuken en die nog niet klaar was met lesgeven: “Durf je dan morgen opnieuw, als zij nog in Antwerpen zit — en zeg je dan zelf hoe je me wilt, of moet ik het weer uit je trekken?”