Laatste Nacht op de Hoeve

De laatste avond hing zwaar en zoet over de Vlaamse hoeve, alsof de hooigeur zelf wist dat er iets ging gebeuren. Estelle, negentien en boerendochter tot in haar vingers, veegde het zweet van haar voorhoofd terwijl ze de emmers in de schuur rechtzette. Emmett, de twintigjarige stagiair die morgen vroeg naar de stad zou vertrekken, leunde tegen een paal en keek haar na alsof hij elk detail wilde meenemen. Maandenlang hadden ze geflirt met dubbelzinnige grapjes over stieren die moesten dekken en koeien die tochtig werden. Nu voelde die spanning als een te strakke broek: ongemakkelijk en opwindend tegelijk.

“Je moet de hark niet zo vasthouden,” plaagde Emmett, zijn stem half lachend. “Alsof je een lul wilt melken in plaats van hooi.”

Estelle bloosde tot achter haar oren, maar gaf hem een duwtje. “Zeg dat jij beter weet hoe je iets vastpakt, stadsjongen. Of heb je alleen maar eieren geraapt hier?”

Hij lachte, nerveus. “Eieren, ja. Nooit verder gekomen dan knuffelen in de bus. Jij?”

Ze zette de hark neer. Haar hart bonsde. “Ook niet. Maagd als een ongeschoren schaap. En jij blijkbaar ook.”

Even was het stil, behalve het gekraak van het hout. Toen pakte Emmett haar hand. “Dus als we dit willen… doen we het allebei voor het eerst.”

“Ja,” fluisterde ze, en trok hem dichterbij. “Ik wil het. Jij ook, toch?”

Hun monden vonden elkaar slordig, tanden botsten, ze lachten erom terwijl hun tongen eindelijk lef kregen. Emmett proefde hooi en koffie op haar lippen. Estelle voelde zijn stijve lul al tegen haar dij drukken door zijn broek en giechelde in de kus. “Die staat al te popelen als een veulen.”

Ze klommen de ladder op naar de hooizolder, ademloos en grijnzend. Boven rook het naar gedroogd gras en zomer. Estelle trok haar jurk over haar hoofd, bleef in alleen haar slipje staan. Emmett staarde naar haar borsten: stevig, tepels hard van de koelte en opwinding. Hij raakte ze aan alsof ze van glas waren, duimde over de punten tot ze sneller ademde.

“Je kutje is al nat,” mompelde hij verwonderd toen hij haar slipje opzij schoof en zijn vingers tussen haar schaamlippen gleed. Estelle hijgde, half van schaamte, half van trots. “Door al die stomme moppen van jou, idioot.”

Ze knielde in het hooi, knoopte zijn broek open en haalde zijn lul tevoorschijn. Die was dikker dan ze zich had voorgesteld, rood aangelopen, een druppel vocht op de eikel. Onzeker likte ze erover, proefde zout. Emmett kreunde zo hard dat ze schrok en lachte. “Sst, of de koeien gaan jaloers meelallen.”

Ze nam hem verder in haar mond, te ver, verslikte zich, trok terug met een nat geluid en probeerde het opnieuw, enthousiast en onhandig, speeksel over haar kin. Hij streelde haar haar. “Fuck, Estelle… zo goed. Langzaam.”

Toen duwde hij haar zacht achterover in het hooi. Hij spreidde haar benen, keek even twijfelend, en begon te likken. Zijn tong was warm en onhandig, te vlug, dan te langzaam, tot hij haar klit vond en ze haar heupen omhoog duwde. “Daar… ja, daar, godverdomme.” Ze kwam schokkend, lachend en kreunend tegelijk, handen vol hooi, terwijl Emmett trots omhoogkeek met natte mond.

“Nu jij op mij,” zei hij, ging liggen. Estelle besteeg hem in cowgirl, pakte zijn lul vast en liet zich zakken. De eikel duwde tegen haar ingang; ze beet op haar lip, ging verder, voelde de rek, de brandende volheid. “Au—nee, wacht, het gaat… oef.” Toen zat hij er helemaal in. Ze bleef even stil, wennend, en begon te wiegen. Zelf tempo bepalen voelde machtig en belachelijk tegelijk; ze hobbelde te hard, schoot half van hem af, klapte terug met een nat geluid en beiden barstten in lachen uit.

“Ik rijd als een dronken trekker,” snikte ze.

“De mooiste trekker van Vlaanderen,” hijgde hij, handen op haar heupen.

Later rolde hij haar om, missionaris, hooi in haar haar. Hij stootte dieper, voorzichtiger nu, hun voorhoofden tegen elkaar. Estelle hield zijn schouders vast, lachte tegen zijn mond als hij te snel ging, kreunde als hij precies goed raakte. “Harder… nee, zo… ja.” Hun lichamen klapten nat, sneller, gretiger. Emmett stamelde dat hij kwam, trok half terug maar Estelle klemde haar benen om hem heen. “Binnen, het is goed.” Hij stootte diep, spoot warm in haar, en de trilling trok haar mee over de rand. Ze klauwden elkaar vast, lachten half buiten adem, kreunden door elkaar heen tot de golven wegebden.

Nahijgend lagen ze in het hooi, naakt en bezweet, Emmetts zaad langzaam uit haar lopend. Estelle prikte een halm uit zijn haar. “We waren een ramp.”

“De mooiste ramp,” zei hij. “Dit blijft onze herinnering aan de hoeve. Beloofd.”

“Beloofd.”

Hij hielp haar teder de jurk weer aan, kuste de plek achter haar oor terwijl hij de knoopjes dichtmaakte. Hand in hand slopen ze de ladder af, door de stille schuur naar het woonhuis. Op de drempel gaven ze elkaar een laatste kus, langzaam, wetend dat morgen de stad wachtte en niets meer hetzelfde zou zijn.

Buiten kraakte alleen nog het hout van de hoeve.