Massage van Lorenzo in de Nachttrein

De deur van de coupé gleed dicht en het geluid van het perron viel weg alsof iemand een deksel op de nacht zette. Ik was te laat, buiten adem, met mijn laptoptas tegen mijn ribben en mijn schouders zo stram dat elke stap pijn deed. Felix, achtentwintig, marketingconsultant, en op dat moment vooral een man die te lang in te rechte stoelen had gezeten. Ik had een privécoupé geboekt naar Amsterdam omdat ik wilde slapen, niet omdat ik gezelschap zocht. De conducteur had me met een schouderophalen een ander nummer gegeven. Dubbele boeking. Eén smalle ruimte. De hele nacht.

Hij zat al binnen.

“Lorenzo,” zei hij, voordat ik mijn naam fatsoenlijk uit mijn mond kreeg. Tweeëndertig, Italiaans, terug van een congres voor masseurs ergens in het zuiden. Zijn stem was laag en warm, zijn accent zacht genoeg om me te laten vergeten dat ik stond te stamelen. Het overhemd hing open tot onder zijn borstbeen. De stof plakte een beetje, alsof hij zich eerder had ingeolied en de olie in zijn huid was getrokken in plaats van eraf gewassen. Spier bewoog onder die glans als hij ademhaalde. Donker haar, een streep naar zijn buik, sleutelbeenderen die het lamplicht vingen. En zijn blik. Die bleef. Niet beleefd. Niet vluchtig. Intens, alsof hij me al aan het lezen was terwijl ik mijn tas nog op de grond zette.

“Ga zitten,” zei hij. “We hebben tot Amsterdam. Alleen wij twee.”

Ik ging zitten. De bank was smaller dan ik had gehoopt. Onze knieën raakten elkaar bijna en ik trok de mijne niet weg. Buiten schoven de laatste lichten van het station opzij en werd het landschap zwart, hier en daar een boerderij, een weg, niets. De coupé rook naar ceder, naar huid, naar iets vettigs en zoets dat ik later zou herkennen als zijn olie. Mijn hart deed iets stoms in mijn keel. Ik keek naar zijn borstkas, te lang, en toen naar het raam, en toen hij zacht lachte wist ik dat hij het had gezien.

“Je kijkt alsof je nog niet weet of je mag,” zei Lorenzo.

“Ik weet niet wat ik mag,” zei ik. Mijn stem was schor. “Ik ken je net.”

“Dan hebben we de nacht om dat te leren.” Hij leunde achterover. Het overhemd viel nog een knoop verder open. Ik slikte. De wetenschap dat de deur op slot kon, dat niemand ons tot de ochtend zou storen, zette zich als hitte laag in mijn buik. In vergaderzalen had ik geleerd mijn gezicht stil te houden. Hier lukte dat niet. Hij keek alsof hij dat prettig vond.

De trein vond zijn ritme. Wielen op rails, een regelmatig, donker gedreun onder de bank. Lorenzo praatte makkelijk, alsof kleine ruimtes hem niet benauwden. Hij vertelde over het congres, over handen, over mensen die hun lichaam jarenlang als gereedschap gebruiken en dan verbaasd zijn dat het pijn doet. Zijn werk als masseur, zei hij, was voor de helft luisteren en voor de helft durven aanraken waar iemand zelf niet bij kan.

“Jij bijvoorbeeld,” zei hij, en zijn ogen gleden naar mijn schouders. “Je zit scheef. Rechterkant hoger. Kaken op elkaar. Lange dag?”

“Presentaties,” zei ik. “En een taxi die niet kwam, en deze trein die wel kwam terwijl ik nog op het perron stond te rennen.”

Hij glimlachte. “Mag ik?”

Ik knikte te snel. “Graag. Alsjeblieft.”

Hij schoof achter me op de bank, zijn dijen aan weerskanten van mijn heupen, warm door de stof van zijn broek heen. Zijn handen landden op mijn schouders en ik maakte een geluid dat ik niet had gepland. Duimen vonden de knopen onder mijn schouderbladen en drukten, langzaam, vakkundig, tot er iets knapte van opluchting en ik voorover hing alsof mijn ruggengraat eindelijk mocht ophouden met werken. Hij praatte zacht terwijl hij werkte. Over olie die hij altijd bij zich had. Over hoe een lichaam de waarheid zegt voordat een mond dat doet. Zijn adem streek langs mijn nek. Ik rook hem nu van dichtbij: citrus, huid, een vleug zweet die niets met haast te maken had.

“Shirt uit,” zei hij, niet als bevel, als voorstel. “Anders werk ik door stof heen en dat is zonde.”

Ik trok het over mijn hoofd. De lucht in de coupé was koel op mijn rug en meteen daarna waren zijn handen er, gladder nu, olie tussen zijn palmen gewreven tot ze warm waren. Hij werkte van mijn nek naar mijn schouders, naar de lange spieren naast mijn ruggengraat, en elke beweging was net iets langer dan professioneel. Zijn vingertoppen gleden onder de rand van waar mijn shirt had gezeten, over mijn zij, terug omhoog, en bleven dan liggen alsof hij vroeg zonder te vragen.

Ik draaide mijn hoofd. Onze ogen vonden elkaar in de donkere ruit, zijn gezicht achter het mijne, zijn mond dicht bij mijn oor.

“Je trilt,” zei hij.

“Ik ben hard,” zei ik, omdat liegen in die kleine ruimte belachelijk zou zijn geweest. “Al een tijdje. Door jou.”

Zijn handen stopten niet. Ze werden alleen stiller, zwaarder. “Mooi,” zei hij. “Ik ook.”

Hij schoof naar voren tot zijn erectie, dik en onmiskenbaar, tegen mijn onderrug drukte door zijn broek heen. Ik duwde terug. Geen ongeluk. Geen misverstand. Zijn adem brak even tegen mijn nek en zijn vingers spreidden zich over mijn buik, onder de plek waar mijn riem zat, niet verder, wachtend.

“Zeg het,” zei Lorenzo. “Hardop. Ik wil het horen.”

“Ik wil dit,” zei ik. “Ik wil jouw handen, en ik wil meer. Als jij dat ook wilt.”

“Ik wil het al sinds je de coupé in stapte en deed alsof je niet keek.” Zijn mond raakte mijn schouder, een kus die meer tanden was dan beleefdheid. “Ja. Helemaal ja.”

Hij draaide me naar zich toe op de smalle bank. Het lamplicht viel op zijn borst, op de olie die nu ook op mijn huid zat, op de bobbel in zijn broek die ik niet meer hoefde te raden. Ik legde mijn hand erop. Hij was heet, hard, en hij drukte zich in mijn palm alsof hij daar thuishoorde. Onze monden vonden elkaar slordig, hongerig, zijn tong tegen de mijne, zijn hand in mijn haar. Buiten floot de nacht voorbij. Binnen was er alleen zijn smaak en het ritme van de rails onder ons.

Lorenzo maakte mijn riem los met de kalme vingers van iemand die lichamen kent. Hij trok mijn broek en mijn onderbroek naar beneden, tot op mijn enkels, en mijn stijve pik sprong vrij, rood, nat aan de top, zo hard dat het bijna pijn deed. Hij keek ernaar alsof hij iets moois bekeek. Toen zakte hij tussen mijn dijen, voor zover de bank dat toeliet, en nam me diep in zijn mond.

De hitte daarvan sloeg door me heen. Zijn lippen sloten strak om mijn schacht, zijn tong drukte onder de eikel, en hij nam me tot achterin zijn keel zonder te haasten, alsof hij de tijd had omdat de trein die toch al voor ons reed. Ik greep de rand van de bank. Een kreun ontsnapte me, luid in de kleine coupé, en ik schaamde me er niet voor. Zijn hand vond mijn ballen en masseerde ze, warm, stevig, precies op de grens van te veel, terwijl zijn mond me pijpte in lange, natte halen. Speeksel glinsterde op mijn pik als hij even terugtrok om adem te halen, en dan nam hij me weer, dieper, zijn neus tegen mijn buik, zijn keel werkend om me heen.

“Fuck,” zei ik, en mijn heupen wilden omhoog. Hij hield me tegen met één hand op mijn dij, niet hard, wel duidelijk, en keek omhoog met mijn pik nog op zijn tong. Zijn ogen waren donker. Zijn lippen waren nat.

“Niet meteen klaarkomen,” zei hij hees. “Ik ben nog niet klaar met je.”

“Dan moet je stoppen,” bracht ik uit, “of ik kom in je mond.”

Hij liet me los met een laatste, obscene lik over mijn eikel en veegde zijn mond af met de rug van zijn hand. Ik trok hem omhoog en kuste hem, proefde mezelf, zout en warm, en draaide hem om tegen de treinbank. Zijn broek ging naar beneden. Zijn kont was stevig, gebruind, de spieren spanden toen ik mijn handen erop legde en ze spreidde. Tussen zijn billen lag zijn gaatje, strak, donker, en ik boog me zonder nadenken voorover en likte.

Lorenzo vloekte in het Italiaans, een laag, gebroken geluid, en duwde zijn kont naar achteren tegen mijn mond. Ik likte hem langzaam eerst, brede halen over zijn gat, toen gerichter, mijn tong puntig, drukkend, tot hij open genoeg was om de punt naar binnen te laten gaan. Hij smaakte naar huid en een vleug olie en naar hem. Ik hield zijn billen wijd en at hem tot hij kreunde, tot zijn dijen trilden, tot hij met één hand achterom graaide en mijn haar vastpakte alsof hij me daar wilde houden en tegelijk dieper wilde.

“Felix,” zei hij, schor. “Als je me nu niet neukt, word ik gek.”

Ik spuugde in mijn hand, maakte mijn pik nat, en zette de eikel tegen zijn gaatje. “Ja?”

“Ja. Hard. Ik wil het voelen.”

Ik duwde naar binnen. Hij was strak, heet, en hij ademde uit in een lange kreun terwijl ik centimeter voor centimeter in hem zonk tot mijn heupen tegen zijn kont lagen. Even bleef ik stil, mijn voorhoofd tegen zijn schouderblad, allebei trillend. Toen begon ik te bewegen. Eerst diep en langzaam, daarna harder, zoals hij vroeg, mijn handen om zijn heupen, de treinbank kreunend onder ons mee. Doggystyle, zijn borst tegen de leuning, zijn rug een boog, mijn pik die steeds weer in hem verdween. Het geluid was nat en eerlijk. De rails gaven het tempo aan en ik nam het over, stoot na stoot, tot hij zijn vuist in de bekleding duwde en mijn naam zei alsof het een vloek was.

“Goed zo,” hijgde ik tegen zijn oor. “Neem het. Helemaal.”

“Ik neem het,” zei hij. “En daarna neem ik jou.”

Hij keek over zijn schouder, ogen wild, mond open. Ik trok me bijna helemaal uit hem en stootte weer diep, hard genoeg dat de bank tegen de wand tikte. Zijn gaatje spande om me heen bij elke stoot. Ik voelde hem om mijn pik kloppen en moest op mijn tanden bijten om niet meteen te komen.

We draaiden. Hij wilde op zijn rug, zei hij, hij wilde mijn gezicht zien, en de couchette was net breed genoeg als we onze knieën op elkaar legden en de rest van de wereld negeerden. Ik kwam weer in hem, missionary nu, zijn benen om mijn middel, zijn hielen in mijn onderrug. Zo kon ik dieper. Zo kon ik zien hoe zijn mond openviel bij elke stoot, hoe zijn ogen dichtknepen en weer opengingen, hoe zijn pik, dik en donker en nat, tegen zijn buik sloeg. Hij pakte zichzelf vast en begon zich af te trekken, snel, ruw, in hetzelfde ritme als de rails en als mijn heupen.

“Hoor je dat,” zei hij, buiten adem. “De trein. Neuk me daarop. Niet zachter.”

Ik neukte hem niet zachter. De coupé vulde zich met ons geluid, zijn kreunen, de mijne, het natte slaan van huid op huid, het gestage gedreun onder de vloer. Zijn vrije hand greep mijn nek en trok me naar beneden tot onze voorhoofden elkaar raakten. Ik voelde zijn hand tussen ons, de beweging van zijn vuist om zijn eigen pik, de hitte van zijn buik.

“Ik ga komen,” zei Lorenzo, en zijn stem brak. “Eerst ik. Kijk.”

Hij kwam met een rauwe kreun, zijn gat samentrekkend om mijn pik, en zijn zaad spoot in dikke stralen over zijn eigen buik, over de glijdende spieren, tot in het donkere haar op zijn borst. Ik bleef in hem, diep, trillend, en keek hoe het over zijn huid liep. Hij lachte even, kapot en blij, en trok me omlaag voor een kus die naar zout en adem smaakte.

“Nu jij,” zei hij, toen zijn ademhaling iets minder jachtig was. Zijn hand vond mijn heup. “Ik ben nog hard genoeg. Ik wil je neuken. Hard. Wil je dat?”

“Ja,” zei ik, en ik meende het tot in mijn tenen. “Neuk me. Alsjeblieft.”

Ik trok me uit hem. Hij draaide me met die sterke masseurshanden om, duwde me voorover tegen de leuning van de bank, spreidde me, en spuugde waar het nodig was, twee vingers eerst, langzaam genoeg om me te laten wennen, draaiend tot ik tegen hem aan duwde en om meer vroeg. Toen zette hij zijn pik tegen mijn gaatje en duwde naar binnen, dik, onverbiddelijk, heet. De rek brandde even en werd toen een volle, diepe druk die me de adem benam. Hij wachtte tot ik knikte, tot ik “ja, nu” zei, en toen neukte hij me hard.

Geen aarzeling meer. Zijn heupen sloegen tegen mijn kont, zijn handen hielden mijn schouders vast zoals hij ze eerder had gemasseerd, alleen nu om me op mijn plek te houden terwijl hij me nam. Elke stoot dreef een geluid uit me dat ik niet herkende als het mijne. De trein hotste en hij gebruikte het, harder als de rails het toelieten, diep genoeg dat ik sterren zag achter mijn oogleden. Zijn borst lag tegen mijn rug, olie en zweet en zijn zaad dat nog op zijn buik zat en nu ook op mij smeerde. Hij beet zacht in mijn schouder en zei in mijn oor dat ik mooi was zo, open, van hem, dat hij me de hele nacht had willen neuken vanaf het moment dat ik blozend was gaan zitten.

Ik kwam met zijn hand om mijn pik, twee harde halen, terwijl hij diep in me stootte. Mijn zaad spatte tegen de bekleding en over zijn vingers, en mijn gaatje trok samen om hem heen tot hij ook nog een keer kreunde, een naschok, en in me bleef tot we allebei slap werden.

We kusten daarna alsof de trein elk moment kon stoppen en ons uit elkaar zou trekken. Lang, nat, zijn hand in mijn nek, mijn hand op zijn bezwete borst. Geen haast meer. Alleen mond op mond, en het nazinderen in mijn lichaam, en zijn lach tegen mijn lippen toen de bank onder ons kraakte alsof hij ook opgelucht was.

Lorenzo pakte een handdoek uit zijn tas, zacht, naar dezelfde olie ruikend, en maakte ons schoon. Mijn buik, zijn borst, de plekken waar we elkaar hadden achtergelaten. Hij deed het zorgvuldig, bijna teder, en toen de handdoek opzij lag trok hij me mee op de smalle couchette. Er was nauwelijks ruimte voor twee mannen. We pasten toch, zijn borst tegen mijn rug, zijn arm om mijn middel, mijn kont tegen zijn dijen, allebei naakt onder het dunne deken dat de coupé bood.

Zijn hand vond mijn rug weer. Geen honger nu. Alleen diezelfde deskundige vingers, zacht, cirkels tussen mijn schouderbladen, alsof hij de spanning terug wilde leggen op een plek waar ik haar kon dragen.

“Hoe lang,” vroeg ik, slaperig, “wilde je dit al?”

“Vanaf je eerste blik,” zei hij tegen mijn haar. “En jij?”

“Hetzelfde. Misschien al voordat ik de deur opendeed. Alsof ik het ergens al wist.” Ik legde mijn hand op de zijne. “In Amsterdam halen we ontbijt. Samen. Ik weet een plek bij het station, als je wilt.”

“Ik wil,” zei Lorenzo. Zijn lippen raakten mijn nek, één keer, rustig. “Slaap. Ik hou je vast.”

De rails werden een wiegelied. Zijn adem werd langzamer tegen mijn schouder. Ik viel in zijn armen in slaap met de smaak van hem nog op mijn tong en het woord ontbijt al warm in mijn borst, en pas toen ik mijn ogen weer opendeed, zag ik op zijn telefoon, verlicht op de grond naast de handdoek: Valentina — zeven uur, perron drie, lieverd, ik sta er.