Dare in het Atelier: Francesca's Eerste Zwarte Verleiding

De geur van lijnolie hing zwaar in het atelier aan de Bloemgracht. Francesca, achtentwintig, stond op blote voeten voor het doek en veegde een veeg oker van haar pols. Het naakt dat ze schilderde was nog half schets: een vrouwenrug, een heup, de schaduw tussen dijen. Buiten tikte de regen tegen de hoge ramen. Binnen was het warm van de kachel, en zij droeg alleen een oud linnen overhemd dat tot halverwege haar dijen viel, onder de verf, de knopen half open omdat ze zich sinds het ochtendlicht niet had omgekleed.

Haar telefoon trilde op de werktafel.

Keiko, negenentwintig, haar oudste vriendin en de enige met de code van de buitendeur, stuurde eerst een spraakbericht en daarna tekst, alsof ze bang was dat Francesca zou doen alsof ze het niet had gehoord.

Durf jij het vandaag? Echt. Niet lachen, niet uitstellen. De eerstvolgende man die dat atelier binnenstapt en naar je kijkt alsof hij je wil — jij laat hem. Geen smoesjes. Je zei zelf dat je het beu bent om alleen maar te fantaseren.

Francesca las het twee keer. Haar wangen werden warm. Gisteren, na wijn die allang was uitgewerkt, had ze het Keiko half lachend bekend: dat ze al maanden droomde van een man die groter was dan haar wereld, donkerder, iemand die haar niet vroeg of ze het zeker wist maar haar nam alsof het antwoord al in haar lichaam stond. Een zwarte man. Hard. Hier, tussen de doeken, waar niemand haar kende als de nette schilderes van de galerie.

Ze typte bijna: je bent gek. Haar duim bleef hangen.

Beneden ging de bel.

Ze schrok zo hard dat het penseel uit haar vingers viel. De afspraak. Shit. De kunsthandelaar. De ophaaltijd was ergens tussen het naakt en Keiko’s bericht door haar vingers geglipt. Snel trok ze het overhemd dichter, wat weinig hielp, en drukte op de zoemer.

De trap kraakte onder zware stappen. Toen stond hij in de deuropening, en de lucht in het atelier leek smaller te worden.

Mateo. Vierendertig. Kunsthandelaar, eigenaar van een kleine maar scherpe galerie in De Pijp, groter dan ze zich herinnerde van de borrel waar ze hem één keer de hand had geschud. Zijn huid was diepbruin, bijna zwart in het schemer bij de deur, zijn schouders vulden het jasje van donker wol. Korte baard, rustige mond, ogen die meteen over haar heen gingen — niet grof, maar ook niet beleefd. Hij zag het overhemd. Hij zag haar blote benen. Hij zag het naakt op het doek.

‘Francesca,’ zei hij. Zijn stem was laag, Amsterdams, met iets warmers eronder. ‘Ik kom het doek van de familie Visser ophalen. Als ik niet stoor.’

‘Je stoort niet.’ Haar stem was dunner dan ze wilde. De telefoon lag warm in haar hand, Keiko’s woorden nog nawerkend. De eerstvolgende man. En daar stond hij, en haar lichaam had al gekozen voordat haar hoofd bij was: een trekking laag in haar buik, een natte aandacht tussen haar benen die ze niet kon wegredeneren.

Ze legde de telefoon met het scherm naar beneden en liep naar hem toe zonder het overhemd dicht te knopen. ‘Het hangt achterin. Maar als je even hebt, wil ik je iets laten zien.’

Zijn blik zakte naar de open V van het linnen, naar de welving van haar borsten, en kwam terug naar haar gezicht. Een mondhoek trok. ‘Laat maar zien.’

Dat was het moment. Geen uitstel, geen lach om het weg te nemen. Ze zou de dare aangaan, hier, met hem, als hij haar wilde — en aan de manier waarop hij naar haar keek, wilde hij haar al.

Ze leidde hem naar het naaktdoek, dichter dan nodig. Hun armen raakten elkaar. Hij rook naar regen en cederhout.

‘Je schildert alsof je haar zelf hebt aangeraakt,’ zei hij. Zijn vingers zweefden langs de geschilderde heup en streken toen, alsof het per ongeluk was en dat niet was, langs Francesca’s echte heup, over het dunne linnen.

Ze ademde in. ‘Ik schilder wat ik wil voelen.’

‘En wat wil je voelen?’

Ze draaide zich naar hem. Haar hart bonkte in haar keel, maar haar stem werd vaster, omdat ze het meende. ‘Een man als jij. Groot. Zwart. Die me niet behandelt als iets breekbaars. Ik fantaseer daar al maanden over, Mateo. Over handen als de jouwe. Over hoe het zou zijn als iemand als jij me hier neerlegt en me hard neemt, tot ik niets anders meer kan zeggen dan ja.’

Hij was even stil. Zijn ogen werden donkerder. Toen legde hij één hand om haar kaak, stevig, niet ruw, en tilde haar gezicht op. ‘Weet je wat je vraagt?’

‘Ja.’

‘Ik wil je domineren,’ zei hij, rustig, elk woord een gewicht. ‘Ik wil je op je knieën. Ik wil je kutje om mijn pik, hard, tot je schreeuwt. Zeg me dat je het wilt. Nu. Nuchter. Met je ogen open.’

‘Ik wil het.’ Ze legde haar handen op zijn borst, voelde de warmte door het jasje, en trok hem naar zich toe. ‘Ik wil dat jij me neukt. Hier. Hard. Ik kies hiervoor.’

Ze kuste hem. Zijn mond was warm en zeker, en toen ze haar lippen opende, liet hij zijn tong naar binnen glijden alsof hij de ruimte al kende. Zijn hand gleed onder het overhemd, over haar blote bil, en kneep. Ze kreunde in zijn mond. Haar vingers vonden zijn riem, de gesp, de knoop. Ze maakte zijn broek open zonder te twijfelen, haar adem heet tegen zijn keel.

‘Brave meid,’ mompelde hij. ‘Laat zien hoeveel je het wilt.’

Francesca zakte op haar knieën tussen de verfvlekken op de houten vloer. Het atelier was stil, op hun adem en de regen na. Ze trok zijn broek en zijn boxer naar beneden, en zijn pik sprong vrij: dik, zwaar, donker, de eikel al glanzend. Groter dan wat ze in haar hand had gehad. De ader langs de schacht was warm onder haar duim. Haar mond werd nat van alleen maar kijken.

‘Pak hem,’ zei Mateo. Zijn hand rustte in haar haar, niet dwingend, wel aanwezig. ‘En kijk me aan terwijl je hem in je mond neemt.’

Ze keek op. Achtentwintig, op haar knieën in haar eigen atelier, en ze wilde dit zo helder dat het bijna pijn deed. Ze likte van de basis naar de top, proefde zout en huid, en nam hem toen diep. Haar lippen rekten om zijn omvang. Ze pijpte hem gretig, langzaam eerst, toen dieper, haar tong plat tegen de onderkant, haar hand om wat ze niet in haar keel kreeg. Speeksel liep langs haar kin. Ze nam hem tot haar ogen traanden, trok zich terug om adem te halen, likte de eikel, en liet hem opnieuw naar binnen glijden.

‘Verdomme,’ grauwde hij. ‘Die mond. Je bent er goed in, Francesca. Alsof je hierop hebt geoefend in je hoofd.’

‘Dat heb ik,’ zei ze hees, en nam hem weer, gulzig, haar nagels in zijn dij. Ze voelde hem dikker worden, hoorde zijn adem stukslaan. Hij liet haar even, genoot, en trok haar toen zacht van zijn pik.

‘Genoeg. Op de tafel. Ik wil je kutje.’

Hij tilde haar op alsof ze niets woog. Het overhemd schoof omhoog. Haar blote kont raakte het koele blad, tubes verf schoven opzij, een potje terpentine rinkelde. Hij spreidde haar dijen. Ze was drijfnat, haar schaamlippen gezwollen en glanzend, en toen hij met twee vingers over haar kittelaar streek, schokte ze.

‘Zo nat,’ zei hij, zijn stem nu ruwer. ‘Je blanke kutje smeekt erom. Zeg het.’

‘Neuk me,’ hijgde ze. ‘Alsjeblieft. Ik wil je pik in me.’

Hij zette de eikel tegen haar opening en duwde naar binnen. De rek was scherp en heerlijk, een volheid die haar mond open liet vallen. Centimeter voor centimeter vulde hij haar, dik en heet, tot hij tot aan de basis in haar zat en zij haar nagels in zijn schouders zette.

‘Strak,’ gromde hij, en begon te stoten. ‘Voel je dat? Hoe strak dat blanke kutje om mijn pik klemt. Hier. Op je eigen tafel. Zeg dat je het wilt.’

‘Ja. Harder.’

Hij neukte haar op haar rug, diep en ritmisch, de tafel kreunend onder hen. Zijn heupen sloegen tegen haar dijen. Elke stoot wreef over die plek diep in haar, en zij hield zijn blik vast, mond open, geluiden die ze niet herkende. Hij boog voorover, beet zacht in haar oor. ‘Zeg dat je mijn hoer bent voor vanmiddag.’

‘Ik ben je hoer,’ hijgde ze, en het woord brandde heerlijk omdat zij het koos. ‘Neuk me harder. Ik wil het. Ik wil alles.’

Hij gaf het haar. Harder, dieper, zijn handen om haar heupen, en zij balanceerde op de rand tot hij zich terugtrok en haar omdraaide voordat ze kon vallen.

‘Handen op de tafel. Kont naar me toe.’

Haar wang tegen een schetsboek, haar rug hol, haar kont omhoog. Hij greep haar haar in één vuist, trok haar hoofd zachtjes achterover, en stootte in één beweging weer naar binnen. Dieper zo. Veel dieper. Ze schreeuwde, een rauwe klank die tegen de hoge ramen ketste.

‘Luister naar jezelf,’ zei hij, en ramde haar in een tempo dat haar gedachten uitveegde. ‘Dit atelier gaat ruiken naar jouw kut en mijn zaad. Iedereen die hier binnenkomt, zal het weten.’

‘Mateo — ik kom —’

‘Kom dan. Kom om mijn pik.’

De ontlading scheurde door haar heen. Haar kut trok samen om hem, golf na golf, en ze schreeuwde zijn naam, haar knieën slap, verf onder haar nagels. Hij neukte haar door de climax heen, langzamer toen, genietend van hoe ze om hem pulseerde, tot ze hijgend en bevend onder hem lag.

‘Nog niet klaar,’ zei hij zacht, en kuste haar schouder. ‘Jij rijdt. Jij bepaalt het tempo. Laat me zien hoe graag je me leegmelkt.’

Hij ging op de oude bank tegen de muur zitten, zijn pik nog stijf en glanzend van haar. Francesca klom op zijn schoot, gezicht naar hem toe, en liet zich zakken. De hoek was voller. Ze nam de tijd om hem helemaal in zich te nemen, haar handen op zijn borst, haar heupen rollend. Langzaam cirkelen, dan sneller, dan een harde rit waarin haar borsten schudden en zijn handen haar heupen vastgrepen alsof hij zich moest inhouden om haar niet over te nemen.

‘Kijk me aan,’ zei hij. ‘Ik wil je gezicht als ik in je kom.’

Ze keek. Zijn kaak spande. Zij reed hem dieper, haar kittelaar wrijvend tegen zijn schaambeen, en een tweede, kleinere golf trok door haar heen net toen hij gromde, zijn vingers in haar vlees drukte en diep in haar klaarkwam. Heet. Pulserend. Ze voelde elke stoot van zijn zaad en bewoog door tot hij uitgeput onder haar ineenzakte, zijn voorhoofd tegen het hare.

Een tijdlang was er alleen adem. Regen. Het bonzen van twee harten. Zijn pik werd langzaam slapper in haar, hun vermengde nattigheid liep warm langs haar dij. Mateo streelde haar rug, lange trage banen van haar schouderbladen naar haar middel, en kuste haar slaap.

‘Je durf,’ zei hij zacht. ‘Niet veel vrouwen zeggen zo helder wat ze willen. Je bent prachtig als je het neemt.’

Francesca glimlachte, loom en voldaan, haar wang tegen zijn borst. Het overhemd hing nog om één arm. Verf in haar haar. Zijn zaad in haar. Ze wilde hier blijven, nog een minuut, nog tien, in de geur van zweet en lijnolie en hem.

Beneden viel de buitendeur in het slot.

Stappen op de trap. Snel. Iemand die de code kende.

‘Francesca?’ Keiko’s stem, helder en veel te dichtbij, al op de overloop. ‘Ik kon niet wachten, ik kom kijken of je —’

De klink bewoog.

Francesca verstijfde op Mateo’s schoot, zijn pik nog in haar, zijn hand stil op haar rug. De deur zwaaide open.