Karaoke Verleiding: Estelle’s Lange Onderdrukte Verlangen Breekt

De neonletters aan de gevel waren gedoofd, en binnen rook het naar stof, zoete siroop en het warme plastic van de microfoons. Estelle schopte haar hakken onder de barkruk en bleef staan in het paarse schemerlicht. Ze was tweeëndertig, advocate, gewend aan zalen waar mensen fluisterden en vonnissen vielen, en toch bonsde haar hart hier harder dan in welke rechtszaal ook. De karaokebar was leeg. Echt leeg. Kara had de deur op slot gedraaid na de laatste gast, de rolluiken half neergelaten, en gezegd dat ze nog één nummer wilden, zonder publiek, zonder haast.

Kara was negenentwintig en al vier jaar de charismatische hostess van deze zaak, de vrouw die een rumoerige vrijdagavond van anderen kon temmen met een lach. Vanavond was er geen drank. Estelle had twee glazen water op de bar gezet en Kara had geknikt, alsof ze allebei begrepen dat helderheid geen detail was maar een keuze. Kara’s zwarte jurk zat als een tweede huid. De stof spande over haar borsten, trok strak langs haar taille en liet de welving van haar heupen zien elke keer dat ze een stap zette.

“Je blijft kijken,” zei Kara, en ze draaide zich langzaam om, microfoon los in haar hand. “Doe niet alsof je een dossier leest. Die blik ken ik.”

Estelle slikte. Vier jaar vriendschap, vier jaar te lange omhelzingen, vier jaar nachten waarin ze thuis in haar eigen lakens had gelegen met haar hand tussen haar dijen en Kara’s naam achter haar tanden. Nooit eerder. Nooit toen ze jonger was, nooit als een vaag meisjesding. Dit verlangen was van haar volwassen leven, hard en precies, en ze had het weggewerkt onder pleidooien en nette jurken. Tot vanavond.

“Ik kijk omdat die jurk schaamteloos is,” zei ze. Haar stem was hees. “Hij tekent je rondingen alsof hij betaald wordt om me gek te maken. Je billen, je borsten, die lijn van je heup. Je weet het.”

Kara glimlachte, niet verlegen, en liet een hand over haar eigen zij glijden, traag, zodat de stof meereikte. “En jij geniet ervan. Zeg het, Estelle. Speel niet de advocate die niets voelt.”

“Ik geniet ervan.” Estelle zette een stap dichterbij. Het water in haar glas trilde niet; zij wel. “Ik speel dit spelletje met open ogen. Ik wil dat je het merkt.”

“Mooi.” Kara pakte de afstandsbediening, koos een nummer dat laag begon, een vrouwenstem over een trage bas, en hield Estelle de tweede microfoon voor. “Dan zingen we het samen. En dan blijf je kijken tot je niet meer kunt doen alsof.”

Ze stonden schouder aan schouder voor het scherm. Kara’s parfum was peper en iets zoets, en elke keer dat ze inademde voor een regel, schuurde haar arm langs Estelles blote bovenarm. Estelle had haar blazer al uitgedaan; onder haar zijden jurk voelde ze haar tepels hard worden tegen de stof. Ze zong vals op de hoge noot en lachte, en Kara lachte terug, dicht bij haar oor, alsof het publiek nog steeds bestond en alleen zij tweeën de grap begrepen.

“Je stem zakt als je geil bent,” fluisterde Kara tussen twee regels door. “Dat heb ik al maanden gehoord. Als je langs de bar loopt en denkt dat ik het niet zie.”

“En jij buigt te diep als je een nummer aankondigt,” kaatste Estelle terug. “Voor mij. Niet voor de zaal.” Ze keek Kara aan, recht, en liet de microfoon zakken. “Ik doe dit bewust. Elk woord. Elke blik. Ik wil dat je weet dat ik meespeel.”

Kara’s ogen werden donkerder. “Ik ook. God, Estelle, ik geniet hier zo van dat ik bijna vergeet te zingen.”

Het volgende nummer was trager. Kara zette de microfoon in de houder en kwam niet terug naar haar plek. Ze schoof opzij tot haar heup Estelles heup raakte, tot de warmte van haar lichaam door twee jurken heen te voelen was. Haar hand landde op Estelles taille, bleef daar, en gleed daarna lager, over de welving van haar heup, vingers gespreid, druk duidelijk.

“Ik hoop hier al zo lang op,” fluisterde ze, lippen bijna tegen Estelles slaap. “Dat je eindelijk durft toe te geven. Dat je ophoudt jezelf wijs te maken dat je alleen mijn vriendin wilt zijn. Ik voel hoe nat je al bent, aan je adem, aan hoe je dijen knijpen. Zeg dat je het wilt.”

Estelle sloot heel even haar ogen. In haar borst zat de oude angst — de dossiers, de reputatie, de jaren waarin ze dit had weggestopt — en daaronder het hete, eenvoudige ja dat ze al te lang had uitgesteld. Ze koos. Niet per ongeluk, niet omdat de muziek haar meesleurde, maar omdat ze het wilde, hier, met deze vrouw, nuchter en wakker en zeker.

Ze draaide zich om, pakte Kara bij haar nek en trok haar naar zich toe. De kus was meteen vol. Geen aarzelende kennismaking. Kara’s mond opende zich, hun tongen vonden elkaar nat en hongerig, en Estelle proefde munt en huid en het geluid dat Kara diep in haar keel maakte. Ze zoenden alsof ze tijd inhaalden, lippen glibberig, tanden zacht, adem heet tegen elkaar. Estelle’s handen gleden over Kara’s rug, over die strakke jurk, en knepen in haar billen tot Kara tegen haar aan schokte.

“Ik wil dit,” zei Estelle tegen haar mond. “Ik wil jou. Al heel lang. Ik ga hier helemaal voor.”

“Ik ook.” Kara’s stem brak bijna van opluchting en geilheid. “Ik wil je al zo lang, Estelle. Helemaal. Niet een beetje. Zeg het nog eens.”

“Ik wil je. Nu. Alles.”

Kara duwde haar achteruit tot Estelles onderrug de karaoke-machine raakte. Het apparaat zoemde warm tegen haar. Kara’s handen schoven de zijden jurk omhoog, over Estelles dijen, tot de stof om haar heupen frommelde en haar kanten slipje zichtbaar werd, donker van vocht in het midden. Kara keek ernaar en kreunde.

“Kijk nou,” fluisterde ze. “Je kutje heeft al ja gezegd voordat je mond het durfde.”

“Mijn mond heeft het ook gezegd.” Estelle spreidde haar benen een stukje, bewust, en hield Kara’s blik vast. “Raak me aan. Ik wil het. Ik heb het altijd gewild, en ik stop niet.”

“Ik ook niet.” Kara kuste haar opnieuw, dieper, natter, en haar vingers streken over het natte kant. “Kom mee. De bank. Ik wil je languit, niet half tegen een machine.”

De brede loungebank stond in de hoek, fluweel dat naar oude avonden rook, kussens scheef. Kara duwde Estelle erop, knielde tussen haar dijen en trok het slipje opzij in plaats van het uit te doen, alsof ze geen seconde wilde verliezen. Estelle’s kutje glinsterde in het paarse licht, lippen gezwollen, clit al stijf. Kara gromde, een laag dierlijk geluid, en likte van haar opening tot haar clit in één lange, platte haal.

Estelle’s hoofd viel achterover. “Fuck. Kara.”

Kara likte alsof ze honger had. Haar tong drukte diep tussen de schaamlippen, cirkelde, stootte naar binnen, en kwam terug naar de clit om er snel en nat overheen te flikkeren. Ze hield Estelles dijen open met sterke handen, duimde in het vlees, en gromde tegen haar kutje zodat de trilling door Estelles hele bekken joeg. Estelle greep Kara’s haar, niet om haar weg te duwen maar om haar dichter te trekken, en hoorde zichzelf jammeren, open, zonder de advocate-stem die ze dagelijks droeg.

“Niet stoppen,” hijgde ze. “Lik me. Dieper. Ik kom bijna, ik voel het, god, ik voel het overal.”

Kara zoog haar clit in haar mond en liet twee vingers in haar glijden, krom, precies tegen dat zachte plekje vanbinnen. Estelle schokte. Haar dijen trilden, haar buik trok samen, en ze kwam met een rauwe kreet, nat over Kara’s tong, golven die haar rug van de bank tilden. Kara bleef likken door de schokken heen, grommend, tot Estelle haar haar lostrok omdat het te veel werd, te scherp, te goed.

Even was er alleen adem. Dan ging Estelle overeind, wangen rood, jurk nog om haar middel, en zakte van de bank op haar knieën op het tapijt. Ze keek omhoog. Kara stond, jurk omhooggeschoven door Estelles handen, slipje al uit, haar kutje roze en glanzend, de geur warm en zout.

“Ik wil jou ook,” zei Estelle. “Hard. Zeg dat je het wilt.”

“Ik wil het.” Kara zette een voet op de bank, opende zich, en legde een hand in Estelles haar. “Vinger me. Zuig mijn clit. Ik ga voor je spuiten als je het goed doet, en ik wil dat je blijft.”

Estelle gehoorzaamde met een honger die haar zelf verbaasde. Twee vingers, dan drie, stotend, de muis van haar hand nat van Kara’s sap. Ze zoog de clit hard, tong eronder, lippen eromheen, en neukte haar met haar hand in een ritme dat Kara’s heupen lieten bepalen en daarna zelf overnam, sneller, dieper. Kara vloekte, greep de leuning, en haar dijen begonnen te beven.

“Daar, daar, niet zachter, vuile— ah—” Haar stem brak in een gil. Een warme straal spatte over Estelles kin en borst, dan nog een, Kara’s kutje samentrekkend om haar vingers terwijl ze squirtte en schokte en Estelles naam half uitgilde, half smeekte. Estelle bleef zuigen tot Kara haar wegduwde, lachend en nahijgend, dijen nat.

“Op de bank,” zei Kara, stem schor en bevelend. “Ik ben nog niet klaar. Jij ook niet. Negentig. Ik wil je kutje op mijn mond terwijl jij de mijne likt.”

Ze wrongen zich op het fluweel, jurken nog half aan, huid plakkerig, en vonden de houding: Estelle boven, dijen aan weerszijden van Kara’s gezicht, haar eigen mond boven Kara’s nog natte, gevoelige kutje. Kara trok haar omlaag en likte meteen, ruig, zonder genade. Estelle kreunde in Kara’s schaamlippen en begon te likken, tong diep, neus tegen haar clit.

“Lik mijn lesbische kutje harder, vuile onderdrukte hoer,” gromde Kara tegen haar, de woorden nat en duidelijk, een bevel waar geen kwetsen buiten hun tweeën in zat, alleen hitte. “Al die jaren je mond houden en nu lig je te hijgen op mijn tong. Harder. Zuig. Laat me horen hoe geil je bent.”

Estelle gehoorzaamde gewillig, geil tot in haar tenen. Ze likte harder, zoog Kara’s clit, stootte haar tong naar binnen en kreunde luid toen Kara hetzelfde bij haar deed, twee monden, twee kutjes, het geluid obsceen in de lege bar. Kara’s handen klemden om haar billen en trokken haar open, tong dieper, en Estelle reed tegen dat gezicht terwijl ze zelf niet ophield.

“Zo,” hijgde Kara. “Braaf. Mijn hoer vanavond. Kom op mijn tong. Ik wil je tweede keer, schokkend, en ik kom met je mee.”

Estelle’s tweede climax bouwde zich snel en gemeen op, vanuit haar clit die Kara plat en snel bewerkte, vanuit de smaak van Kara op haar eigen tong. Ze gilde in Kara’s kutje, lichaam schokkend, dijen knijpend om Kara’s hoofd, en op datzelfde moment voelde ze Kara onder haar breken: een hoge, rauwe gil, heupen die omhoog stootten, een nieuwe warme golf tegen haar lippen. Ze likten door de piek heen, luid, ruig, tot het trillen afnam en alleen hun adem overbleef, zwaar en gelijk.

Ze draaiden zich naast elkaar op de brede bank. Jurken kreukelig, kinnen nat, haren in de war. Kara lachte zacht en streek een pluk uit Estelles gezicht.

“Dat wilde ik al zo lang,” zei ze. “Jij ook. Ik heb het gehoord. Ik heb het gevoeld.”

“Ja.” Estelle kuste haar slaap, teder nu, en stond op om water te halen. Haar benen trilden. Achter de bar zocht ze schone glazen, en op de toog lag Kara’s telefoon, scherm nog aan van een binnenkomend bericht. Estelle wilde niet kijken. Haar oog viel er toch op, één regel, helder in het paarse licht.

Vanessa: De koper tekent maandag. Zeg het haar voor je naar Lissabon vliegt, Kara. Twee weken.

Estelle zette de glazen neer. Haar hand was rustig. Kara lag op de bank, ogen dicht, glimlachend, en wist niet dat Estelle het gelezen had. De nacht was nog van hen. De rest hield Estelle achter haar tanden, warm en scherp, terwijl ze terugliep met water en niets zei.