Verboden Schaduwen Achter het Gordijn

Ik woon al jaren aan de stille gracht, in een smal grachtenpand waar de avondlichten over het water dansen alsof ze geheimen fluisteren. Mijn man is vaak weg, zakenreizen naar Frankfurt of Londen, en ik blijf achter met de stilte en de dunne gordijnen. Hij heet Reid, vriendelijk genoeg, saai genoeg. Twintig acht ben ik, blond, bleek, en ’s avonds sta ik bij het raam alsof ik wacht op iets wat ik niet mag willen.

Toen Mamadou introk, veranderde alles. Tweeëndertig, Senegalees, kunstenaar. Breed in de schouders, donkere huid die glanst als hij beweegt, een lach die low en warm klinkt door de muur heen. Elke avond schildert hij naakt in zijn atelier. Het dunne witte gordijn verbergt bijna niets. Ik zie de lijn van zijn rug, de zware spieren in zijn billen, de dikke, donkere lul die halfhard tegen zijn dij bungelt terwijl hij met brede streken over het doek werkt. En hij ziet míj. Dat weet ik. Soms draait hij langzaam zijn hoofd, die diepe bruine ogen raken de mijne door de stof heen, en er trekt iets aan zijn mondhoek. Verboden. Wederzijds. Mijn kut wordt nat alleen van het kijken, van de schaamte en de honger die samen omhoogkruipen.

Die late zomeravond op het dakterras hing de lucht zwaar van jasmijn en warme stenen. We dronken wijn, alleen wij tweeën; de andere buren waren weg. Mamadou leunde tegen de balustrade, een linnen overhemd half open, en praatte over lichamen in verf. Over hoe licht en schaduw een huid kunnen aanraken zonder toestemming.

“Je kijkt al weken,” zei hij in het Nederlands, stem laag, accent als fluweel over grind. “Elke avond. Ik word er hard van, Anna. Van jouw bleke huid achter dat gordijn. Van die gretige ogen.”

Mijn wangen gloeiden. Ik zette mijn glas neer. “Ik… ik kan niet stoppen. Reid is er nooit. En jij bent… alles wat ik niet hoor te willen.”

Hij lachte zacht, kwam dichterbij. “En toch kies je ervoor. Kom. Naar jouw appartement. Nu.”

We liepen de trap af zonder verder te praten. Achter mijn voordeur pakte hij mijn gezicht vast en kuste me hard, tong diep, smaak van wijn en lust. Zijn handen gingen onder mijn jurk, pakten mijn blote kont, knepen. Ik trok aan zijn overhemd, knopen vlogen open, en zijn borst was warm en stevig onder mijn vingers. We strompelden naar de slaapkamer, waar precies dat gordijn hing waardoor ik hem zo vaak had gezien. Hij tilde me op alsof ik niets woog, zette me tegen de muur.

“Kijk me aan,” gromde hij, vingers al tussen mijn benen, twee dikke vingers die meteen mijn natte kut invonden. “Zo open voor me. Mooie blanke slet, al weken aan het druppelen van verlangen.” Hij duwde dieper, boog zijn vingers, wreef over die plek die me deed hijgen. “Noppël,” mompelde hij in het Wolof, vies en teder tegelijk, “jouw kut zuigt me al binnen.” Ik kermde, heupen die tegen zijn hand stootten, en hij gaf me smerige complimenten in twee talen terwijl hij me vingerneukte tot mijn sappen over zijn pols liepen.

Toen zakte ik door mijn knieën. Ik wilde hem proeven. Zijn lul was zwaar en donker, de eikel glanzend, aderen die klopten toen ik hem in mijn mond nam. Diep. Ik slikte om hem verder te krijgen, speeksel droop, en ik aanbad hem openlijk—likte de onderkant, zoog de kop, liet hem mijn keel raken tot ik trilde van de volheid. “Ja, zo,” hijgde hij, hand in mijn blonde haren. “Zuig die zwarte pik. Hij is van jou vannacht.”

Hij trok me omhoog, draaide me, tilde opnieuw. Staand tegen de muur duwde hij zich in één lange stoot naar binnen. Ik schreeuwde bijna; hij vulde me helemaal, dik en hard, mijn wanden die zich spanden om hem. Hij neukte me zo, diep en vastberaden, kont steunend op zijn handen, mijn benen om zijn middel. Elke stoot schuurde precies goed. “Harder,” smeekte ik. “Neuk me zoals je me al die avonden beloofde met je blik.”

Hij zette me neer, draaide me om, duwde me voorover op het bed. Doggystyle. Hij greep mijn heupen en stootte er meteen weer in, tot de balzak tegen mijn clitoris klapte. Zijn hand kwam neer op mijn bil—een harde klap die brandde en me nóg natter maakte. Nog een. “Jouw witte kont wordt rood voor me,” zei hij, stem ruw. “Dit is wat je wilde. Toegeven. Genomen worden.” Ik duwde terug, nam elke stoot, kermde zijn naam terwijl hij me hard neukte, billen slaand tot de pijn zoet werd en ik op de rand balanceerde.

Toen keerde hij me om. Missionary. Hij legde zich over me, oogleed in oogleed, en glipte weer diep naar binnen. Langzamer nu, maar diep, tot hij tegen mijn baarmoedermond stootte. “Kijk me aan terwijl je komt,” beval hij. Ik knikte, nagelden mijn blik op de zijne. Mijn orgasme rolde op vanuit mijn buik, hevig, en ik klempte om hem heen, snikkend van genot. Hij stootte nog twee, drie keer en kwam met een lage grom diep in me, warm en overvloedig, pulserend terwijl we elkaar bleven aankijken. Samen. Nat, verbonden, verboden.

We bleven liggen, bezweet, zijn zware arm over mijn buik, zijn lul nog slap en nat tegen mijn dij. Ik ademde tegen zijn borst en zei zacht, eerlijk: “Dit was precies wat ik nodig had. Jarenlang niks gevoeld, en nu… dit. Jouw lul, jouw handen, die blik door het gordijn. Ik wil het opnieuw. Morgen. Elke avond dat Reid weg is.”

Mamadou kuste mijn voorhoofd, duim over mijn tepel. “Dan blijf ik. We schilderen straks iets nieuws. Jouw lichaam op mijn doek—”

De voordeur beneden sloeg open. Sleutels rammelden in de schaal. “Anna? Ik ben vroeger terug. Vlucht geannuleerd!” Reid’s stem steeg de trap op, voetstappen dichterbij, en het slaapkamerlicht stond nog vol aan, het gordijn half open, de lucht zwaar van seks.