Laatste Nacht met Camila in het Donkere Museum

De laatste lampen in de oostvleugel waren al gedoofd toen Camila de tape over de kist trok. Het scheurende geluid sneed door de zaal en stierf weg tegen marmer en hoog plafond. Tweeëntwintig was ze, net afgestudeerd als kunsthistorica, en dit tijdelijke contract was haar eerste echte baan. Morgen zou de expositie weg zijn. De zalen zouden weer leeg staan. En Lucas — vierentwintig, restaurator, haar collega sinds ze twee jaar geleden als twintigjarige binnenkwam — zou zijn koffer pakken voor de aanstelling in Antwerpen. Hun laatste nacht samen. Die woorden hadden de hele avond tussen de kisten gehangen, zwaarder dan het hout.

Hij stond een paar meter verderop, mouwen opgerold, een inventarislijst in zijn hand die hij al tien minuten niet meer las. Het schemerlicht van de noodverlichting legde een streep over zijn kaak. Camila keek te lang. Dat deed ze al maanden, en hij ook, en geen van beiden had er ooit iets mee gedaan, alsof het museum zelf een regel was die je niet brak. Nu was de bewaking naar huis, de curator al uren weg, en buiten regende het zacht tegen de hoge ramen.

“Laatste kist van zaal drie,” zei ze. Haar stem klonk te helder in de stilte.

Lucas keek op. “Dan zijn we bijna klaar.”

Bijna. Het woord deed pijn. Ze zette de tape neer en veegde haar handen af aan haar spijkerbroek. Stof kleefde aan haar vingers, aan de binnenkant van haar pols. Ze dacht aan alle avonden dat ze naast hem had gestaan bij een lijst, een schilderij, een beeld, en had gedaan alsof haar hart niet oversloeg als zijn elleboog de hare raakte. Twee jaar. Vanaf de eerste week dat ze volwassen en net aangenomen naast hem in het depot stond, had ze geweten dat ze hem wilde. Niet eerder. Niet als meisje. Als vrouw die haar werk serieus nam en toch ’s nachts wakker lag van de manier waarop hij “Camila” zei, zacht, alsof de naam iets was dat je niet mocht beschadigen.

“Lucas.”

Hij legde de lijst weg. “Ja.”

“Ik wil niet doen alsof dit gewoon een avond inpakken is.”

Hij ademde uit, langzaam, en het geluid was bijna een lach en bijna een zucht. “Godzijdank. Ik ook niet.” Hij kwam dichterbij, maar stopte op een armlengte. Zijn ogen waren donker in het schemer. “Ik ga morgen weg. En ik heb al die tijd gedaan alsof ik je collega was en verder niks. Dat was gelul. Ik droom van je. Al sinds je hier binnenkwam en me verbeterde over die verkeerde datering op het altaarstuk. Je was twintig, ik tweeëntwintig, en ik dacht: als ik haar aanraak, verpest ik alles. Dus heb ik het niet gedaan.”

Camila’s keel werd dicht. “Ik ook. Ik droom van je. In mijn bed, met mijn hand tussen mijn benen, en ik schaam me er niet eens meer voor. Dit is onze laatste kans. Als we nu niets zeggen, dan is het weg. Dan ben jij in Antwerpen en ik hier, en we doen allebei de rest van ons leven alsof het nooit gebrand heeft.”

De lucht tussen hen knetterde. Ze hoorde haar eigen adem. Ze hoorde de regen. Ze hoorde hoe hij een stap zette en toch niet aanraakte, alsof hij haar de ruimte wilde geven om terug te krabbelen.

“Zeg het nog eens,” zei hij zacht. “Dat je het wilt. Niet omdat het de laatste nacht is. Omdat jij het wilt.”

“Ik wil jou,” zei Camila. “Vannacht. Hier. Niet omdat je weggaat. Omdat ik je al twee jaar wil en ik het beu ben om bang te zijn.”

Zijn hand kwam omhoog, aarzelde bij haar wang, en zij boog erin. Warm. Eelt van dozen en lijsten. Ze sloot haar ogen en voelde hoe jaren spanning in één aanraking schoten, van haar kaak naar haar buik, naar de plek tussen haar dijen die al nat was sinds hij had gezegd dat hij van haar droomde.

Ze maakten nog een laatste ronde, omdat het protocol dat vroeg en omdat geen van beiden meteen durfde te grijpen wat ze net hadden uitgesproken. De zalen lagen er donker bij. Beelden stonden als stille getuigen onder hun doeken, sommige al ingepakt, sommige nog bloot, wachtend op morgen. Hun zaklampen lieten smalle banen licht over de vloer gaan. Elke keer dat het pad smaller werd, raakten hun handen elkaar. Eerst een knokkel. Dan vingertoppen. Dan, bij de doorgang naar de beeldengalerij, vlochten zijn vingers zich door de hare en lieten niet meer los.

“Per ongeluk,” mompelde hij, en er zat een glimlach in zijn stem die ze voelde meer dan zag.

“Heel per ongeluk,” zei ze, en ze kneep.

Bij het grote naakt in het midden van de zaal — een vrouwenfiguur in marmer, koud en volmaakt, niets met hen te maken — bleef Camila staan. Haar hart bonkte zo hard dat ze bang was dat hij het hoorde. Ze draaide zich naar hem toe. Het licht van zijn zaklamp viel op hun schoenen. Ze zette hem uit. Duisternis, op een verre noodlamp na die een amberen gloed over de plint legde.

“Lucas. Ik moet je iets zeggen voordat je me kust, want ik wil dat je me kust, en ik wil dat je weet wat je kust.”

Hij wachtte. Zijn duim streek over haar knokkel.

“Ik ben nog nooit met iemand naar bed geweest.” De woorden kwamen er schor uit, maar helder. “Geen vriendjes die verder gingen dan zoenen. Ik wilde het niet half. Ik wilde het met iemand van wie mijn lichaam zei: hij. En dat ben jij. Ik wil je vannacht. Helemaal. Als jij dat ook wilt, wetend dat het mijn eerste keer is.”

Een tel was er alleen regen en zijn adem. Toen vloekte hij zacht, niet boos, ontdaan. “Camila. Weet je het zeker? We kunnen stoppen wanneer je wilt. Echt stoppen. Geen druk omdat ik morgen wegga.”

“Ik weet het zeker. Ik vraag het je. Neuk me vannacht. Leer het me. Ik wil jouw handen, jouw mond, jouw pik. Ik wil weten hoe het voelt als jij in me zit.”

Hij kuste haar.

Niet voorzichtig. Hard en diep, zoals ze had gehoopt zonder het durven zeggen. Zijn mond opende de hare, zijn tong vond de hare, en zij greep zijn shirt vast alsof de vloer onder haar wegviel. Hij smaakte naar koffie en naar de munt die hij eerder had gezogen, en naar iets dat alleen van hem was. Ze kreunde in zijn mond. Hij trok haar tegen zich aan, borst tegen borst, en zij voelde hoe hard hij al was, een dikke richel tegen haar buik door zijn spijkerbroek heen. Haar knieën werden week. Zij duwde terug, wreef zich tegen hem aan, schaamteloos, want schaamte had ze bij de deur achtergelaten toen ze had gezegd dat ze van hem droomde.

“Hier,” hijgde ze tegen zijn lippen. “Achter het beeld. Niemand komt. De deuren zijn op slot. Alleen wij.”

Hij nam haar hand en trok haar mee, de schaduw in, naar de nis achter het grote marmer waar de wand een hoek maakte en een brede sokkel stond, leeg, het beeld dat erop had gestaan al ingepakt. Koud steen. Donkere hoek. Hun adem stoof wit bijna, of dat verbeeldde ze zich. Hij zette de zaklamp op de grond, gedimd, een poel licht om hun voeten.

Ze kleedden elkaar uit met handen die trilden en toch niet aarzelden. Zijn shirt eerst. Zij trok het over zijn hoofd en legde haar handpalmen op zijn borst, voelde spieren, warmte, het snelle kloppen onder zijn ribben. Hij maakte de knoopjes van haar blouse open, één voor één, en kuste elk stuk huid dat vrijkwam: sleutelbeen, de welving van haar borst, de rand van haar beha. Toen die uit was, nam hij een tepel in zijn mond en zoog, zacht eerst, dan harder toen zij “ja, zo” fluisterde. Een schok schoot van haar tepel naar haar kut. Ze was drijfnat. Dat wist ze. Haar slipje plakte.

Zijn broek. Haar vingers friemelden aan de knoop. Hij hielp, schopte schoenen uit, en toen stond zijn pik vrij, dik, hard, de eikel al glanzend. Camila staarde. Haar mond werd droog en nat tegelijk. Ze had hem nooit zo gezien, alleen geraden onder stof, en de werkelijkheid was zwaarder, mooier, angstaanjagender op de goede manier.

“Kijk naar me,” zei hij hees. “Voel.”

Ze sloot haar hand om hem. Heet. Zijdezacht over staal. Hij siste. Zij bewoog haar vuist een keer, onhandig, en hij legde zijn hand over de hare om het ritme te wijzen, langzaam, van wortel tot top.

“Ik ben zo hard voor je dat het pijn doet,” zei hij. “Al de hele avond. Al twee jaar, als ik eerlijk ben.”

Zij duwde haar spijkerbroek en slipje naar beneden en stapte eruit. De lucht was koel op haar natte dijen. Ze nam zijn vrije hand en legde die tussen haar benen, zonder omweg. Zijn vingers gleden door haar schaamhaar, vonden haar spleet, en hij vloekte weer toen hij voelde hoe glibberig ze was.

“Jezus, Camila. Je bent zeiknat.”

“Voor jou,” zei ze, en haar stem brak toen zijn vingertop over haar clit streek. “Ik smeek je. Niet plagen tot ik gek word. Ik wil meer. Ik wil alles.”

“Ik ook.” Hij kuste haar opnieuw, vuiler, terwijl twee vingers langs haar schaamlippen gleden en één voorzichtig bij haar naar binnen ging. Ze was strak. Hij voelde het en bewoog langzaam, zijn duim op haar clit, en zij klampte zich aan zijn schouders vast en fluisterde dat het goed was, dat ze meer wilde, dat hij niet hoefde te stoppen. “Zeg het als het te veel is,” mompelde hij tegen haar mond. “Beloof me dat.”

“Ik beloof het. En nu ophouden met praten alsof ik breek. Ik breek niet. Ik wil je pik in mijn mond. Ik wil weten hoe je smaakt.”

Ze zakte op haar knieën op de koude vloer. Het marmer beet in haar huid. Dat maakte haar alleen maar scherper, aanweziger. Lucas keek op haar neer alsof hij niet durfde te knipperen. Camila nam hem bij de wortel, rook hem — huid, zout, een vleug zeep — en likte de onderkant van zijn eikel. Hij smaakte schoon en een beetje bitter, voorvocht zout op haar tong. Ze sloot haar lippen om de top en zoog, zacht, experimenterend, en zijn kreun vulde de nis als iets heiligs en obsceens tegelijk.

“Fuck. Camila. Je mond.”

Ze nam hem dieper. Niet tot haar keel, dat durfde ze nog niet, maar ver genoeg dat haar lippen om zijn schacht sloten en haar tong eronder drukte. Ze zoog en likte, afwisselend, haar hand pompte wat haar mond niet haalde. Speeksel maakte hem nat. Het geluid was nat, schaamteloos, en zij vond het geil om zichzelf te horen. Haar vrije hand gleed tussen haar eigen benen. Ze was gezwollen, kloppend. Ze wreef haar clit terwijl ze hem pijpte, en kreunde om zijn pik heen, en die trilling deed hem in haar mond schokken.

“Als je zo doorgaat, kom ik klaar voordat ik in je zit,” bracht hij uit. Zijn hand lag in haar haar, niet duwend, alleen rustend, vingers trillend. “Je bent… god, je doet dit alsof je het al wist. Kijk me aan.”

Ze keek op, mond vol van hem, ogen branderig van verlangen, en de aanblik alleen al deed hem zijn hoofd achterover gooien. Nog een paar halen. Zij wilde zijn zaad proeven, wilde weten hoe dat was, maar ze wilde hem ook in zich. Ze liet hem uit haar mond glijden met een laatste lik over de eikel, een draad speeksel die brak, en zei: “Nog niet. Ik wil je eerst voelen waar ik het het meest nodig heb. Maar dit… dit wil ik vaker. Je pik in mijn mond. Ik vind het lekker. Ik vind het machtig.”

Hij trok haar omhoog en kuste haar, proefde zichzelf op haar tong, en dat maakte hem wilder. “Op de sokkel,” zei hij. “Ga liggen. Ik wil je likken tot je klaarkomt. Ik wil je horen.”

De sokkel was breed, het marmer koud als een schok toen haar blote rug erop kwam. Ze hapte naar adem. Lucas spreidde haar benen, kuste de binnenkant van haar knie, haar dij, hoger, tot zijn adem over haar natte kut streek. Camila greep de rand van het steen vast. Toen zijn tong over haar spleet gleed, van haar opening naar haar clit, schreeuwde ze bijna. Het geluid kaatste zacht tegen het beeld achter hen.

“Stil,” fluisterde hij, en toen, met een grijns die ze voelde, “of niet. Niemand hoort je behalve ik. En ik wil het horen.”

Hij likte haar zoals hij haar had gekust: diep, aandachtig, hongerig. Zijn tong cirkelde om haar clit, dan plat en stevig, dan weer puntig. Twee vingers gleden in haar, kromden, zochten, en toen hij de plek vond die haar heupen van het marmer lichtten, hield hij die aan en zoog haar clit tussen zijn lippen. Camila vloekte. Zij, die in het depot nooit harder praatte dan nodig, riep zijn naam en smeekte dat hij niet mocht stoppen, dat het te veel was en precies genoeg, dat ze ging—

Ze kwam klaar met een snik die uit haar tenen leek te komen. Haar kut trok om zijn vingers, haar dijen klemden om zijn hoofd, en de golf rolde door haar heen tot ze slap en trillend op het koude steen lag, tranen van puur gevoel in haar ooghoeken, niet van pijn. Lucas kuste haar dij, haar buik, kwam omhoog en kuste haar mond zodat zij zichzelf proefde, muskus en zout.

“Mooi,” zei hij hees. “Zo fucking mooi. Wil je doorgaan?”

“Ja.” Haar stem was rauw. “Ik wil je in me. Nu. Langzaam eerst. Daarna hoe jij wilt, en hoe ik wil. Ik zeg het als het niet goed is.”

Hij haalde een condoom uit zijn portemonnee — hij had er een, gaf hij toe, omdat hij had gehoopt, niet omdat hij had aangenomen — en zij keek toe hoe hij het omrolde, haar hand hielp, en dat simpele gebaar voelde intiemer dan ze had verwacht. Hij ging tussen haar benen staan, de sokkel op de goede hoogte, en zette zijn eikel tegen haar opening. Druk. Warmte. Zij ademde uit en ontspande, zoals haar lichaam zelf leek te weten.

Hij duwde naar binnen, centimeter voor centimeter. Het brandde, een rek die op het randje van te veel zat, en zij greep zijn onderarmen en zei: “Wacht. Even. Niet eruit. Gewoon… blijf.”

Hij bleef. Kuste haar voorhoofd, haar mond, fluisterde dat ze prachtig was, dat ze hem zo strak omsloot dat hij bijna gek werd, dat ze alle tijd had. De branderigheid zakte weg in een volheid die haar adem stokte. Ze knikte. “Verder.”

Hij zakte dieper tot hij helemaal in haar zat, heupen tegen haar heupen, en allebei kreunden ze. Missionaris, haar benen om zijn middel, het marmer koud onder haar rug en hij gloeiend boven haar. Hij bewoog langzaam, lange halen, en elke stoot wreef langs die plek van binnen en tegen haar clit als hij diep zat. Camila vond het ritme. Ze trok hem naar zich toe bij zijn nek en kuste hem slordig, tanden, tong, haar eigen gekreun in zijn mond.

“Harder,” zei ze na een tijd, verbaasd over zichzelf. “Ik kan het hebben. Ik wil het voelen morgen.”

Hij gaf haar harder. Het geluid van huid op huid vulde de nis, nat en ritmisch. Zijn pik gleed in en uit, de condoom glanzend van haar, en zij voelde elke ader, elke stoot tot diep. Haar nagels zetten halve manen in zijn schouders. Hij praatte tegen haar aan, vies en teder door elkaar: hoe nat ze was, hoe goed haar kut hem nam, hoe lang hij hierop had gewacht, dat ze van hem was vannacht als zij dat wilde.

“Vannacht ben ik van jou,” hijgde ze. “En jij van mij. Neuk me. Niet stoppen.”

Ze kwam bijna opnieuw, de druk bouwde, maar ze wilde meer, wilde de macht die ze op haar knieën had gevoeld ook zo. “Wacht. Ik wil bovenop.”

Hij trok zich terug, hielp haar overeind. Haar benen trilden. Ze duwde hem achterover op de sokkel, klom op zijn schoot, en nam hem zelf weer in zich, zittend, cowgirl, haar handen op zijn borst. De hoek was anders. Dieper. Zij bepaalde het ritme, eerst schommelend, haar clit wrijvend tegen zijn schaambeen, dan op en neer, haar dijen brandend, haar borsten bewegend. Lucas keek naar haar alsof hij een openbaring zag. Zijn handen op haar heupen hielpen maar dwongen niet.

“Zo,” zei ze, ademloos, en vond een tempo dat haar deed vloeken. “Zo wil ik je. Kijk naar me. Ik neuk jou.”

“Ik kijk. Ik kom bijna alleen al van hoe je beweegt. Rij me, Camila. Neem wat je wilt.”

Ze nam het. Sneller, dan langzamer als de sensatie te scherp werd, dan weer sneller. Zweet liep tussen haar borsten. Hij kwam omhoog en nam een tepel in zijn mond terwijl zij op hem reed, en de combinatie deed haar bijna omvallen. Ze hield zich in. Nog niet. Ze wilde hem op een laatste manier, de manier die in haar dromen het hardst was geweest.

“Achter me,” zei ze. “Tegen het marmer. En… als ik het vraag, grijp dan mijn haar. Niet eerder. Als ik het vraag.”

Zijn ogen werden donkerder. “Zeg het en ik doe het. Zeg stop en ik laat los.”

Ze stapte van hem af, draaide zich om, handen op de koude sokkel, rug hol, benen gespreid. Het marmer zoog de warmte uit haar palmen. Lucas kwam achter haar, één hand op haar heup, de andere leidde zijn pik naar haar opening, en hij stootte naar binnen in één lange beweging die haar een kreet ontlokte. Doggy, diep, het koude steen voor haar en zijn hitte achter haar. Hij neukte haar hard, zoals ze had gevraagd, elke stoot een klap van zijn heupen tegen haar billen, zijn pik die haar opende en vulde tot ze sterretjes zag.

“Mijn haar,” bracht ze uit. “Nu. Grijp het. Ik wil het.”

Zijn vuist sloot zich om haar haar, niet wreed, stevig, en trok haar hoofd licht achterover. De spanning op haar hoofdhuid mengde zich met de stoten en maakte alles scherper. Zij kreunde luid, zonder schaamte, en hij kreunde met haar mee, een laag geluid dat door haar ruggengraat ging.

“Zo goed,” hijgde hij. “Je kut grijpt me vast. Ik hou het niet lang meer.”

“Ik ook niet. Harder. Blijf in me. Ik wil samen.”

Hij ramde dieper, zijn vrije hand om haar heen, vingers op haar clit, cirkels in het ritme van zijn heupen. De kou van het marmer, de hitte van hem, de trek aan haar haar, de wrijving — het brak. Camila kwam klaar met een schreeuw die ze in haar arm probeerde te dempen en niet echt dempte, haar kut pulserend om zijn pik, golven die haar knieën lieten knikken. Lucas volgde een tel later, stootte diep en bleef daar, zijn lichaam schokkend, een gebroken kreun van haar naam terwijl hij in het condoom klaarkwam, zijn voorhoofd tegen haar schouderblad, zijn hand nog in haar haar tot de laatste golf wegebde en hij losliet, teder, en haar hoofdhuid kuste alsof hij sorry zei en dank je tegelijk.

Ze zakten samen op de rand van de sokkel, hij nog half in haar tot hij voorzichtig terugtrok, het condoom dichtknoopte, weglegde om straks mee te nemen. Hijgend. Zweterig. Haar rug tegen zijn borst, zijn armen om haar heen, het marmer onder hen langzaam minder vijandig omdat hun lichamen het verwarmden. Buiten regende het nog. Binnen was alleen hun adem.

Camila merkte pas dat ze huilde toen een traan haar kaak bereikte. Geen spijt. Ontroering, te groot voor haar borst. Lucas veegde hem weg met zijn duim, traag, en kuste het natte spoor.

“Te veel?” vroeg hij zacht.

“Precies genoeg,” zei ze. “Ik wist niet dat het zo kon voelen. Dat ik zo kon voelen. Met jou.”

Hij hield haar vast tot de kou echt begon te bijten. Toen zochten ze hun kleren bij elkaar, lachend toen haar blouse binnenstebuiten bleek, toen zijn sok onder de sokkel lag. Ze kleedden zich langzaam aan. Hij maakte haar knoopjes dicht omdat haar vingers nog trilden, en zij streek zijn haar goed, een gebaar dat te huiselijk voelde voor één nacht en daarom des te gevaarlijker. Ze liepen de zalen door, hand in hand, deden de lichten uit die nog brandden, zetten het alarm aan zoals het hoorde. Bij de personeelsuitgang bleef de regen op hen wachten.

Buiten, onder de luifel, keek ze naar hem. Morgen de trein. Antwerpen. Een contract van een jaar. Hun laatste nacht samen, had ze gedacht, hun eerste keer en meteen het einde.

Maar terwijl zijn vingers zich opnieuw door de hare vlochten en ze de natte straat op liepen, was Camila al aan het rekenen. Zijn trein ging om tien over negen. Haar vrije dag begon nergens. Er was een vroege intercity. Ze kende het perron. Ze zou niet vragen of het mocht, niet in een appje dat hij beleefd kon beantwoorden met “misschien later”. Ze zou morgenochtend op het perron staan, koffie voor hem in haar hand, en zeggen: één nacht was het begin, geen afscheid. Kom het weekend bij mij, of ik kom naar jou, en we doen het nog een keer, in een bed, en daarna nog een keer, tot Antwerpen geen einde is maar een adres.

Ze kneep in zijn hand en glimlachte in het donker, het plan al warm en hard in haar achter haar tanden, wachtend op de ochtend.