Reünie bij de Nachtvissen

Het was vijftien jaar geleden dat ik Yvonne voor het laatst echt had gezien, en toch herkende ik haar meteen toen ze de deuropening van de Nachtvissen invulde. Het zaaltje was halfduister, rode en blauwe spots over de dansvloer, oude hitjes die te hard stonden, en overal die geur van parfum, bier en nostalgie. Ik stond met een half leeg glas witte wijn bij de bar toen onze blikken elkaar vonden. Mijn maag trok samen. Yvonne was nog steeds die zelfverzekerde vrouw uit de eindexamenklas, alleen voller in de heupen, scherper in de kaaklijn, en met een glimlach die meteen liet merken dat ze mij ook niet vergeten was.

“Leilani,” zei ze, alsof mijn naam een geheim was dat ze al die jaren had bewaard. Ze kuste me op beide wangen, haar hand bleef een seconde te lang op mijn arm liggen. Warm. Droog. Ik voelde de druk van haar vingers door de stof van mijn blouse en dacht meteen aan hoe diezelfde hand vroeger over de tafel schoof tijdens de wiskundeles, net te dicht bij de mijne.

“Je bent… god, je bent mooi gebleven,” mompelde ik, en hoorde hoe verlegen mijn stem klonk. Begin dertig, single, en opeens weer dat meisje van zeventien dat stiekem keek wanneer Yvonne in de kleedkamer haar shirt over haar hoofd trok. We praatten over niets en alles: werk, wie er allemaal was komen opdagen, wie er al kinderen had. Maar onder de woorden zat iets anders. Haar knie raakte de mijne toen we naast elkaar leunden. Ik schoof niet weg. Mijn tepels trokken strak in mijn beha alleen al van die kleine aanraking. Ik zag hoe haar blik even naar mijn mond gleed, en ik natte mijn lippen zonder erbij na te denken.

Later, toen de zaal voller en luidruchtiger werd, trok ze me mee naar een rustig hoekje achter een rij hoge plantenbakken. Het licht was er zwakker. We stonden dicht op elkaar, bijna borst tegen borst. Haar adem rook naar munt en wijn.

“Ik moet je iets bekennen,” fluisterde ik, hart in mijn keel. “Vroeger… ik fantaseerde al over je lichaam. Over hoe je borsten eruitzagen zonder bh, over hoe nat je zou zijn als ik… als ik je zou aanraken.” Mijn wangen gloeiden. Ik wilde de grond in zakken, maar Yvonne lachte zacht, laag, en schoof haar dij tussen mijn benen. De druk was precies goed: stevig, opzettelijk, precies tegen mijn kut aan door de stof van mijn rok. Ik hapte naar adem.

“Goed,” mompelde ze tegen mijn oor. “Want ik heb al die jaren aan jou gedacht wanneer ik mezelf vingerde.” Haar mond vond de zijkant van mijn hals. Een zachte, natte kus vlak onder mijn kaak, dan nog een, lager, met een vleugje tong. Mijn handen grepen haar heupen vast. Ik was doorweekt. Ik voelde het duidelijk: de stof van mijn slipje kleefde al aan mijn schaamlippen. Yvonne merkte het, of rook het, of voelde gewoon hoe ik tegen haar dij aandrukte. “Kom,” zei ze. “Dakterras. Niemand komt daar.”

We liepen hand in hand de smalle trap op, de muziek gedempt achter ons. Buiten was de lucht koel en de stad een deken van lichten. Het dakterras was leeg, alleen een paar lege stoelen en de metalen reling. Yvonne duwde me met mijn rug ertegenaan. Haar mond vond de mijne, hongerig, open. Tongen, tanden, een zucht die ik niet kon inhouden. Haar handen schoven onder mijn rok, vingers haakten in de rand van mijn slipje en trokken het naar beneden. Ik stapte eruit. Koude lucht raakte mijn natte kut en ik rilde.

Yvonne zakte door haar knieën. Ik keek naar beneden en zag hoe ze mijn rok omhoog hield, hoe ze mijn dijen uit elkaar duwde en haar gezicht tussen mijn benen bracht. De eerste lik was traag, breed, van onderaf helemaal omhoog over mijn clitoris. Ik greep de reling vast met beide handen. “Fuck, Yvonne…” Ze zoog zacht, likte dieper, duwde haar tong tussen mijn schaamlippen en vond precies de plek waar ik het hardst klopte. Mijn heupen schokten vooruit. Ze hield me stevig vast, duim op mijn heupbot, en bleef likken alsof ze alle tijd van de wereld had. Natte geluiden, mijn eigen geur vermengd met haar speeksel. Ik kwam sneller dan ik wilde, met een kreun die ik half inslikte, heupen stotend tegen haar mond, kut samentrekkend om niets terwijl ze bleef zuigen tot de laatste golf voorbij was.

Toen trok ik haar omhoog. Mijn handen waren onhandig van verlangen toen ik haar blouse openknoopte, haar beha omhoogduwde en haar tepels in mijn mond nam. Hard, donkerroze, gevoelig—ze kreunde toen ik eraan zoog. Ik duwde twee vingers tussen haar benen, vond haar kut al drassig, en schoof er meteen in. Hard, precies zoals ze het leek te willen. Mijn duim wreef over haar clitoris terwijl ik haar vingerde, diep, snel, de natte geluiden schaamteloos in de nachtlucht. Haar handen zaten in mijn haar. “Harder,” snikte ze, en ik gaf haar harder, knokig tot tegen haar diepste punt, terwijl ik van de ene tepel naar de andere wisselde.

We zakten samen naar de grond, op een vergeten loungemat. Rokken omhoog, slipjes ergens in het donker. Yvonne legde zich half over me heen, schoof een been tussen de mijne, en toen vonden onze kussjes elkaar: nat, gezwollen, glibberig. We schuurden, heupen in een vies, perfect ritme. Haar clitoris gleed langs de mijne, heen en weer, sneller, natter. Ik greep haar kont vast, duwde haar harder tegen me aan. “Ik kom… ik kom weer,” hijgde ik. Zij ook. We kwamen tegelijk, luid, lelijk mooi, bezweet, met open monden tegen elkaars schouder, benen trillend, kutjes samentrekkend en glijdend tot er niets meer overbleef dan hijgen en de verre stadszoem.

Daarna kleedden we ons langzaam weer aan. Slipje zoeken in het halfdonker, blouse dichtmaken met trillende vingers. We kusten nog een keer, lang en teder dit keer, smaken van elkaars natheid nog op onze lippen. Yvonne pakte haar telefoon. “Nummer. Nu. Dit blijft geen eenmalige reünieherinnering.” Ik typte het in, zij de hare in de mijne. We lachten zacht, voorhoofden tegen elkaar.

Toen liepen we hand in hand terug de trap af, richting de muziek en de zaal. Beneden, bij de deur naar binnen, bleef ik staan. Yvonne keek me aan, wenkbrauw opgetrokken, tevreden en nog een beetje rood aangelopen.

“Ik ga naar huis,” zei ik rustig. Niet boos. Niet spijtig. Gewoon… klaar met de avond, klaar met de menigte, klaar met doen alsof dit nog bij de reünie hoorde. Ik kuste haar nog één keer, kort, op de mond, liet haar hand los en liep de trap verder af, de koele straat op, alleen, met haar smaak nog op mijn tong en haar nummer brandend in mijn zak.