Julius Claimt Tamara Terwijl Haar Man Kijkt

De avondzon viel schuin door de hoge ramen van de villa en legde een warm gouden vlak over de lichte vloer van de woonkamer. Lionel, tweeënveertig en eigenaar van een bedrijf dat hem meer geld opleverde dan hij ooit nodig had, stond met een glas whisky in zijn hand alsof dat glas hem iets te doen gaf. Zijn overhemd was open bij de kraag. Zijn hart sloeg te snel. Achter hem, op de crèmekleurige bank, zat Tamara. Achtendertig, slank op de plekken waar het ertoe deed, voller waar hij het graag zag, haar donkere haar los over haar schouders. Ze droeg een korte zwarte jurk die ze speciaal voor vanavond had aangetrokken, en Lionel had gezien hoe ze drie keer voor de spiegel was gaan staan voordat de deurbel ging.

Julius stond midden in de kamer. Negenentwintig, personal trainer, en hij nam de ruimte in alsof hij er al woonde. Breed in de schouders, smal in de taille, donkere huid die glansde in het late licht, armen die de mouwen van zijn strakke shirt opvulden tot de naden ervan protesteerden. Hij keek niet eerst naar het interieur. Hij keek naar Tamara, lang en zonder haast, en daarna pas naar Lionel, met een korte knik die meer beleefdheid was dan respect.

“Mooi huis,” zei Julius. Zijn stem was laag. “Maar ik ben niet voor het huis gekomen.”

Lionel voelde de hitte in zijn nek. Maandenlang had dit in zijn hoofd gezeten: het beeld van zijn vrouw onder een man die groter was, sterker, zelfverzekerder, terwijl hij zelf niets anders kon doen dan kijken. Hij had het Tamara verteld op een nacht waarop de stilte tussen hen te zwaar was geworden. Zij had geluisterd. Zij had gebloosd. Zij had, na een lange stilte, gezegd dat ze het wilde proberen, niet als grap en niet half. Vanavond was het geen fantasie meer. Julius was echt. Zijn schoenen stonden op hun vloer.

Tamara verschoof op de bank. Lionel zag het. Haar dijen drukten even tegen elkaar, een kleine, onwillekeurige beweging, en daarna liet ze ze weer iets uit elkaar. Haar wangen kleurden. Julius zag het ook. De hoek van zijn mond trok.

“Je hebt me verteld wat jullie willen,” zei Julius tegen Lionel, zonder zijn blik van Tamara af te halen. “Ik doe niets wat zij niet hardop vraagt. Maar als ze het vraagt, doe ik het zoals ik het doe. Niet zacht. Niet voor jouw gemak.”

“Dat is… dat is wat we hebben afgesproken,” zei Lionel. Zijn stem klonk dunner dan hij wilde. Zijn pik was al half hard in zijn broek, een schaamtevolle, onontkoombare reactie, en hij haatte zichzelf er een beetje om dat Julius het waarschijnlijk kon zien.

Julius liep naar Tamara toe. Niet snel. Hij bleef voor haar staan, zo dicht dat ze haar hoofd moest optillen om hem aan te kijken. “Sta op,” zei hij.

Ze stond op. De jurk kroop een stukje hoger over haar dijen. Julius legde twee vingers onder haar kin, draaide haar gezicht licht naar het licht, en nam haar in zich op alsof hij iets beoordeelde dat hij al had besloten te nemen.

“Mooie mond,” zei hij. “Mooie tieten onder die stof. En die blos… die is niet voor je man.” Hij keek even opzij, naar Lionel. “Zie je dat? Ze wordt nat van hoe ik naar haar kijk. Nog voor ik haar heb aangeraakt.”

Tamara ademde uit, een klein geluid dat bijna een kreun was. Haar handen hingen langs haar zij. Lionel zette zijn glas neer omdat hij bang was dat hij het zou laten vallen.

“Tamara,” zei Julius, en haar naam klonk in zijn mond als een bevel en een belofte tegelijk. “Ik ga je niet vragen of je een avontuurtje wilt. Ik vraag je iets anders. Wil je voelen hoe een echte man je neemt? Hard. Voor zijn neus. Zodat hij hoort wat hij je niet kan geven.”

De kamer werd stil. Lionel hoorde zijn eigen adem. Hij zag Tamara’s lippen vaneen gaan, zag hoe haar borsten rezen onder de jurk, zag de twijfel en de lust tegelijk over haar gezicht trekken. Dit was het moment waarop ze nog kon terugkrabbelen. Hij wist het. Zij wist het.

Ze keek naar hem. Niet smekend. Vragend, eerlijk, met ogen die donkerder waren dan hij ze in jaren had gezien.

“Ik wil het,” zei ze. Haar stem trilde, maar niet van angst. “Ik wil het al sinds je het me vertelde. Ik wil hem.”

Lionel knikte. Het woord kwam er schor uit. “Ja. Ga je gang. Ik… ik kijk.”

Tamara draaide zich naar Julius, greep de voorkant van zijn shirt en kuste hem. Geen aarzelende kus. Haar mond opende zich, haar tong zocht de zijne, en ze kreunde in de kus alsof ze al weken had gewacht om die smaak te proeven. Terwijl ze kuste, hield ze haar ogen open en keek ze naar Lionel. Die blik trof hem lager dan elke aanraking ooit had gedaan. Zijn pik drukte pijnlijk tegen zijn rits.

Julius liet haar niet de leiding houden. Zijn hand gleed in haar haar, trok haar hoofd iets naar achteren, en hij nam de kus over tot zij degene was die achter hem aan hijgde. Toen hij losliet, waren haar lippen nat en rood.

“Ga zitten,” zei hij tegen Lionel, zonder om te kijken. “Handen op je knieën. Je raakt haar niet aan. Je raakt jezelf niet aan tot ik het zeg. Als je dat niet kunt, ga je de kamer uit en is het afgelopen.”

Lionel ging in de fauteuil tegenover de salontafel zitten. Zijn handen lagen op zijn knieën. Het leer kraakte. Hij kon de vorm van zijn erectie niet verbergen, en hij probeerde het ook niet meer.

Julius draaide Tamara met haar rug naar zich toe, zodat Lionel haar gezicht zag. Langzaam, bijna achteloos, trok hij de rits van haar jurk naar beneden. De stof gleed van haar schouders, bleef even hangen op haar heupen, en viel toen op de vloer. Daaronder droeg ze niets. Geen beha. Geen slip. Haar tepels waren al hard, donkerroze tegen haar huid, en tussen haar dijen glinsterde het. Lionel staarde. Hij had haar duizend keer naakt gezien. Nooit zo. Nooit terwijl een andere man haar jurk van haar lichaam liet vallen alsof hij er recht op had.

“Kijk naar je man,” zei Julius zacht tegen haar oor. Zijn grote handen kwamen van achteren om haar borsten, tilden ze, knepen net hard genoeg om haar adem te laten haperen. “Laat hem zien hoe je reageert.”

Hij draaide haar weer om, bukte, en nam een tepel in zijn mond. Zijn tong was breed en nat. Hij likte langzaam, cirkelde, zoog toen hard. Tamara’s hoofd viel achterover. Een kreun scheurde uit haar keel, rauw en ongegeneerd, en haar handen grepen Julius’ schouders vast alsof ze anders zou vallen.

“O god,” hijgde ze. “Harder. Lik ze harder.”

Julius gaf haar de andere tepel dezelfde behandeling, beet zacht, likte de pijn weg, en liet een hand tussen haar dijen glijden. Twee vingers gleden zonder moeite naar binnen. Het geluid was nat, obsceen in de stille kamer. Tamara’s knieën knikten.

“Ze is doorweekt,” zei Julius, en hij keek Lionel aan terwijl zijn vingers in haar bewogen. “Hoor je dat? Dat is niet voor jou. Dat is voor mij.”

Lionel’s vingers drukten in zijn eigen knieën tot het wit werd. Zijn pik klopte. Hij wilde zijn broek openmaken en hij wilde tegelijk dat de vloer zich opende. Tamara keek hem aan terwijl Julius haar vingerde, haar mond open, haar ogen glazig van lust, en fluisterde: “Ik heb dit zo lang gewild. Blijf kijken. Alsjeblieft, blijf kijken.”

“Op de tafel,” zei Julius.

Hij schoof de weinige voorwerpen van het lage, zware blad — een boek, een kaars — en tilde Tamara erop alsof ze niets woog. Ze ging op haar rug liggen, haar haar uitgespreid over het hout, haar benen bungelend. Julius trok zijn shirt over zijn hoofd. Zijn borst was hard, zijn buik getekend, en toen hij zijn broek openmaakte en zijn pik tevoorschijn haalde, hoorde Lionel zichzelf een geluid maken dat hij niet had bedoeld.

Dik. Lang. Donker, met aderen die langs de schacht liepen, de eikel al nat. Groter dan Lionel. Zichtbaar, onmiskenbaar groter. Tamara’s ogen werden groot, en toen gleed er een glimlach over haar gezicht die Lionel recht in zijn maag trof.

“Voorzichtig,” zei ze, maar het klonk niet als een waarschuwing. Het klonk als honger.

“Nee,” zei Julius. Hij rolde een condoom af, langzaam, en zette de kop tegen haar opening. “Je man mag horen hoe je hem neemt.”

Hij duwde naar binnen. Centimeter voor centimeter, zonder haast, tot Tamara’s rug van de tafel kwam en een schreeuw uit haar keel brak. Haar handen grepen de rand van het blad. Haar dijen trilden.

“Fuck,” hijgde ze. “Je bent… je bent zo dik. Ik voel je overal.”

“Zeg het tegen hem,” zei Julius. Hij pakte haar enkels, spreidde haar benen wijd, en hield ze open zodat Lionel alles zag: hoe haar kut zich om die dikke pik rekte, hoe ze glinsterde, hoe Julius dieper zakte tot hij helemaal in haar zat. “Zeg hoe veel groter ik ben.”

Tamara draaide haar hoofd. Haar ogen vonden Lionel. Schaamte en lust vochten op haar gezicht, en de lust won.

“Hij is groter dan jij,” kreunde ze. “Veel groter. Ik zit vol. Ik heb nog nooit… o god, Lionel, hij vult me helemaal.”

Julius begon te bewegen. Eerst diepe, zware stoten die de tafel lieten schuiven over de vloer. Elke stoot duwde een geluid uit Tamara, hoog en gebroken. Haar borsten deinden. Haar tepels waren nat van zijn speeksel. Julius hield haar benen gespreid, zijn handen hard om haar kuiten, en neukte haar in een ritme dat geen ruimte liet voor iets anders dan hem.

“Kijk naar je vrouw,” zei hij tegen Lionel. Zijn stem was rustig, bijna conversational, terwijl zijn heupen hard tegen haar aan sloegen. “Kijk hoe haar kut mijn pik vasthoudt. Ze wil niet dat ik stop. Voel je hoe nutteloos je daar zit?”

“Ja,” bracht Lionel uit. Het woord brandde. Zijn pik deed pijn van hoe hard hij was, onberoerd, gevangen in zijn broek. “Ik zie het.”

Julius versnelde. De geluiden werden natter, luider. Tamara’s gekreun veranderde in geschreeuw, woorden die uit elkaar vielen.

“Harder. Alsjeblieft, harder. Neuk me. Laat hem horen.”

Haar eerste orgasme kwam snel en hevig. Haar hele lichaam spande, haar tenen krulden, en ze schreeuwde Julius’ naam terwijl haar kut om hem samentrok. Julius stopte niet. Hij neukte haar door de climax heen, diep en meedogenloos, tot ze hulpeloos op de tafel lag te hijgen en meteen weer begon te jammeren van een nieuw opbouwend genot.

“Draai om,” zei hij.

Hij trok zich terug. Tamara jankte bij het verlies. Julius pakte haar bij haar heupen, draaide haar op haar buik, trok haar naar de rand van de tafel tot haar voeten de vloer vonden en haar kont omhoog stak. Hij greep een vuistvol van haar haar, trok haar hoofd naar achteren zodat haar keel gestrekt was en haar gezicht naar Lionel wees, en stootte in één harde beweging weer naar binnen.

Tamara schreeuwde. Het geluid vulde de woonkamer, kaatste tegen het glas. Julius neukte haar van achteren met lange, ruwe stoten, zijn heupen kletsend tegen haar billen, zijn andere hand op haar onderrug om haar op haar plek te houden. Haar borsten schommelden onder haar. Speeksel glinsterde aan haar onderlip.

“Kijk hoe je vrouw mijn pik aanbidt,” zei Julius, luid genoeg dat elk woord aankwam. Hij trok harder aan haar haar. “Ze is nu van mij. Hoor je haar? Ze smeekt erom. Jouw vrouw. Op jouw tafel. En het enige wat jij kunt doen is zitten en kijken hoe ik haar kut openneuk.”

“Ja,” hijgde Tamara, en het woord kwam er kapot uit. “Van jou. Ik ben… o fuck, ik ben van jou. Niet stoppen. Alsjeblieft niet stoppen.”

Lionel kon niet wegkijken. Hij zag hoe Julius’ pik in haar verdween, dik en glanzend, hoe haar kut zich om hem klemde bij elke terugtrekking, hoe haar gezicht vertrok van een genot dat hij haar in jaren niet had gegeven. Zijn eigen handen trilden op zijn knieën. Hij had dit gewild. Hij had erom gesmeekt in zijn hoofd. En nu het gebeurde, voelde elk woord van Julius als een mes dat tegelijk zijn pik harder maakte.

Julius boog zich over haar heen, zijn borst tegen haar rug, en fluisterde iets in haar oor dat Lionel niet verstond. Wat hij wel hoorde was Tamara’s antwoord, luid en schaamteloos.

“Ik kom weer. Ik kom weer, god, je pik is te veel, ik—”

Het tweede orgasme scheurde door haar heen. Haar benen begaven het bijna. Een scheut vocht spoot uit haar, warm en helder, over Julius’ dijen en op de vloer onder de tafel, een natte vlek die zich uitspreidde op het lichte hout. Ze schreeuwde, lang en rauw, en spoot opnieuw toen Julius doorstootte, drie harde slagen die haar lichaam lieten schokken.

“Kijk dat,” zei Julius, en er zat een donkere tevredenheid in zijn stem. “Je vrouw spuit over jullie vloer omdat ik haar neuk. Heeft ze dat ooit voor jou gedaan?”

Lionel schudde zijn hoofd. Zijn keel was droog. “Nee.”

“Zeg het.”

“Ze heeft nooit… niet zo. Niet voor mij.”

Julius lachte kort, greep Tamara’s heupen met beide handen en neukte haar nog harder, de tafel kreunend onder hen. Tamara was voorbij woorden. Ze jankte, duwde haar kont naar achteren om hem dieper te nemen, haar haar in de war in zijn vuist, haar knieën nat van haar eigen vocht. Een derde golf trok door haar heen, kleiner maar scherp, en ze snikte zijn naam alsof het het enige woord was dat ze nog kende.

Julius’ ritme brak. Zijn stoten werden korter, dieper, zijn adem zwaar tegen haar schouder. Hij trok haar haar een laatste keer strak, keek Lionel recht aan over haar gebogen rug, en kwam met een laag, beheerst gegrom, diep in haar begraven, zijn heupen vastgezet tegen haar billen terwijl zijn pik pulseerde in het condoom. Tamara trilde onder hem, leeg en vol tegelijk, haar wang tegen het koude hout van de tafel.

Een tijdje was er alleen adem. Julius liet haar haar los, streek het bijna achteloos glad, en trok zich langzaam terug. Het condoom was zwaar. Hij knoopte het dicht, legde het op een servet alsof het een gebruikte theezak was, en trok zijn broek omhoog. Tamara bleef liggen, naakt, haar dijen nat, een dun straaltje vocht dat nog langs haar been liep. Haar ogen waren dicht.

Lionel zat nog steeds met zijn handen op zijn knieën. Zijn erectie was niet weg. Dat was het ergste niet.

Julius trok zijn shirt aan, dronk het glas water dat onaangeroerd op het aanrecht had gestaan, en keek de kamer rond alsof hij de rekening opmaakte.

“Ze komt wel bij,” zei hij tegen Lionel. “Volgende keer zeg je het eerder als je wilt dat ik haar op de bank neem. De tafel is hard voor haar knieën.” Hij knikte naar Tamara, niet onvriendelijk. “Je was goed. Eerlijk. Dat waardeer ik.”

Toen was hij weg. De voordeur viel zacht dicht. Buiten startte een motor en verwijderde zich over de oprijlaan.

Tamara opende haar ogen. Ze keek naar Lionel, en de glans van daarnet was er niet meer. Haar mond opende zich alsof ze iets wilde zeggen — dank je, of sorry, of was het zoals je wilde — en er kwam niets. Lionel keek naar de natte plek op de vloer, naar de jurk die als een donkere plas bij de bank lag, naar zijn vrouw die naakt op hun salontafel lag en hem aankeek alsof ze hem voor het eerst niet herkende. Zijn pik was nog hard. Zijn borst was leeg. Hij had maanden naar dit moment verlangd, en nu het voorbij was, zat er iets kouds en verkeerds in de stilte tussen hen, iets wat geen van beiden hardop durfde te benoemen. Tamara sloeg haar armen om zichzelf heen. Lionel bleef zitten. Geen van beiden bewoog.