Donkere Kamer Verleiding: Cassidy's Halve Vrijbrief met Cedric

De loft rook naar koffie die te lang op het warmhoudplaatje had gestaan en naar het papier van proefdrukken die Cedric over de eettafel had uitgespreid. Cassidy zette haar tas neer, schopte haar schoenen uit en bleef even staan in het halfdonker van de woonruimte. Vierentwintig was ze, grafisch ontwerpster, en haar eigen appartement drie straten verderop was een bouwput van stof en losse leidingen. Twee weken, had de aannemer gezegd. Misschien drie. Ze had ja gezegd tegen het logeerbed in de loft van haar stiefvader omdat het praktisch was, en omdat ze al maanden deed alsof praktisch de enige reden was.

Cedric was achtenveertig, succesvol genoeg dat opdrachtgevers zijn naam uitspraken alsof het een merk was, en getrouwd met Mei, Cassidy’s stiefmoeder, die die ochtend naar Lissabon was vertrokken voor een opdracht van twee weken. Het huis voelde anders zonder Mei’s sleutels in het schaaltje bij de deur, zonder haar parfum in de badkamer. Lege plekken maakten andere dingen hoorbaar. De vloer kraakte onder Cassidy’s blote voeten toen ze naar de studio liep, achterin, waar het rode lampje onder de deur van de donkere kamer brandde.

Ze klopte niet. Dat deden ze al een week niet meer. Binnen was de lucht dicht van ontwikkelaar en stopbad, scherp en een beetje zoet, en de rode lamp legde alles in een kleur die huid warmer maakte dan ze was. Cedric stond bij de werkbank, mouwen opgestroopt, een strook fotopapier in de tang. Zijn schouders waren breed onder het verbleekte zwarte shirt. Hij keek op. Even maar. Alsof langer kijken gevaarlijk was.

Hij had die middag nog een mail van Mei beantwoord, kort, over een factuur en een etentje dat ze miste, en daarna de donkere kamer opgezocht omdat het rood hem rust gaf. Rust was een leugen zodra Cassidy’s voetstappen in de studio klonken. Achtenveertig en een droge mond als een jongen. Hij haatte het. Hij verlangde ernaar. Een uur eerder had hij onder het blad van de bank zijn hand tegen de voorkant van zijn broek gedrukt en weer weggehaald, alsof discipline een spier was die je kon trainen. Het had niet gewerkt. Nu stond ze in de deuropening in dat dunne grijze shirt, zonder beha, en de rode lamp deed geen moeite om dat te verbergen.

“Je bent laat,” zei hij.

“Ik was een logo aan het vermoorden.” Ze trok de deur achter zich dicht. Het klikje van het slot was klein en definitief. “Mag ik?”

“Je mag altijd.” Zijn stem was laag. Hij meende de werkruimte. Hij meende niet wat eronder lag.

Al maanden was het zo. Een blik die te lang bleef hangen als ze in de keuken langs hem schoof. Zijn hand die haar pols vond toen hij haar een map aangaf en niet meteen losliet. Haar gedachten, ’s nachts in het logeerbed, die ze strak hield bij werk en niet bij de manier waarop zijn mond bewoog als hij nadacht. Ze was eenentwintig geweest toen het begon, net aan het werk, volwassen en koppig en geschrokken van hoe haar lichaam reageerde op een man die ze hoorde te zien als het meubilair van haar stiefmoeders leven. Drie jaar had ze die hitte weggestopt. In deze kleine ruimte, onder dit rode licht, wilde die hitte eruit.

Ze ging naast hem staan. Niet ertegenaan. Bijna. Het blad van de werkbank was koel onder haar handen. Hij schoof een bak naar haar toe.

“Roer even. Langzaam. Anders krijg je vlekken.”

“Ik kan roeren.”

“Dat weet ik.” Hij keek naar het papier, niet naar haar. “Je kunt meer dan je laat zien.”

De stilte daarna was dik. Zijn elleboog raakte de hare toen hij een nieuwe strook pakte. Warmte, kort, door stof heen. Cassidy voelde het tot in haar buik. Ze dacht aan Mei’s vlucht, aan de twee weken die als een deur op een kier stonden, aan hoe vaak ze elkaar de afgelopen dagen precies hier hadden gevonden, laat, met een smoes over deadlines. Haar dij brandde waar zijn been bijna het hare raakte. Ze rook hem: zeep, chemicaliën, huid. De donkere kamer was te klein voor smoesjes.

Ze draaide zich half om, expres onhandig, en botste met haar heup tegen zijn dij. Niet zacht. Genoeg dat hij de tang moest vastzetten om niet te morsen. Genoeg dat haar borst zijn arm schampte.

“Sorry,” zei ze, en ze klonk niet sorry.

Cedric zette de tang neer. Rood licht in de lijnen van zijn kaak. “Cassidy.”

“Wat?” Ze bleef dichtbij. “Ik loop al dagen tegen je aan. Vanavond doe ik het met opzet. Dat leek me eerlijker.”

Hij ademde uit door zijn neus. Zijn handen bleven op de rand van de bank, knokkels wit. “Je stiefmoeder is twee weken weg. Dat maakt dit niet minder—”

“Verboden?” Ze glimlachte, scherp. “Zeg het dan. Ik wil het uit jouw mond horen.”

“Je bent mijn stiefdochter.”

“Ik ben vierentwintig. Jij bent achtenveertig. Mei is in Lissabon. En ik fantaseer al jaren over je.” Ze hield zijn blik vast, zodat hij niet kon doen alsof dit een vergissing van het licht was. “Niet eerder. Niet toen ik bij jullie at en nog niets van dit soort honger begreep. Sinds ik eenentwintig was en terugkwam en zag hoe je naar me keek alsof je jezelf haatte. Drie jaar, Cedric. Nachten waarin ik mijn hand tussen mijn benen had en jouw naam in mijn kussen beet. Ik ben het zat om net te doen alsof de rode lamp daar niets mee te maken heeft.”

Zijn keel bewoog. “Ik hoor dit te stoppen.”

“Doe het dan.” Ze kwam nog een centimeter dichter. Haar stem werd zachter, niet kleiner. “Zeg dat ik weg moet. Zeg dat je me niet wilt. Als je dat echt meent, ga ik naar het logeerbed en doen we morgen of dit niet is gezegd. Geen druk. Geen gedoe. Ik wil dit alleen als jij het ook wilt.”

Hij zweeg. De ontwikkelaar tikte zacht in de bak. Ergens in de loft zoemde de koelkast. Cassidy zag de strijd in zijn gezicht en voelde haar eigen hart te hard slaan, maar ze week niet. Ze had lang genoeg gewacht om nu helder te zijn. Als hij nu een stap terug deed, zou ze gaan. Dat had ze zichzelf beloofd. Ze hoopte dat hij bleef.

“Ik wil je,” zei hij eindelijk, schor. “Godverdomme, ik wil je al maanden. Elke keer dat je hier binnenkomt in dat dunne shirt denk ik aan dingen die ik niet hoor te denken over mijn stiefdochter. Alsof dat woord het beter maakt.” Hij lachte kort, zonder vreugde. “Het maakt het erger. En ik wil het toch.”

“Mooi.” Ze pakte zijn rechterhand. Zijn vingers waren warm, een beetje ruw van het werk. Ze legde zijn palm plat op haar borst, over de stof van haar topje heen, en drukte aan tot hij de volle vorm voelde, de tepel die al hard was. “Dan houden we op met willen en gaan we het doen.”

Zijn hand sloot zich. Niet aarzelend meer. Hij kneep, testte het gewicht, en een geluid kwam uit zijn borst dat niets met fotografie te maken had. Cassidy ging op haar tenen, greep zijn shirt en kuste hem.

Het was geen voorzichtige kus. Het was open mond, tanden die schampten, zijn tong die de hare vond alsof hij daar al tijden recht op had. Hij smaakte naar munt en naar de koffie van te laat. Zij beet zacht in zijn onderlip en hij gromde, trok haar tegen zich aan, een hand nog op haar borst, de andere in haar nek. De werkbank stootte tegen haar onderrug. Iets van glas rinkelde. Geen van beiden keek. Zijn duim vond haar tepel door de stof en wreef tot ze in zijn mond hijgde, heupen al zoekend naar de harde lijn in zijn broek.

“Zeg het,” bracht ze uit tussen kussen door. “Zeg dat je dit verboden ding wilt.”

“Ik wil je neuken,” zei hij tegen haar mond. “Hier. Nu. Ik wil mijn stiefdochter op deze bank en ik wil dat ze smeekt. En jij?”

“Ik wil dat mijn stiefvader me ruw neemt tot ik niet meer kan staan.” Ze trok zijn shirt omhoog, handpalmen op zijn buik, het haar daar, de warmte. “Geen dwang. Ik vraag erom. Ik heb erom gevraagd. Onthou dat.”

“Ik onthou het.” Hij kuste haar opnieuw, hongeriger, en zijn hand gleed onder haar topje, huid op huid, duim over haar tepel. Ze hijgde in zijn mond. “Cassidy. Als je stopt, stop ik. Op elk moment.”

“Ik stop niet.” Ze maakte zijn riem los. Het leer was warm van zijn lichaam. “Jij ook niet, tenzij je het zegt.”

Hij draaide haar om.

De beweging was beslist en toch navraagbaar: hij wachtte een hartslag, handen op haar heupen, tot ze achteruit tegen hem aandrukte en haar kont tegen de harde lijn in zijn spijkerbroek wreef. Toen was het antwoord duidelijk. Hij schoof haar rok omhoog. Geen gedoe. Haar slip was al nat; hij voelde het toen zijn vingers langs de stof streken en hij vloekte zacht, bewonderend, vuil.

“Zo nat voor je stiefvader,” mompelde hij bij haar oor. “Heb je in de keuken al zitten druppen terwijl je deed alsof je thee wilde?”

“Ja.” Ze greep de rand van de werkbank. Het hout beet in haar palmen. “Trek het uit. Of opzij. Maakt me niet uit. Ik wil je pik.”

Hij trok de slip opzij, niet eens helemaal uit, en bevrijdde zichzelf. Ze hoorde de rits, voelde de hete, dikke eikel tegen haar schaamlippen, en duwde terug. Hij ging niet meteen diep. Hij wreef, spreidde haar nattigheid, liet haar voelen hoe groot hij was, de ader langs de schacht, het gewicht.

“Zeg het nog eens,” zei hij.

“Neuk me. Alsjeblieft. Ik wil het.”

Hij stootte naar binnen.

Ruw, zoals ze had gevraagd, en toch met die eerste seconde waarin hij voelde of ze meegaf. Dat deed ze. Ze was nat genoeg dat hij in één lange haal tot aan zijn ballen kon, en het brandde op een manier die ze wilde, vol, te veel, precies goed. Cassidy vloekte. Haar voorhoofd zakte naar de koele bank. Hij trok zich terug en stootte opnieuw, harder, het geluid van huid op huid obsceen in de kleine kamer. Chemicaliën en zweet en de natte klap van hun lichamen. Ze hoorde zichzelf, schaamteloos, en vond het lekkerder dan elke fantasie.

“Kijk jou,” gromde hij. Zijn hand vond haar haar, wikkelde de donkere streng om zijn vuist en trok haar hoofd omhoog, niet wreed genoeg om pijn te doen die ze niet wilde, wel hard genoeg dat haar keel zich strekte en een kreun eruit brak. “Mijn stoute stiefdochter, voorover op mijn werkbank, met mijn pik in haar strakke kut. Jaren gefantaseerd, zei je. Drie jaar je vingers in jezelf en nu krijg je het echt.”

“Harder,” hijgde ze. “Praat zo tegen me. Ik vind het lekker. Ik vind het zo fout en zo lekker.”

Hij gaf haar harder. De bank schudde. Een bak rammelde. Zijn andere hand klauwde in haar heup, trok haar terug op elke stoot, zodat zij niet alleen genomen werd maar ook genomen wilde worden, actief, gulzig. De rode lamp maakte zweet op zijn onderarm tot een glans. Ze voelde hem diep, de rand van te veel, de wrijving over die plek vanbinnen die haar knieën zacht maakte. Elke keer dat hij tot aan de wortel ging, ontsnapte haar een geluid dat ze niet meer probeerde in te houden.

“Je stiefmoeder ligt in een hotel en jij laat je hier nemen door haar man,” zei hij, stem rauw van lust, niet van haat. “Zeg dat je dit wilt. Zeg dat je van mij bent zolang deze deur dicht is.”

“Ik wil het. Ik ben van jou zolang je me neukt.” Ze duwde terug, ontmoette hem, kont tegen zijn buik. “En jij bent van mij. Mijn stiefvader die eindelijk zijn lul in me stopt. Niet stoppen.”

Hij stopte niet. Hij neukte haar door tot haar armen trilden en haar kut om hem kneep, tot ze smeekte om meer en om precies dit, door elkaar. Zijn greep in haar haar hield haar gezicht omhoog, zodat ze nergens heen kon behalve in het gevoel. Toen vertraagde hij, bleef diep, en kuste de zoute huid onder haar oor. Zijn pik klopte in haar. Hij was dichtbij en hield zich in, met een wilskracht die haar nog natter maakte.

“Op de tafel,” zei hij. “Ik wil je gezicht. Ik wil je clit. Ik wil je zien klaarkomen op mijn pik.”

“Ja.”

Hij gleed uit haar. De leegte was een klap. Cassidy draaide zich om, rok hoog, slip scheef, wangen rood onder het rode licht, tepels hard tegen het opgeschoven shirt. Cedric tilde haar zonder theater op de werkbank, tussen de bakken die hij met een arm opzij veegde. Glas tikte. Het kon haar niet schelen. Ze spreidde haar dijen. Het blad was hard onder haar kont, koel waar geen huid lag. Hij stapte ertussen, pik glanzend van haar, en duwde opnieuw naar binnen, nu van voren, haar enkels ergens bij zijn heupen.

Zo kon ze hem zien. De concentratie. De honger. De manier waarop hij naar de plek keek waar hij in haar verdween, alsof hij het wilde onthouden voor een foto die hij nooit mocht maken. Hij stootte diep en gelijkmatig, en zijn duim vond haar clit, nat en gezwollen, en begon te cirkelen. Precies. Niet gehaast. Druk die samenviel met elke stoot, zodat ze nergens aan kon ontsnappen.

“Kut, ja,” zei ze. Haar hoofd viel achterover. “Daar. Blijf daar. Niet zachter.”

“Ik blijf.” Zijn duim was precies, drukkend, rondjes die samenvielen met zijn stoten. Zijn andere hand hield haar heup vast zodat ze niet wegschoof over het gladde blad. “Kom voor me. Kom op de pik van je stiefvader. Ik wil het voelen. Ik wil je kut om me heen voelen trekken.”

Het bouwde snel op, gemener dan ze alleen ooit had gekund, omdat hij in haar zat en naar haar keek en vieze dingen zei met een stem die ze kende van ontbijtgesprekken. Die dubbelheid duwde haar over de rand. Ze kwam met een korte, harde schreeuw die ze in zijn schouder beet, kut samentrekkend om hem, dijen trillend, clit pulserend onder zijn duim. Golven, de een na de ander, tot haar zicht wit werd achter haar oogleden en ze alleen nog hem voelde, dik en diep en van haar. Hij neukte haar erdoorheen, langzamer, tot de golven zakten en ze slap en nat en lachend tegen hem aan hing.

“Nog niet jij,” bracht ze uit. Haar stem was hees. “Ik wil je proeven. Ik wil je in mijn mond voor ik je leegrij.”

Hij trok zich terug, hijgend, pik zwaar en donker van haar nattigheid. Cassidy gleed van de bank, knieën op de koele vloer — ze wilde het, ze zei het nog eens met haar handen op zijn dijen — en nam hem in haar mond.

Hij smaakte naar haar. Zout, muskus, de smaak van wat ze net hadden gedaan. Ze likte van bal tot eikel, traag, tong plat onder de rand, en nam hem daarna diep genoeg dat haar ogen waterden. Ze keek omhoog. Cedric’s hand lag in haar haar, niet dwingend, wel aanwezig. Zijn mond stond open. Zijn buik trok samen telkens als ze hem tot achter in haar keel liet en weer terug, speeksel glanzend op zijn schacht in het rode licht.

“Cassidy. Jezus. Je mond.”

Ze pijpte hem lang genoeg om hem te laten vloeken, om zijn heupen te laten schokken, om te voelen hoe dicht hij bij de rand zat. Ze hield zijn ballen in haar hand, zwaar en strak, en zoog harder tot hij haar naam brak. Toen liet ze hem met een nat geluid uit haar mond glippen, een draad speeksel tussen haar lip en zijn eikel.

“Niet zo,” zei ze. “Ik wil je in me als je komt. Diep. Ga zitten.”

Er stond een lage kruk bij de vergroter. Hij zakte erop, spijkerbroek op zijn enkels, shirt nog half omhoog, borst nat. Zij klom op zijn schoot, gezicht naar hem toe, knieën aan weerszijden van zijn heupen. Ze pakte zijn pik, zette hem tegen haar opening en liet zich zakken tot hij helemaal in haar zat. Allebei kreunden. De rek was anders zo, voller, zijn eikel diep tegen haar. Zij begon te rijden.

Niet lief. Ritmisch, hard, haar handen op zijn schouders, borsten schuddend onder het opgeschoven topje, tepels hard. Hij greep haar kont, hielp haar tempo, stootte omhoog als zij neerkwam. De kruk kraakte. De rode lamp gonsde. In de bak naast hen dreef een foto die niemand meer bekeek. Cassidy voelde hem overal: in haar kut, onder haar handen, in de manier waarop zijn adem brak tegen haar sleutelbeen. Ze cirkelde, wreef, nam hem tot de wortel en tilde zich weer op tot alleen de eikel in haar bleef, en zakte dan hard terug.

“Voelt het verboden?” vroeg ze, stem gebroken van het rijden. “Zeg het. Hardop.”

“Het voelt zo smerig verboden,” gromde hij. “Mijn stiefdochter op mijn pik, in mijn donkere kamer, terwijl mijn vrouw in het buitenland is. Ik kom zo in je. Ik wil in je klaarkomen. Mag dat?”

“Ja. Diep. Ik wil het voelen. Ik wil weten hoe lekker verboden neuken is als je niet meer kunt terugkrabbelen.” Ze reed harder, cirkelde haar heupen, wreef haar clit tegen zijn buik. Het vuur bouwde opnieuw, kleiner en scherper. “Het is het lekkerste dat ik ooit heb gedaan. Zeg het ook.”

“Het lekkerste,” hijgde hij. Zijn vingers drukten putjes in haar kont. “God, Cassidy, het is zo lekker dat ik er slecht van word. Kom mee als je kunt. Ik—”

Hij kwam. Diep, zoals ze had gevraagd, heupen vastgeklonken aan de hare, pik pulserend, warmte die zich in haar verspreidde terwijl hij haar naam en een vies, eerlijk “stiefdochter” in haar hals kreunde. Zij bleef bewegen, kleine schokjes, melkte hem uit, voelde elke stoot van zijn zaad, en een tweede, kleinere golf trok door haar heen omdat het voelen van hem klaarkomen in haar precies de fantasie was die ze drie jaar had bewaard voor een leeftijd waarop ze hem mocht willen. Ze zei het nog eens, hardop, tegen zijn mond: dat verboden neuken het lekkerste was wat haar lichaam ooit had gekend. Hij antwoordde hetzelfde, gebroken, eerlijk, nog naschokkend in haar.

Ze zakten tegen elkaar. Hijgend. Bezweet. De geur van seks mengde zich met ontwikkelaar tot iets dat nergens anders bestond. Zijn pik werd langzaam zachter in haar, maar hij bleef zitten, armen om haar middel, voorhoofden tegen elkaar tot hun adem gelijk trok. Cedric hield haar op zijn schoot, nog in elkaar verstrengeld, en drukte zijn mond op haar nek. Langzaam. Bijna teder na al dat ruwe. Zijn lippen volgden de pees daar, de plek onder haar oor, en hij fluisterde haar naam alsof het een excuus was en een belofte tegelijk.

“Twee weken,” mompelde hij tegen haar huid. “Daarna doen we of dit een droom onder de rode lamp was. Mei mag dit nooit weten.”

Cassidy streelde zijn natte haar, nog vol van hem, en glimlachte op een manier die hij niet zag.

“Mei weet het al — zij heeft me gestuurd, en de scheiding ligt sinds maandag bij de notaris op jouw naam te wachten tot je klaar was met doen alsof je haar nog wilde.”