Schilderij van Overgave: Mei Geeft Zich Gewillig aan Desmond Terwijl Grant Kijkt

Grant zette zijn handen plat op de keukentafel en hoorde zijn eigen adem te hard in de loft. Hij was tweeëndertig, galeriehouder, een man die de hele dag praatte over licht en prijs en vanavond geen zin meer vond die niet naar haar lichaam toe trok. Mei stond bij het raam in het negligé dat Desmond per brief had geëist. Achtentwintig, zijn vrouw, schilderes, verf nog vaag onder haar nagels. Het kant was zo dun dat hij de kleur van haar tepels zag, de lijn van haar ribben, de schaduw tussen haar dijen. Niets eronder. Dat had ze hem vanmiddag gezegd, vlak, alsof het bij het werk hoorde. Hij had geknikt. Hij knikte altijd als zij iets wilde voor een doek. Alleen was zijn pik toen al hard geworden onder het tafelblad, en die schaamte had hij doorgeslikt met de rest.

De bel sneed door het beton. Desmond vulde de deuropening met zijn schouders. Vijfendertig, schilder, jas open, een rol papier onder zijn arm en een blik die meteen op Mei bleef hangen. Hij groette Grant met een kort knikje, alsof de gastheer een spijker in de muur was, en liep naar de ezel alsof de loft van hem was. Terpentine en huid. Een stem die geen toestemming vroeg om ruimte in te nemen.

“Blijf daar,” zei hij tegen Mei. “Handen langs je zij. Adem niet alsof je je klein wilt maken. Ik schilder geen vrouw die zich verstopt, en ik kijk niet weg als je lichaam antwoord geeft.”

Mei rechtte haar rug. Haar borsten bewogen onder het kant, zwaar en bloot voor iedereen die wilde kijken. Grant ging op de stoel tegen de muur zitten en probeerde te kijken zoals een man kijkt die een opdracht begeleidt. Het lukte niet. Desmond zette houtskool op papier, maar zijn ogen gingen vaker naar haar tepels dan naar het vel. Hij praatte terwijl hij werkte, rauw, precies luid genoeg zodat Grant elk woord hoorde en niet kon doen alsof het voor het doek was.

“Je tepels staan al hard,” zei Desmond. “Dat is geen kou. De loft is warm. Dat is omdat je wilt dat ik ernaar kijk. Zeg niet dat het niet zo is. Ik zie het aan hoe je buik beweegt.”

Mei bloosde tot in haar hals. Ze ontkende het niet. Haar dijen schoven een fractie tegen elkaar, en de stof plakte even waar ze nat werd, een donkere glans hoog tussen haar benen die Grant niet had verwacht en meteen niet meer kon ontzien. Zijn maag trok samen. Zijn vrouw, in hun huis, zichtbaar opgewonden van een andere man die haar met een paar zinnen uit elkaar haalde. De vernedering kwam zo snel dat hij er duizelig van werd. En onder die vernedering, gemeen en heet, trok zijn pik samen in zijn broek, hard, verraderlijk, zonder dat iemand hem had aangeraakt.

Hij dacht aan hun eigen bed. Aan hoe Mei daar kreunde, zacht, met haar gezicht in zijn hals, beleefd bijna, alsof genot iets was dat je niet te luid mocht tonen. Nooit had ze zo geroken naar verlangen terwijl er nog niemand in haar zat. Nooit had haar mond zo opengehangen van een blik alleen. Grant schoof op de stoel en hoopte dat de natte plek in zijn onderbroek onzichtbaar bleef. Desmond zag het wel. Zijn mond trok, niet vriendelijk.

“Je man kijkt alsof hij wil weglopen,” zei hij, zonder zijn ogen van haar borsten te halen. “Of alsof hij wil blijven tot hij in zijn broek zit. Wat is het, Grant? Je mag antwoorden. Of zwijgen. Zwijgen is ook een antwoord, en ik schilder stiltes net zo graag als huid.”

Grant kreeg geen geluid uit zijn keel. Zijn vingers klemden om de stoelleuning. Mei keek hem één seconde aan, en in die seconde las hij geen twijfel. Alleen honger, en een vraag die ze nog niet hardop stelde. Haar tepels duwden tegen het kant alsof ze om een mond vroegen. Een druppel liep langzaam langs de binnenkant van haar dij, zichtbaar, glanzend, en ze veegde hem niet weg. Dat was het moment waarop Grant begreep dat hij niet alleen toekeek bij een pose. Hij keek toe hoe zijn vrouw zich al overgaf voordat er een hand op haar lag, en zijn pik klopte alsof die vernedering precies was wat hij stiekem had besteld.

Desmond legde de houtskool neer. Het tikje op de rand van de ezel klonk te luid.

Hij liep op haar af. Geen aarzeling, geen blik naar Grant om verlof. Zijn hand ging onder het kant, niet ruw en niet voorzichtig, en zijn duim streek over haar tepel tot die nog stijver tegen zijn vinger drukte. Mei hapte naar adem. Haar knieën bogen. Hij nam de andere tepel tussen duim en wijsvinger, rolde, trok net genoeg om haar een geluid te ontlokken dat Grant nog nooit in deze kamer had gehoord. Desmond keek daarbij niet naar haar. Hij keek Grant recht aan, kalm, alsof hij een rekening presenteerde.

“Ik wil zien hoe gewillig je vrouw zich eigenlijk kan overgeven,” zei hij. “Niet op een doek. Hier. Nu. Mag ik dat zien? Ik raak haar niet verder aan tot jij je mond opendoet of knikt. Maar ik blijf wel aan deze tepels zitten tot je kiest, want zij duwt zich al in mijn hand.”

De loft hield zijn adem in. Mei draaide haar gezicht naar Grant. Haar ogen glansden, haar lippen waren open, een blos liep tot tussen haar borsten, en toen ze sprak was het een fluistering die toch tot in zijn botten kwam.

“Ik wil dit écht,” zei ze. “Niet voor het schilderij. Voor mij. Ik ben nat van hem, Grant. Ik wil dat hij me neemt terwijl jij kijkt. Zeg dat ik mag. Alsjeblieft.”

Zijn pik duwde hard tegen zijn rits, een vernedering die hij niet meer kon verbergen. Hij hoorde zichzelf slikken. Schaamte brandde in zijn oren. Opwinding ook, viezer, eerlijker. Hij knikte, langzaam, één keer, en nog een keer, omdat één keer niet genoeg leek voor wat hij weggaf. Mei’s schouders zakten van opluchting, en meteen daarna van honger.

Ze liet het negligé van haar schouders glijden. De stof zakte langs haar armen, bleef even hangen op de welving van haar heupen en viel toen op haar voeten. Naakt, in het licht van hun eigen lampen, liep ze naar Desmond. Haar borsten bewogen. Haar kut glinsterde, schaamlippen gezwollen, een draad vocht tussen haar dijen. Ze begon zijn riem los te maken. Haar vingers trilden niet. De gesp klikte. De rits ging open. Desmonds pik sprong tegen haar hand, dik, zwaar, de eikel al nat, een ader die onder haar duim klopte. Mei sloot haar vingers erom en keek weer naar haar man, alsof ze wilde dat hij de omvang zag voordat iemand iets zei.

“Groter,” fluisterde ze, bijna verwonderd, en toen harder, zodat het geen geheim bleef. “God, Grant. Kijk. Mijn hand past er amper omheen.”

Desmond lachte kort. Hij trok zijn overhemd uit, schopte zijn broek weg en draaide Mei om met een hand in haar nek, niet knellend, wel beslist. “Op de chaise. Handen op de leuning. Kont naar mij. En jij—” hij wees naar Grant zonder zijn greep te lossen “—blijft zitten. Handen waar ik ze kan zien. Als je wilt aftrekken, doe je dat waar zij het ziet. Geen stiekem gedoe in je broek. Daar ben je te klein voor.”

Grant legde zijn handen op zijn dijen. Zijn pik klopte zo hard dat het pijn deed. Hij maakte zijn rits niet open. Nog niet. Een restje trots, belachelijk en dun, hield hem tegen. Hij wilde eerst zien of hij dit kon verdragen zonder zichzelf aan te raken.

Mei boog zich over de chaise. Haar rug holde, haar billen gingen uit elkaar, en tussen haar benen lag ze open en rood, nat tot op haar dijen. Desmond spuugde in zijn hand, wreef zich in en zette zijn eikel tegen haar. Hij duwde niet meteen. Hij liet haar voelen hoe breed hij was, hoe de kop al tegen haar opening drukte en niet zonder werk naar binnen zou gaan.

“Zeg het,” zei hij. “Hardop. Tegen hem.”

“Neuk me,” zei Mei, schor, en ze draaide haar hoofd al zodat ze Grant kon vinden. “Alsjeblieft. Ik wil hem in me. Ik wil dat jij het ziet.”

Hij stootte naar binnen in één lange, ruwe beweging. Mei schreeuwde, niet van pijn die ze niet wilde, maar van de volheid die haar even de adem ontnam. Haar vingers klauwden in het fluweel. Desmond greep haar heupen en begon te neuken zoals de kamer het al had geroken: hard, diep, het natte geluid van haar kut om zijn pik vulde de loft. Elke stoot duwde een kreun uit haar. Haar billen golfden. Zijn ballen sloegen tegen haar clit. Ze draaide haar hoofd verder, haar wang tegen haar schouder, en zocht Grants ogen. Ze hield ze vast terwijl haar mond openhing en speeksel op haar kin glansde.

“Hij is veel dikker,” bracht ze uit, tussen twee stoten door, stem gebroken en eerlijk. “Desmonds pik is veel dikker dan die van jou. Ik voel hem overal, Grant. Tot achterin. Kijk naar me. Ik wil dat je het ziet terwijl hij me neukt. Niet wegkijken. Dit is wat ik wil.”

Grant keek. Hij kon niet anders. Zijn wangen brandden. Zijn pik lekte in zijn onderbroek, een koude natte plek die hem nog kleiner maakte dan de woorden. Desmond ramde haar en praatte over haar schouder heen, laag en honend, elke zin een spijker.

“Hoor je dat? Je vrouw vergelijkt je terwijl ik in haar zit. Ze is zo nat dat ik bijna uit haar glij, en toch grijpt ze me alsof ze me niet wil loslaten. Heeft ze jou ooit zo nat gemaakt, of bewaar je dat voor mannen die haar echt vullen? Kijk naar haar gezicht. Dat is geen pose. Dat is een kut die eindelijk krijgt wat ze nodig heeft.”

“Nooit zo,” hijgde Mei, en het was waar, en Grant wist dat het waar was, en die wetenschap brandde heter dan schaamte alleen. Haar ogen bleven in de zijne, nat, wilde, zonder excuus. “Harder. Blijf. Laat hem kijken hoe ik om je pik kreun. Grant, zijn lul rekt me open. Ik voel elke ader. Jij past nooit zo.”

Desmond gaf haar wat ze vroeg. Het geluid werd obsceen, huid op huid, haar gehijg dat oversloeg in een hoog, hulpeloos geluid. Meis dijen trilden. Net toen ze begon te knijpen om hem heen, kut die hem vastzoog, trok hij zich terug. Ze jammerde om het verlies, een leeg, boos geluid, en duwde haar kont naar achteren alsof ze hem terug wilde jagen.

Hij tilde haar op alsof ze niets woog. Zij was licht genoeg, hij sterk genoeg, en haar benen gingen vanzelf om zijn middel voordat haar rug de muur naast het raam vond. Koud beton tegen haar schouderbladen. Hij ving haar billen, zette zijn pik weer aan haar opening en liet haar zakken tot hij helemaal in haar zat, tot er niets meer buiten bleef, tot haar adem stokte en haar nagels in zijn nek sloegen.

“Voel je dat?” zei hij in haar oor, luid genoeg voor Grant. “Helemaal. Geen stukje van mij past er niet in. Zo neemt een echte man je vrouw, Grant. Niet met een halfslachtig duwtje en een excuus achteraf. Met zijn hele pik, tot ze niets anders meer kan zeggen dan zijn naam. Jij zit op een stoel. Ik sta in haar. Onthoud het verschil.”

Mei klemde haar enkels achter zijn rug. Elke stoot tilde haar een stukje langs het beton en liet haar weer zakken op hem, zwaar, nat, vol. Haar borsten schudden tegen zijn borst. Een tepel sleepte langs zijn huid en ze kreunde alsof dat al genoeg was om opnieuw te breken. Ze keek over Desmonds schouder naar haar man, mond open, ogen nat, en ze schaamde zich niet. Dat was het ergste en het beste. Ze wilde dat hij het zag. Grant zag hoe Desmonds pik in haar verdween, hoe haar schaamlippen om die dikte spanden, hoe vocht langs Desmonds ballen liep en op de vloer tikte.

“Desmond,” kreunde ze, luid, zonder zich in te houden. “Ik kom. Ik kom op zijn pik, Grant, kijk, ik kan het niet tegenhouden, hij vult me helemaal, ik—”

Ze kwam luidkeels, een rauwe schreeuw die tegen de hoge ramen sloeg en in de loft bleef hangen. Haar kut trok ritmisch om Desmond heen, golf na golf, nat liep langs zijn ballen, langs haar dijen, op het beton. Haar hele lichaam schokte in zijn armen. Hij neukte haar erdoorheen, langzamer alleen om haar elke samentrekking te laten voelen, en bleef tegen Grant praten alsof Mei een bewijs was dat hij op tafel legde.

“Hoor haar. Dat geluid heeft ze niet voor jou bewaard. Dat bewaar je voor de man die je vrouw neemt terwijl jij op een stoel zit met een harde pik en geen hand op haar. Zeg dank je wel. Zeg dat een echte man haar heeft genomen.”

Grants stem kwam schor, klein. “Dank je wel.”

Hij haatte hoe snel het eruit kwam. Hij haatte hoe hard hij was toen hij het zei. Zijn hand lag op zijn rits en hij durfde niet, en toen durfde hij wel, omdat Desmond had gezegd dat stiekem aftrekken te min was. Hij maakte zijn broek open. Zijn pik sprong eruit, kleiner, dunner, glimmend van voorvocht, een belachelijk ding naast wat er in zijn vrouw zat. Mei zag het terwijl ze nog nabeefde op Desmonds lul, en er ging een nieuwe rilling door haar heen die niets met medelijden te maken had. Haar mond vormde een geluid dat bijna een lach was, gebroken van genot.

Desmond droeg haar terug naar het midden van de kamer en zette haar op haar voeten. Zijn pik glom van haar, nog hard, nog niet klaar. Zijn hand ging naar haar schouder. Geen duw die haar brak, een druk die vroeg en eiste in het spel dat zij allebei hadden gewild, dat zij had afgesmeekt. Mei zakte meteen op haar knieën, gretig, alsof ze daarop had gewacht vanaf het moment dat zijn riem open ging. Ze keek omhoog, mond al open, tong uit, en nam hem zonder dat hij hoefde te trekken.

Ze zoog diep, met een hand om wat niet in haar keel paste, de andere op zijn dij voor evenwicht. Het geluid was nat en gretig. Speeksel liep over haar kin, over haar borsten, droop van een tepel. Desmond hield haar haar vast, niet om haar te straffen, om het tempo te zetten, en zij volgde alsof ze nergens liever was dan op de vloer van haar eigen loft met zijn pik in haar mond en haar man op drie meter afstand.

“Brave vrouw,” zei hij. “Laat je man zien hoe diep je kunt. Ogen open. Kijk hem aan terwijl je mij pijpt. Ik wil dat hij ziet hoe gewillig die mond is als er eindelijk een pik in past die de moeite waard is.”

Mei deed het. Haar blik haakte in die van Grant. Tranen van de diepte stonden in haar ogen, geen angst, en ze kreunde om Desmonds pik heen alsof de smaak haar gek maakte. Ze nam hem dieper, kokhalsde één keer, trok terug, en ging meteen weer, omdat ze het wilde, omdat ze hem wilde proeven tot het einde. Grant rukte aan zijn eigen lul, beschaamd, te snel, en dwong zichzelf langzamer te gaan. Hij wilde niet klaarkomen voordat zij hem had laten zien wat er komen ging. Dat wilde zij ook. Dat las hij in de manier waarop ze knikte, klein, met haar mond vol, ogen strak in de zijne.

Desmonds adem sloeg stuk. Zijn heupen schokten. “Ik kom in je mond. Hou het vast. Niet slikken tot ik het zeg. Je man krijgt het eerst te zien. Dat is zijn aandeel vanavond. Kijken. Niets anders.”

Hij trok zich half terug zodat zijn eikel op haar tong lag en kwam diep, stoot na stoot, warm en veel, een zwaar gutsen dat haar wangen deed bollen. Mei hield haar mond open zoals hij had gevraagd, gehoorzaam en hongerig, een draad sperma aan haar onderlip, een tweede die naar haar kin liep. Toen hij klaar was, pakte hij haar kin en draaide haar gezicht naar Grant.

“Laat zien.”

Ze opende wijder. Het zaad lag wit en dik op haar tong, glanzend in het lamplicht, zoveel dat het bijna over de rand van haar lip dreigde. Grant staarde. Zijn eigen pik gaf een verraderlijke schok in zijn vuist, en hij kneep hard om niet meteen te komen van het zien alleen. Desmond streelde haar wang, bezitterig, bijna teder na al die ruwheid.

“Nu slikken. Langzaam. Ik wil je keel zien werken.”

Mei slikte. Haar keel bewoog, één keer, nog een keer, tot het weg was. Ze opende haar mond daarna opnieuw, leeg, tong uit, om te bewijzen dat ze het had gedaan. Een laatste draad hing aan haar lip. Ze veegde die niet weg. Ze likte hem naar binnen en glimlachte, klein, naar haar man, alsof ze hem een cadeau had gegeven dat hij niet had durven vragen.

Desmond pakte zijn pik, nog half hard, en veegde de rest af aan haar borst. Het spoor trok glanzend over haar tepel, over de welving, een natte streep die afkoelde op haar huid. Hij boog zich, kuste haar bezitterig, tong diep, alsof hij proefde wat hij haar had gegeven en het goedkeurde. Mei kuste terug, handen op zijn heupen, nog naakt op haar knieën, nog van hem. Toen keek hij naar Grant, die met zijn vuist stil om zijn eigen pik zat, hijgend, niet gekomen, te vernederd om de laatste stap te zetten waar zij bij waren.

“Ik kom binnenkort terug,” zei Desmond. “Voor een volgend doek. Dan blijft zij op haar knieën tot ik zeg dat ze mag opstaan, en jij zit weer op die stoel als je durft. Als je er niet bent, schilder ik haar toch. Zij weet hoe ze de deur open moet doen.”

Hij kleedde zich aan zonder haast, ritste dicht, streek Meis haar achter haar oor alsof ze al van hem was. Bij de deur zei hij niets meer. De loft viel stil op het geluid van de grendel.

Grant staarde naar zijn vrouw. Zijn pik was slap geworden zonder dat hij was gekomen, een laatste, stille vernedering die niemand hardop hoefde te maken. Hij wilde vragen of dit de eerste keer was dat ze zo naar een man had gekeken. De zin kwam niet. Hij bleef zitten met zijn broek open en zijn handen leeg.

Mei stond op, langzaam, en raapte het negligé op zonder het aan te trekken. In de badkamer, met de deur op een kier, waste ze haar mond niet meteen. Ze keek in de spiegel, tong nog zwaar van hem, zijn spoor nog koel op haar borst, en dacht aan het briefje dat in de voering van Desmonds jas zat. Het papiertje dat zij er vanmiddag in had gestopt, toen ze hem alleen had ontmoet in het café onder de galerie, terwijl Grant dacht dat ze verf haalde. Twee zinnen, in haar handschrift. Donderdag, als jij in Antwerpen hangt. Zelfde loft. Zeg hem vanavond dat je terugkomt. Hij moet denken dat jij begint.

Desmond had het gelezen voordat hij aanbelde. Hij had gedaan wat ze had gevraagd, en meer. Grant, in de kamer achter haar, geloofde nog steeds dat de avond hem was overkomen, dat een dominante schilder hun pose had omgegooid en dat zijn vrouw zich pas toen had overgegeven.

Mei spoelde pas daarna haar mond. Het briefje nam ze niet terug. Dat hoefde niet. Hij wist het al. Haar man niet.