Pretend We Zijn Verloofd

Ik ben Mark, achtentwintig, grafisch ontwerper, en als ik dit opschrijf voelt het alsof ik iets biecht wat ik al te lang voor mezelf heb gehouden. Mijn beste vriend sinds de middelbare school is Jeroen. Eenendertig, personal trainer, schouders als een deurpost, lach die half Vlaams klinkt als hij moe is. We kennen elkaar al dertien jaar. We hebben samengewoond, elkaars slechte relaties overleefd, elkaars kleding gestolen. Nooit iets erotisch. Tot dit weekend in Amsterdam.

Het plan was van hem. Zijn ouders, conservatief, Vlaams, bleven maar zeuren over kleinkinderen, over dat hij toch eindelijk eens iemand moest meenemen. “Doe alsof we verloofd zijn,” zei hij door de telefoon, stem te luid voor de grap die het had moeten zijn. “Alleen dit weekend. Hotel in de Pijp. Zij slapen om de hoek bij familie. Wij één kamer, want zo goedkoop. Jij bent mijn verloofde. Klaar.” Ik lachte. Ik zei ja. Ik dacht: vriendendienst. Ik dacht niet aan zijn handen.

Vrijdagavond stonden we in de lobby van een klein hotel aan de Albert Cuyp. Jeroen droeg een donkerblauw overhemd dat te strak zat over zijn borst. Ik droeg iets zwarts, iets dat ik had gekozen omdat ik er goed in wilde uitzien voor zijn ouders, niet voor hem. Zijn moeder kuste me op beide wangen alsof ik al familie was. “Zo’n knappe verloofde,” zei ze, en het woord verloofde rolde van haar tong alsof het iets heilig was. Jeroen legde zijn hand in mijn nek, warm, zwaar, en ik voelde hoe zijn duim over de rand van mijn kraag gleed. “Hij is van mij,” zei hij, en hij keek me aan terwijl hij het zei. Ik glimlachte. Mijn broek zat ineens te strak.

Aan tafel bij een Indonesisch restaurant in De Pijp bleven zijn vingers op mijn knie. Onder het tafelkleed. Zijn ouders praatten over hun tuin in Gent, over hoe blij ze waren dat hij eindelijk “tot rust was gekomen.” Jeroen knikte, speelde met de ring die we bij een juwelier aan de Leidsestraat voor twintig euro hadden gekocht: een simpele band van staal. Hij schoof hem af en aan over mijn vinger, heen en weer, langzaam, alsof hij de pasvorm testte. Elke keer dat het metaal over mijn huid schraapte, trok er iets strak in mijn onderbuik. “Verloofd,” fluisterde hij tegen mijn oor toen zijn vader even naar de wc was. “Zeg het eens hardop, Mark.” Ik keek hem aan. Zijn pupil was wijd. “We zijn verloofd,” zei ik, en mijn stem klonk hees. Hij slikte. Onder de tafel voelde ik hoe hard hij was, hoe zijn dij tegen de mijne drukte, hoe hij bijna onmerkbaar heen en weer schoof.

Terug in het hotel was de kamer te klein. Eén breed bed, wit laken, raam op een smalle straat waar nog laat fietsen rinkelden. Jeroen deed de deur op slot. Hij bleef even staan met zijn rug ernaartoe. “Sorry voor het gedoe met die ring,” mompelde hij. “En dat aanraken. Mijn moeder let op alles.” Ik zette mijn tas neer. “Het is oke,” zei ik. “We moeten het geloofwaardig houden.” Hij draaide zich om. Zijn broek stond bol. Hij probeerde het niet te verbergen. “Ik word er gek van,” gaf hij toe, stem laag. “Elke keer dat jij ‘verloofd’ zegt. Elke keer dat ik je hand vasthoud voor hen. Ik… ik merk het aan mezelf.”

Ik keek naar de lijn van zijn kruis, naar hoe de stof spande. Mijn eigen lul klopte al tegen mijn rits. “Ik merk het ook,” zei ik. Confessie nummer één: ik had de hele avond al zitten fantaseren over die hand in mijn nek, over hoe hij me zou duwen als er niemand keek. Hij kwam dichterbij. Geen kus nog. Alleen zijn voorhoofd tegen het mijne, adem warm, munt en bier. “We moeten slapen,” zei hij. “Morgen ontbijt met hen.” Maar hij trok zijn overhemd uit. Borst behaard, tepels strak, buikspieren die ik al honderd keer in de sportschool had gezien en nu opeens wilde likken. Ik deed mijn shirt uit. Hij keek. Openlijk.

We lagen naast elkaar in het donker, alleen het licht van de straatlamp door de half dichte gordijnen. De matras boog onder zijn gewicht. Zijn been raakte het mijne. “Mark,” fluisterde hij. “Als ik je aanraak… zeg stop als je wilt.” Ik draaide me naar hem toe. “Raak me aan.” Zijn hand gleed over mijn borst, vond een tepel, kneep zacht. Ik stootte een geluid uit dat ik niet kende. Hij schoof dichter, lul hard tegen mijn heup door de boxershorts heen. “Verloofd,” mompelde hij tegen mijn keel, en hij likte daar, nat, langzaam. “Mijn verloofde. Voor hen. En nu hier.” Ik greep zijn nek, trok hem dichter. Onze monden vonden elkaar. Tongen, tanden, een beet te gretig, te lang nagejaagd. Hij smaakte naar de rijsttafel en naar iets wat alleen van hem was.

Zijn hand dook in mijn boxers. Vingers rond mijn lul, dik, warm, calluses van de gewichten. Hij wreef, traag eerst, dan vaster. “Al de hele avond zo hard,” gromde hij. “Ik zag het. Bij elke aanraking.” Ik stootte in zijn vuist. “Jij ook. Onder die tafel. Ik voelde je.” Hij trok mijn boxers omlaag. Ik de zijne. Huiden tegen elkaar, lullen naast elkaar, hij pakte ons samen in één grote hand en wreef. Vocht maakte het glibberig. Ik beet in zijn schouder om stil te blijven, want de muren waren dun en er woonden mensen naast ons die geen schreeuwende verloofden hoefden te horen.

Hij rolde bovenop me. Gewicht prettig, benen tussen de mijne. Hij wreef zijn lul langs de mijne, pre-cum smeerde over mijn buik. “Ik wil je,” zei hij ronduit. “Niet alleen voor de show. Ik wil je neuken. Vanavond nog niet helemaal… maar ik wil voelen hoe je samentrekt als ik je open.” Zijn vingers gleiden lager, tussen mijn billen, vonden mijn opening. Een vingertop drukte, draaide, nat van speeksel dat hij eerst had gelikt. Ik spreidde mijn benen wijder. “Ja,” ademde ik. “Doe dat.” Hij duwde er een in, tot aan de knokkel. Ik was strak, hij was geduldig, boorde langzaam terwijl zijn andere hand mijn lul bleef melken. “Zo nat voor me al,” fluisterde hij. “Mijn verloofde. Zeg het.”

“Ik ben verloofd met jou,” hijgde ik, en de zin maakte hem gek. Hij voegde een tweede vinger toe, strekte me, zocht die plek die me de heupen liet opslaan. Ik greep de lakens. Hij neukte me open met zijn hand, diep, ritmisch, terwijl hij mijn lul likte van basis tot top, tong plat, dan zuigend. Ik kwam bijna. Hij merkte het en stopte, liet me trillen op de rand. “Nog niet,” zei hij. “Ik wil je langer horen.” Hij schoof omhoog, legde zijn lul tegen mijn lippen. Ik opende. Hij schoof naar binnen, zout, dik, vulde mijn mond. Ik zoog, keek omhoog naar hoe zijn buik spande, hoe hij mijn haar vasthield zonder te duwen. Alleen vasthield. “Fuck, Mark… zo. Neem me dieper.” Ik deed het. Speeksel liep langs mijn kin. Hij stootte voorzichtig, gaf me controle, liet me bepalen hoe diep.

Toen trok hij terug, nat en glanzend, en ging weer tussen mijn benen liggen. Twee vingers weer binnen, sneller nu, knokkels die me rekten. Zijn mond om mijn lul, diep, keel open. Ik neukte omhoog in zijn keel terwijl hij me vingerde, en de natte geluiden vulden de kamer. “Jeroen—ik ga—” Hij zoog harder, boog zijn vingers, en ik spoot in zijn mond, golf na golf, terwijl hij alles doorslikte en bleef zuigen tot ik overgevoelig schokte. Hij kwam over mijn buik en borst, dikke stralen, met een gedempte kreun in mijn dij, hand om zijn eigen lul geklemd, heupen stotend alsof hij me al neukte.

We lagen daarna hijgend. Zijn zaad koelde op mijn huid. Hij likte een streep weg, kuste me met de smaak van ons beiden. “Dit is pas het begin,” fluisterde hij. “Morgen moeten we weer verloofd spelen voor hen. Hand vasthouden. Kussen op de mond bij het station. En ’s avonds… ik wil je echt nemen. Als je wilt.” Ik knikte, keel dik. “Ik wil.” Hij trok me tegen zich aan, lepelde me, lul halfhard tegen mijn rug. De ring om mijn vinger drukte koud in het laken. Buiten rinkelde weer een fiets. Binnen bleef de spanning hangen als een snaar: we hadden gevingerd, gezogen, geklaagd, maar hij had me nog niet geneukt, en zijn ouders wachtten morgen met vragen over de bruiloft, en ik wist al dat elk “verloofd” dat ik zou uitspreken hem weer keihard zou maken onder de tafel.

Ik staarde naar het plafond terwijl zijn adem trager werd tegen mijn nek. Mijn gat spande nog na om de herinnering van zijn vingers. Mijn lul twijfelde alweer. Confessie: ik was niet meer alleen zijn beste vriend die een rollenspel speelde. Ik was de man die morgen zijn hand zou kussen voor zijn moeder en ’s nachts zijn naam zou kreunen terwijl hij me openvouwde. En ergens tussen die twee versies van ons lag een hele zaterdag vol aanrakingen die steeds erger zouden worden, vol fluisteringen van verloofd, vol hoteldeuren die te snel op slot gingen. Ik sloot mijn ogen. Zijn hand rustte op mijn buik, bezitterig zelfs in halfslaap. De nacht was nog lang genoeg om wakker te worden en opnieuw te beginnen—maar niet lang genoeg om te vergeten hoe hard hij was geworden van dat ene woord.

Ik werd zaterdagochtend wakker met Jeroens arm zwaar over mijn borst en zijn halfharde lul tegen mijn bil. De ring zat nog om mijn vinger. Buiten klonk al vroeg de Albert Cuyp: stemmen, kratten, een bromfiets. Hij mompelde iets in zijn slaap, schoof dichter, en ik voelde hoe hij stevig werd alleen van die nabijheid. “Verloofde,” fluisterde hij halfdronken van slaap tegen mijn nek, en mijn maag trok samen. We moesten ons aankleden voor het ontbijt met zijn ouders. Ik trok boxers aan, hij ook, maar onder de douche stonden we toch weer tegen elkaar, nat, handen glijdend, tot hij mijn kin ophief en zei: “Later. Eerst hen. Dan jij.”

Het ontbijt in het café om de hoek was een marteling van beleefdheid. Zijn moeder vroeg naar de bruiloft, of we al een datum hadden, of ik echt van plan was in Gent te gaan wonen. Jeroen legde zijn hand op mijn dij onder de tafel, kneep, en ik zei met hese stem dat we nog dachten aan september. Hij schoof de ring heen en weer over mijn vinger alsof hij hem wilde vastzetten. “Hij ruikt altijd zo lekker,” zei hij opeens hardop tegen zijn vader, half lachend, “vooral ’s ochtends. Mijn verloofde.” Zijn vader knikte goedkeurend. Onder de tafel voelde ik Jeroens dikke lul tegen mijn knie drukken. Ik slikte koffie verkeerd. De hele ochtend bleef die spanning hangen: handen vasthouden bij de bloemenmarkt, een kus op mijn mond bij het station toen ze de tram namen terug naar familie, zijn tong even te lang, te wetend. “Voor de show,” mompelde hij daarna tegen mijn oor, maar zijn pupil was wijd en zijn broek stond strak.

We slenterden de middag door De Pijp, deden alsof we souvenirwinkels bekeken, maar elke keer dat hij mijn hand greep of me tegen een gevel duwde voor een snelle, harde kus, voelde ik hoe hij trilde. “Ik word er gek van,” gaf hij toe bij een bankje. “Elke keer dat je ‘verloofd’ zegt voor hen, wil ik je hier tegen deze muur zetten.” Ik keek hem aan, bekende in stilte dat ik al sinds de middelbare school stiekem naar zijn schouders had gestaard in de kleedkamer, maar zei het nog niet hardop. Niet hier. We kochten condoom en glijmiddel bij een drogist, zonder veel woorden, alsof het de logische volgende stap was van het rollenspel. Terug in het hotel hing de lucht zwaar van de middaghitte en van ons.

’s Avonds, na een snelle rijsttafel alleen met z’n tweeën waarbij hij steeds mijn enkel onder tafel streelde, lagen we weer in dat te smalle bed. Licht uit, alleen de straatlamp door de gordijnen. We hadden boxers aan, net als gisteren, alsof we de grens opnieuw moesten oversteken. Jeroen lag op zijn zij, naar me toe, en bleef de rol spelen alsof zijn ouders nog door de muur konden horen. “Je ruikt zo lekker als mijn verloofde,” fluisterde hij zachtjes tegen mijn kaak, stem laag en hees. “Warm. Een beetje zweet van vandaag, een beetje die zeep van het hotel. Ik wil je opeten.” Zijn hand gleed over mijn borst, vingers door het haar, vond een tepel en draaide er zacht omheen tot ik een geluid maakte. Toen lager, over mijn buik, de lijn van mijn navel, tot hij mijn stijve pik door de stof van mijn boxer voelde. Hij legde zijn palm er vol over, drukte, wreef traag. “Hard alweer. Voor mij. Mijn verloofde.”

Ik keek hem aan in het halfduister. Zijn ogen glansden. Confessie die ik al jaren wegstopte: “Ik wil dit al jaren stiekem,” gaf ik toe, stem rauw. “Sinds we twintig waren, misschien eerder. Elke keer dat je me hielp verhuizen, dat je halfnaakt op mijn bank sliep na een feest, dat je me vastpakte bij een ruzie met een ex. Ik wilde dat je me zo aanraakte. Niet als vriend. Zo.” Hij slikte, hand nog steeds om mijn lul geklemd door de stof, duim die over de natte plek bij de top streek. “Jaren,” herhaalde hij. “Ik ook. Maar ik durfde niet. Tot dit kutplan met die ring.” We keken elkaar aan, echt, zonder de show. Geen ouders, geen hotelkamer-als-dekmantel. Alleen wij.

Toen kusten we voor het eerst echt. Niet de gretige, bijtende kus van gisterenavond na de Indonesische rijst, niet de snelle tong bij het station voor zijn moeder. Dit was trager, dieper, alsof we elkaar eindelijk toelieten. Zijn mond opende tegen de mijne, tong warm, smaak van kruidnagel en bier, hand die van mijn pik omhoog gleed naar mijn nek om me vast te houden. Ik greep zijn schouder, voelde de spieren, trok hem over me heen. We kozen er allebei bewust voor om verder te gaan. Geen “stop als je wilt” meer nodig. Hij fluisterde tegen mijn lippen: “Zeg het. Dat je het wilt.” “Ik wil het,” ademde ik. “Neuk me vannacht. Echt. Niet alleen vingers.” Hij gromde, trok mijn boxer omlaag in één beweging, de zijne ook. Huiden naakt tegen elkaar, lullen die tegen elkaar klapten, vochtig al.

Zijn hand gleed weer lager, tussen mijn billen, vond de opening die nog gevoelig was van gisteren. Hij likte twee vingers nat, drukte ze erin, langzaam, tot ik open ging en omhoog stootte. “Zo strak nog,” mompelde hij. “Morgen speel ik weer de perfecte verloofde voor hen, hand op je rug, kus op je mond bij het afscheid. Maar nu… nu ben je van mij op een andere manier.” Ik spreidde mijn benen, liet hem dieper, voelde hoe hij boog en die plek raakte die me deed hijgen. “Jaren,” herhaalde hij, alsof het woord hem harder maakte. Hij schoof omlaag, nam mijn lul in zijn mond terwijl hij me bleef vingeren, tong plat over de onderkant, dan zuigend tot ik in zijn keel stootte. Speeksel liep. Ik greep zijn haar. “Jeroen—fuck—”

Hij liet me los voor ik kwam, kroop omhoog, legde zijn dikke lul tegen mijn gat, alleen de eikel die drukte, smeerde met glijmiddel dat we earlier hadden gekocht. “Kijk me aan,” zei hij. Ik deed het. We kozen het opnieuw, bewust, zonder haast. Hij duwde naar binnen, centimeter voor centimeter, rekte me open tot ik vol was van hem. Pijn die snel warmte werd, volheid die me de adem benam. “Verloofd,” stootte hij uit toen hij helemaal in me zat, heupen tegen mijn billen. “Mijn verloofde die ik al die jaren niet mocht neuken. En nu wel.” Ik knikte, keelde een ja, greep zijn kont om hem dieper te trekken. Hij begon te bewegen, traag eerst, lange stoten die me de matras in duwden, dan harder, ritmisch, zodat het bed zacht kraakte.

Elke stoot dreef het woord erin: verloofd, verloofd, terwijl hij mijn lul vastpakte en meegelijktijdig wreef. Zweet op zijn borst droop op mij. Ik beet in zijn schouder om niet te hard te kreunen, muren dun, maar hij fluisterde vies tegen mijn oor hoe strak ik trok, hoe nat, hoe hij me al die jaren had willen openvouwen na een biertje of na sporten. “Geef toe,” gromde hij. “Dat je dit wilde toen we samenwoonden. Toen je halfnaakt over de bank lag.” “Ja,” hijgde ik. “Elke fucking keer. Ik wou dat je me pakte.” Hij neukte me dieper, hoek veranderend tot ik de sterren zag, vingers die mijn tepels knepen. De ring op mijn hand glinsterde toen ik zijn rug vastgreep.

Hij trok bijna helemaal terug, stootte hard in, en ik spoot tussen ons in zonder hand, alleen van zijn lul in me en zijn stem. Golven, nat op mijn buik. Hij volgde kort daarna, warm, diep in me, met een gedempte kreet tegen mijn hals, heupen stotend alsof hij erin wilde blijven. We bleven zo liggen, verbonden, adem halend. Hij kuste me weer, echt, langzaam, terwijl hij zacht in me bleef kloppen. “Dit is nog niet klaar,” fluisterde hij. “Morgen ontbijt weer. Meer handen onder tafels. En zondagnacht… ik wil je op handen en knieën. Als je wilt.” Ik knikte, voelde hem langzaam uitschrijven, zaad dat warm langs mijn bil liep. Zijn hand rustte bezitterig op mijn buik.

Buiten rinkelde een fiets. Binnen hing de lucht naar seks en naar dat goedkope hotelzeep. Ik staarde naar het plafond, lul die alweer half hard werd van de herinnering hoe hij “verloofde” had gemonkeld terwijl hij me volde. Confessie: de jaren van stiekem willen waren doorbroken, maar de zondag wachtte nog met zijn ouders die vroegen naar kleinkinderen, met meer kussen voor de show die ons weer keihard zouden maken, met een hoteldeur die opnieuw op slot zou gaan. Zijn adem tickelde mijn nek. De spanning was niet weg; die was alleen dikker geworden, een belofte van meer stoten, meer bekentenissen, meer van die ring die koud in mijn handpalm drukte terwijl hij alweer stevig werd tegen mijn heup.

Ik werd zondagochtend wakker met Jeroens lul al halfhard tegen mijn bil en zijn arm als een riem over mijn borst. De ring zat koud om mijn vinger. Buiten schreeuwde de Albert Cuyp alweer: marktkramen, een bestelwagen die piepte, iemand die “verse haring” riep. Hij schoof dichter, mompelde “verloofde” half in slaap tegen mijn nek, en ik voelde hoe hij stevig werd alleen van dat woord. We moesten ons aankleden. Ontbijt met zijn ouders in het café om de hoek. Ik trok boxers aan, hij ook, maar onder de douche stonden we toch weer nat tegen elkaar, handen glijdend over natte huid, tot hij mijn kin ophief en zei: “Later. Eerst hen. Dan neem ik je echt.”

Het ontbijt was erger dan gisteren. Zijn moeder vroeg naar kleinkinderen, of we al een huis in Gent op het oog hadden, of ik zijn favoriete stoofvlees al kon maken. Jeroen legde zijn hand hoog op mijn dij onder de tafel, kneep hard genoeg om een blauwe plek te beloven, en ik zei met hese stem dat we nog dachten aan een kleine ceremonie in september. Hij schoof de stalen ring heen en weer over mijn vinger, metaal schurend, en fluisterde tegen mijn oor terwijl zijn vader koffie schonk: “Zeg het. Hardop.” “We zijn verloofd,” bracht ik uit. Onder de tafel drukte zijn dikke lul tegen mijn knie. Ik slikte croissantdeeg verkeerd. De hele ochtend bleef die spanning hangen: handen vasthouden bij de bloemenstalletjes, een kus op mijn mond bij de tramhalte toen ze terugreden naar familie, zijn tong even te diep, te wetend. “Voor de show,” mompelde hij daarna, maar zijn broek stond strak en zijn pupil was wijd.

We slenterden de middag door De Pijp alsof we tijd vermoordden. Elke keer dat hij me tegen een gevel duwde voor een snelle, harde kus, voelde ik hoe hij trilde. Bij een bankje gaf hij toe, stem laag: “Ik word er gek van. Elke keer dat je ‘verloofd’ zegt voor hen, wil ik je hier openrijten.” Ik keek hem aan, bekende opnieuw wat ik al jaren wegstopte: “Sinds we twintig waren. Elke keer dat je halfnaakt op mijn bank sliep. Ik wilde dit.” We kochten nóg glijmiddel, zonder woorden. Terug in het hotel hing de lucht zwaar van middaghitte en van ons.

’s Avonds, na een snelle rijsttafel alleen waarbij hij mijn enkel bleef strelen tot ik half hard zat, lagen we weer in dat te smalle bed. Licht uit, alleen de straatlamp. Boxers aan, alsof we opnieuw moesten beginnen. Jeroen lag op zij, naar me toe. “Je ruikt zo lekker als mijn verloofde,” fluisterde hij tegen mijn kaak. “Zweet van vandaag. Hotelzeep. Ik wil je opeten.” Zijn hand gleed over mijn borst, vond een tepel, draaide tot ik een geluid maakte. Lager, over mijn buik, tot hij mijn stijve pik door de stof voelde. Palm er vol over, drukte, wreef. “Hard alweer. Voor mij.”

Ik keek hem aan. “Ik wil dit al jaren stiekem. Neuk me. Echt.” Hij slikte, trok mijn boxer omlaag, de zijne ook. Huiden naakt, lullen die klapten. Zijn hand tussen mijn billen, twee vingers natgelikt, erin tot ik open ging. “Zo strak nog,” mompelde hij. “Morgen speel ik weer de perfecte verloofde. Nu ben je van mij.”

Toen duwde hij me op mijn rug. Gewicht prettig, knieën die mijn benen spreidden. Hij schoof omlaag, nam mijn pik diep in zijn keel in één soepele beweging, keel open, neus tegen mijn buikhaar. Tegelijk werkte hij twee vingers in mijn gat, knokkels die rekten, zoekend naar die plek. Ik stootte omhoog in zijn keel, greep zijn haar, voelde hoe speeksel liep en hoe hij zoog tot mijn ballen strak trokken. “Jeroen—fuck—zo diep—” Hij boog de vingers, neukte me open met de hand terwijl hij slikte om mijn lul, natte geluiden die de kamer vulden. Ik trilde op de rand, maar hij liet me los net voor ik kwam, trok de vingers eruit, keek omhoog met glimmende lippen. “Nog niet. Ik wil je horen kreunen als ik je neuk.”

Hij draaide me op mijn buik in één beweging, alsof ik niets woog. Kussens onder mijn heupen, kont omhoog. Ik hoorde hem spugen, dik en nat, op zijn dikke lul. Vingers die het uitsmeerden over de eikel, dan de kop die tegen mijn opening drukte. “Kijk niet om. Voel alleen.” Hij duwde hard naar binnen, één lange stoot tot hij helemaal in me zat, heupen tegen mijn billen. Ik kreet in het kussen. Pijn die meteen warmte werd, volheid die me de adem afsneed. Hij begon te neuken, hard, doggystyle, diepe stoten die het bed lieten kraken en mijn lichaam vooruit duwden. “Mijn verloofde,” gromde hij bij elke stoot. “Mijn fucking verloofde die ik al die jaren niet mocht hebben. Kreun harder. Laat ze horen hoe goed je me neemt.” Ik deed het, rauwe geluiden die ik niet kende, elke keer dat hij die plek raakte. Zijn handen grepen mijn heupen, vingers die blauwe plekken beloofden, lul die me opensloeg. Zweet droop van zijn borst op mijn rug. “Harder,” eiste hij. “Zeg dat je van me bent.” “Ik ben van je,” hijgde ik. “Je verloofde. Neuk me kapot.” Hij spuugde nog eens op de plek waar we verbonden waren, maakte het natter, stootte sneller tot ik de sterren zag en mijn eigen lul hard klopte tegen de lakens zonder aangeraakt te worden.

Hij trok plots terug, draaide me om, ging op zijn rug liggen en trok me bovenop. “Ga zitten. Berijd me. Ik wil je gezicht zien als je klaarkomt.” Ik spreidde mijn knieën, greep zijn lul, liet me zakken centimeter voor centimeter tot ik vol was. Hij greep mijn borstkas met beide handen, duimen over mijn tepels, kneep hard terwijl ik begon te rijden. Op en neer, heupen rollend, zijn lul die diep in me verdween bij elke daling. “Zo,” stootte hij uit. “Mijn verloofde die me melkt. Harder. Laat me voelen hoe je samentrekt.” Ik leunde voorover, handen op zijn schouders, neukte mezelf op hem, sneller, natte klappen van huid op huid. Zijn greep op mijn borstkas werd bezitterig, trok me dichter, likte een tepel terwijl ik bewoog. De ring glinsterde toen ik zijn nek vasthield. “Jeroen—ik ga—” “Samen,” gromde hij. “Spuit over me. Vul me met dat geluid.”

Ik kwam hard, lul spuitend over zijn buik en borst, dikke stralen die glommen in het straatlicht, terwijl mijn gat om hem samentrok in golven. Hij volgde meteen, heupen omhoog stotend, vulde mijn gat met warm zaad, diep, pulserend, met een gedempte kreet tegen mijn keel. We bleven zo, ik nog op hem, adem halend, zijn lul die naklopte in me terwijl zaad al langzaam begon te lekken. Hij kuste me, echt, langzaam, handen nog op mijn borstkas. “Dit is nog niet klaar,” fluisterde hij. “Morgen vertrekken ze. Maar zondagavond is nog lang. En ik wil je nog een keer horen zeggen dat je verloofd bent terwijl ik je opnieuw open.”

Ik knikte, zakte naast hem, voelde het warme nat tussen mijn billen. Buiten rinkelde weer een fiets. Binnen hing de lucht naar seks en goedkope zeep. Zijn hand rustte bezitterig op mijn buik, lul alweer halfhard tegen mijn heup. De spanning was dikker geworden: zijn ouders die morgenochtend nog vroegen naar de bruiloft, meer kussen voor de show die ons weer keihard zouden maken, een hoteldeur die opnieuw op slot ging. Ik staarde naar het plafond, confessie brandend: de jaren van stiekem willen waren kapotgeslagen, maar er bleef nog een hele nacht en een laatste ochtend over vol beloftes van meer stoten, meer “verloofde”, meer van die ring die koud in mijn palm drukte terwijl hij alweer stevig werd.

Ik voelde hem nog steeds in me kloppen, zacht en warm, terwijl zaad langzaam langs mijn bil naar het laken gleed. Jeroen bleef bovenop me liggen, voorhoofd tegen mijn schouder, adem heet en onregelmatig. Zijn handen lagen plat op mijn borstkas, vingers gespreid alsof hij me wilde vasthouden. Buiten rinkelde weer een fiets over de klinkers van de Pijp, ergens schalde een lach van een café dat nog open was, maar hier binnen was er alleen ons zweet en de natte plek tussen ons.

“Fuck,” mompelde hij tegen mijn huid. “Ik voel je nog samentrekken.” Ik lachte hees, greep zijn nek en trok hem dichter. “Jij ook. Diep.” Hij kuste mijn kaak, langzaam, zonder de gretigheid van eerder, alleen lippen die zacht bleven plakken. De ring om mijn vinger drukte koud tegen zijn schouderbladen toen ik hem omhelsde. We lagen zo, verbonden, tot hij eruit gleed met een nat geluid en ik een zacht gekreun niet kon inhouden. Hij rolde opzij, trok me meteen tegen zich aan, lepelde me van achteren, lul halfhard en glibberig van ons beiden tegen mijn billen.

“Blijf zo,” zei hij. “Ik wil je voelen.” Zijn arm lag zwaar over mijn borst, hand die bezitterig over mijn navel streek, lager, tot hij mijn slap geworden lul vond en er gewoon omheen bleef liggen. Geen wrijven, alleen vasthouden. Ik sloot mijn ogen. Confessie die ik hardop moest maken omdat het anders bleef branden: “Toen je me vanavond op mijn buik duwde… dat was het. Jaren van doen alsof, en toen voelde het eindelijk echt. Niet de show. Jij.”

Hij kuste mijn nek, beet zacht in de spier. “Voor mij ook. Elke keer dat ik ‘verloofde’ zei en jou zag slikken, wilde ik je zo open. Hard. Zonder ouders aan de andere kant van de muur.” We bleven liggen, nahijgend nog steeds, harten die langzaam tot rust kwamen. Zijn vingers speelden met de ring, draaiden hem om mijn vinger. “Die twintig-euro-band,” grinnikte hij. “Heeft meer gedaan dan ik dacht.” Ik lachte, draaide me half om, vond zijn mond. De kus was traag, tongen die elkaar vonden zonder haast, alsof we tijd hadden. Hij smaakte naar mij, naar zout en naar de rijst van eerder. Ik greep zijn kont, kneep, voelde de spieren die ik al zo lang kende en nu eindelijk mocht claimen.

We praatten zacht, tussendoor kussen die steeds langer duurden. Over de middelbare school, over die keer dat hij dronken bij mij op de bank was ingeslapen in alleen boxers en ik half de nacht had liggen staren. Over hoe hij stiekem naar mijn handen keek als ik tekende. “Ik was bang het te verpesten,” gaf hij toe, stem laag tegen mijn lippen. “Dertien jaar vriendschap. En nu dit.” Ik streek over zijn behaarde borst, vond een tepel, draaide er langzaam omheen tot hij stevig werd tegen mijn heup. “Het is niet verpest. Het is… meer.” Hij gromde tevreden, schoof dichter, lul die weer dikker werd. “Nog een keer,” fluisterde hij. “Langzaam. Zodat ik het onthoud.”

Ik knikte. We kozen het opnieuw, bewust. Hij pakte het glijmiddel, smeerde me open met twee vingers terwijl hij me kuste, diep en nat. Ik spreidde mijn benen, liet hem komen. Hij schoof in me op zijn zij, van achteren, lepelend, één lange langzame stoot tot hij weer helemaal binnen was. Geen hard neuken dit keer. Alleen diepe, rollende bewegingen, heupen die tegen mijn billen drukten, hand die mijn lul vasthield en meegelijktijdig streelde. “Mijn verloofde,” fluisterde hij tegen mijn oor, maar nu klonk het anders. Echter. Ik duwde achteruit, nam hem dieper, greep zijn dij. “Jouw. Echt.” We bewogen zo, minutenlang, zweet dat opnieuw kwam, kussen op mijn schouder, op mijn kaak, tot de spanning weer opbouwde. Hij boog zijn pols, wreef sneller over mijn eikel, en ik spoot stil, in golven over zijn vingers, gat dat om hem samentrok. Hij volgde met een lange, trillende stoot, vulde me opnieuw, bleef erin terwijl we allebei trilden.

Daarna bleven we liggen. Lang. Nahijgend, verstrengeld, huiden plakkerig. Hij likte zijn vingers schoon, kuste me met de smaak van mijn zaad, en we lachten zacht om hoe absurd het was—hoe echt het opeens voelde. De ring, de ouders, het hotelbed dat kraakte, de jaren van niets durven. “Het voelde alsof we het al deden,” grinnikte ik tegen zijn mond. “Alsof de verloving niet nep was.” Hij knikte, voorhoofd tegen het mijne. “Precies. En ik wil niet stoppen.” We sliepen zo in, lepelend, zijn lul die zacht in me bleef tot hij eruit gleed, hand op mijn buik, adem die gelijk werd.

De volgende ochtend werd ik wakker van licht door de half open gordijnen en van Jeroens mond op mijn schouder. Maandag. De Albert Cuyp was al luid: stemmen, kratten, de geur van verse broodjes die door het raam leek te komen. Hij was hard tegen mijn bil. “Ze komen over een uur,” mompelde hij. “Afscheid bij het station. Tram naar Centraal, dan terug naar Gent.” Ik draaide me om, keek hem aan. Zijn ogen waren helder, baardstoppel, haar door de war. “Ontbijt?” vroeg ik. Hij schudde nee. “Eerst dit.” Hij kuste me, diep, ochtendadem en al, hand die tussen mijn billen gleed en het gedroogde zaad van vannacht vond. “Nog steeds open,” fluisterde hij. “Voor mij.”

We deden het snel onder de douche, water dat over ons heen kletterde, hij die me tegen de tegels duwde en van achteren nam met glijmiddel dat we meegenomen hadden. Hard, nat, zijn hand om mijn lul terwijl hij stootte tot we allebei kwamen met gedempte kreten tegen de muur. Daarna wassen, aankleden, de ring die ik weer omdeed. Beneden wachtten zijn ouders al bij de lobby, koffers klaar. Zijn moeder kuste me op beide wangen. “Zo fijn, Mark. We zien jullie snel weer in Gent. Voor de bruiloft-plannen.” Jeroen legde zijn hand in mijn nek, warm, en ik voelde de oude reflex—het spel, het “verloofd”—maar iets was anders.

Bij de tramhalte kusten we voor hen, tong even te lang, te wetend, en zijn vader glimlachte goedkeurend. “Pas goed op elkaar.” Ze stapten in. Deuren dicht. Weg. We bleven staan tot de tram de hoek om was. Toen keek Jeroen me aan, hand nog in de mijne, ring die koud glinsterde. “We hoeven het niet meer te spelen,” zei hij rustig. “Niet voor hen. Niet voor iemand.” Ik slikte, hart hard in mijn keel. De straat om ons heen bruiste, fietsers, marktmensen, maar het voelde stil. “Nee,” antwoordde ik. “Want ik wil dit echt uitzoeken. Wat dit tussen ons is. Geen weekend meer. Geen show.”

Hij knikte, greep mijn kin, kuste me midden op straat, zacht en zeker. “Thuis. Bij jou of bij mij. Samen. Zonder ring als excuus.” We liepen terug naar het hotel om in te checken, handen ineengeslagen, geen pretentie meer. In de kamer pakten we de tassen, lachten om de lege glisjes en de verfrommelde lakens. Hij duwde me tegen de deur, kuste me nog eens, diep. “Ik wil je vanavond alweer. Thuis. In jouw bed. Zonder muren die dun zijn.”

Ik keek hem aan, 28 jaar oud en eindelijk niet meer bang voor wat ik al dertien jaar voelde voor mijn beste vriend van 31. “Dan doen we dat. En morgen. En de dag erna.” Hij glimlachte, die half Vlaamse lach, duim over mijn onderlip. “Belofte?” Ik knikte, greep zijn shirt, trok hem dichter. De laatste biecht kwam eruit, helder: “Ik ben verliefd op je. Al langer dan dit weekend. En ik wil niet meer doen alsof.”

Hij slikte, ogen wijd, en drukte zijn voorhoofd tegen het mijne. “Dan zijn we het eens. Geen spel meer.” Buiten schalde de markt. Binnen bleef alleen de vraag die hij hardop stelde, stem laag en hees van alles wat nog komen ging: “Kom je vanavond bij me slapen, Mark—niet als verloofde voor de show, maar als de man die ik echt wil houden?”