Rooftop Cinema: Bianca’s Eerste Vrouwelijke Verlangen Ontwaakt

De hitte bleef liggen op het platte dak alsof de stad weigerde af te koelen. Beneden gonsde het verkeer nog, maar hierboven, tussen de schoorstenen en de lage muurtjes, rook het naar warm beton, naar de jasmijn in een pot bij de deur naar het trappenhuis, en naar de wijn die al een uur openstond zonder dat iemand er dronken van werd. Bianca zat met haar blote voeten onder zich op de deken. Tweeëntwintig was ze, sinds maart marketingstagiaire bij een bureau aan de gracht, waar ze vooral moodboards maakte en offertes natelde, en vanavond had ze eindelijk haar hakken uitgedaan. Haar jurk plakte licht aan haar dijen. Naast haar zat Veronica, achtentwintig, grafisch ontwerpster met een eigen studio twee verdiepingen lager, en die keek niet naar het witte doek dat ze tegen de schoorsteen hadden gespannen.

De projector zoemde. Op het laken bewoog een oude film in zwart-wit, een vrouw bij een raam, regen, een man die te laat kwam. Bianca had de titel niet onthouden. Ze had wel onthouden hoe Veronica haar in de lift had uitgenodigd, eerder die week, met die lage stem en die rustige ogen: kom vanavond naar boven, ik zet een film, jij neemt wijn mee als je wilt. Geen druk. Bianca had ja gezegd omdat ze ja wilde, nuchter, met een buik vol zenuwen die niets met alcohol te maken hadden. Ze had één glas half leeggedronken. Haar hoofd was scherp. Haar huid was dat niet.

Ze woonden hier allebei pas sinds het voorjaar. Bianca op de vierde, Veronica op de tweede. Geen geschiedenis van vroeger, geen oude verhalen. Alleen de lift, de wasruimte, een keer koffie toen de stroom uitviel, en sindsdien dit: Bianca die te lang keek en deed alsof ze dat niet deed.

“Je kijkt niet naar de film,” zei Veronica.

“Jawel.”

“Je kijkt naar mijn benen.”

Bianca’s wangen werden heet. Ze wilde ontkennen en deed het niet. Veronica’s zomerjurk was omhoog geschoven toen ze ging zitten, en haar dijen lagen bloot in het schemerlicht van de projector, glad, gebruind van fietstochten naar opdrachtgevers, met een klein litteken net boven de knie dat Bianca al weken probeerde niet te onthouden. Hoger spande de stof over de welving van haar borsten, zwaar en vrij onder het dunne katoen. Als de wind over het dak streek, drukten haar tepels even tegen de jurk, donkere puntjes die Bianca’s mond droog maakten en haar slip tegelijk nat.

“Ik…” Ze slikte. Haar stem was schor. “Ik heb dit nog nooit zo gevoeld. Niet voor een vrouw. Niet echt.”

Veronica draaide zich naar haar toe. Geen spot in haar gezicht, alleen aandacht, alsof ze een lijn op papier volgde tot die klopte. “Echt,” herhaalde ze. “Dus dit is echt.”

“Ik word er nat van als ik naar je kijk,” fluisterde Bianca, en het hardop zeggen maakte het erger en ware. “Naar je benen. Naar je borsten. Ik schaam me dood en ik wil niet wegkijken. Ik ben tweeëntwintig, ik dacht dat ik wist hoe lust werkte, dates, mannen, dat gedoe op kantoor. En dan zit jij hier en ik kan alleen maar denken aan je mond.”

De film ratelde door. Iemand op het doek huilde geluidloos. Veronica’s mondhoek trok. “Hoelang al?”

“Weken. Sinds ik hier woon, niet eerder, ik kende je niet eerder. Sinds die avond dat je in de deuropening stond met nat haar en een handdoek over je schouder. Ik ben toen naar boven gegaan en ik heb in mijn bed gelegen met mijn hand tussen mijn benen en aan jou gedacht. Aan je vingers. Aan hoe je zou praten als je me aanraakte. Ik wist niet dat ik dat mocht willen.”

“Je mag het willen.” Veronica schoof dichterbij tot hun knieën elkaar raakten. De warmte van haar been ging door Bianca’s huid als een stroom. “En je mag het zeggen zonder je kapot te schamen. Kijk dan. Ik vind het geil dat je staart. Ik heb het zien gebeuren in de lift. Je blik zakte en je werd rood en je deed alsof de knoppen interessant waren.”

Bianca lachte, kort en beschaamd, en bleef kijken. Veronica’s borsten bewogen mee met haar adem. Een druppel wijn glansde in het kuiltje van haar sleutelbeen, achtergebleven van een slok die ze eerder had gemorst en niet had weggeveegd. Bianca wilde die druppel oplikken. De gedachte was zo direct dat haar kut samentrok in haar slip, een natte, ongemakkelijke puls.

“Mag ik je aanraken?” vroeg Veronica.

“Ja.”

Haar hand landde op Bianca’s dij, net onder de zoom. Geen grijpen. Een liggende palm, vingers gespreid, duim die een kleine cirkel trok over de zachte binnenkant, waar de huid dun was en elk haartje rechtop ging staan. Bianca ademde in en hield die adem vast. Ze schoof niet weg. Ze koos ervoor om te blijven, met haar hele gewicht op de deken, met haar dijen die een fractie uit elkaar gingen alsof haar lichaam de beslissing eerder nam dan haar mond. De film praatte tegen niemand. De stad bleef ver beneden.

“Ik wil dat je voelt hoe nat een vrouw kan worden van verlangen,” fluisterde Veronica tegen haar oor. Haar adem was warm, rook naar wijn en naar de munt uit de thee die ze voor het glas had gedronken. “Niet van een fantasie die je alleen in je kussen stopt. Van mij. Van mijn hand. Van mijn mond, als je dat wilt. Je bent helder, hè? Niet dronken. Ik wil dat je dit kiest.”

“Ik ben helder,” zei Bianca. Het glas stond onaangeroerd naast de projector. “Eén slok, meer niet. Ik wil dit. Niet stoppen.”

“Zeg het als je wel wilt stoppen. Mijn naam, en ik haal mijn hand weg. Anders ga ik door.”

“Veronica.” Bianca draaide haar gezicht. Hun neuzen stootten. “Ik wil dat je doorgaat. Ik heb al weken gefantaseerd over je mond en je vingers. Ik wil weten of het net zo voelt als in mijn hoofd, of erger. Beter. Ik kies hiervoor.”

Veronica kuste haar. Eerst een vraag, lippen die streken, dan dieper toen Bianca terugkwam, onhandig, te hard, tot Veronica haar tempo overnam en Bianca leerde volgen. Tongen. Een zacht geluid in Veronica’s keel dat Bianca recht tussen haar benen voelde, alsof er een draad liep van die mond naar haar clit. Ze greep de stof van de jurk en trok haar dichter. Veronica liet zich trekken, lachend tegen haar mond, en de lach werd een zucht toen Bianca’s duim per ongeluk over een tepel streek door het katoen.

“Op de deken,” zei Veronica, hees. “Onder de sterren. Het dak is van ons vanavond, de deur naar beneden heb ik op de knip gedaan, niemand komt hier zonder sleutel. Wil je dat ik je uitkleed?”

“Ja. En ik wil jou uitkleden. Ik wil je zien.”

Ze zakten achterover op de stapel dekens, dik genoeg om het beton niet te voelen, nog warm van de dag. De projector wierp bewegend licht over hun huid, wit en grijs en dan weer donker. Bianca’s vingers vonden de bandjes van Veronica’s jurk en schoven ze van haar schouders. De stof viel tot haar middel. Haar borsten kwamen vrij, voller dan Bianca had durven bedenken, zwaar in haar handen toen ze ze optilde, tepels al stijf, donkerroze, groot genoeg om met haar tong te omcirkelen. Ze staarde. Haar mond werd waterig. Ze boog en likte, één keer, zout en huid, en Veronica’s hand kwam in haar haar, niet duwend, alleen houdend.

“Aanraken,” zei Veronica. “Ze zijn van jou zolang je ze wilt. Harder. Ik breek niet.”

Bianca nam een tepel in haar mond en zoog, onwennig en gretig, en voelde hoe Veronica’s rug hol trok. Ondertussen trok Veronica Bianca’s jurk omhoog, over haar heupen, over haar ribben, tot Bianca haar armen moest optillen en de stof over haar hoofd verdween. Daaronder een eenvoudige katoenen slip, al donker van vocht in het kruis, en geen beha. Haar borsten waren kleiner, stevig, tepels hard van de avondlucht en van de blik die Veronica erop wierp, een blik die niet beleefd was en niet wegkeek.

“Kijk nou,” mompelde Veronica, en ze streek met twee vingers over de natte plek in de slip, traag, druk genoeg om de stof in Bianca’s spleet te duwen. “Je lekt al. Ik voel het door de katoen. Ga liggen. Ik neem de leiding. Als je iets niet wilt, zeg je mijn naam en ik stop. Afgesproken?”

“Afgesproken.” Bianca’s stem trilde, maar haar ogen waren helder. “Veronica. Ik wil dit. Ik wil dat jij beslist hoe, zolang je me blijft vragen als het verder gaat dan dit.”

“Goed.” Veronica duwde haar zacht maar beslist op haar rug. De deken rook naar zon en naar wasmiddel. Boven hen stonden de sterren vaag door de stadsgloed. Veronica boog zich over Bianca’s borst en nam een tepel in haar mond. Niet voorzichtig. Ze zoog, hard, tong er plat tegenaan, tanden die net schampten tot Bianca een kreet inhield en haar vingers in Veronica’s haar begroef. De andere tepel kreeg dezelfde behandeling, gelikt tot ze glom van speeksel, gezogen tot Bianca’s heupen van de deken kwamen en haar slip nog natter werd. Veronica wisselde, beet zacht, likte de pijn weg, en praatte tussendoor tegen de huid.

“Stijf als ik eraan trek. Je vindt het fijn als ik vuil ben, hè. Zeg het.”

“Ik vind het fijn,” hijgde Bianca. “Zuig harder. Alsjeblieft. Lager. Ik kan niet blijven liggen alsof dit genoeg is.”

“Je kunt wel, en je gaat toch smeken.” Veronica kuste een spoor naar beneden, over de buik, de navel, de zachte huid net boven de sliprand, en haakte haar vingers in de tailleband. “Omhoog met die heupen.”

Bianca tilde. De slip ging uit, bleef even plakken aan haar kut en liet toen los. De lucht op haar natte schaamlippen was bijna te veel, koel en obsceen. Ze voelde zich open, bloot, en ze wilde dat Veronica keek. Veronica keek. Ze spreidde Bianca’s dijen met beide handen en bleef even stil, adem tegen de binnenkant van een been, ogen op het glanzende vlees.

“Zo’n mooi kutje,” zei ze, vuil en teder tegelijk. “Helemaal opgezwollen. Je buitenste lippen staan open, je clit piept eronderuit, stijf en roze. En je druipt, Bianca. Op de deken. Een draadje tot op je bil. Ruik je jezelf? Zoet en scherp. Ik wil dat de hele buurt het niet hoort en ik wil dat jij het wel uitschreeuwt.”

Bianca kreunde. Schaamte en lust zaten in dezelfde spier, trokken dezelfde kant op. “Doe iets. Vinger me. Alsjeblieft. Twee. Ik wil voelen dat je in me zit.”

Veronica spuugde kort op haar vingers, al was het niet nodig, en duwde twee vingers naar binnen, langzaam tot de knokkels, dan dieper, tot haar handpalm tegen Bianca’s kut drukte. Bianca’s lichaam nam ze gretig, soppend, een nat geluid dat obsceen klonk in de stille hoogte, een zuigend, schaamtelos geluid bij elke stoot. Veronica kromde haar vingers, vond de ribbelige plek aan de voorkant die Bianca deed schokken, en begon te neuken. Hard. Niet het voorzichtige verkennen van een eerste keer die blijft hangen in vragen, maar een ritme alsof ze al wist wat dit lichaam aankon: duim op de clit, twee vingers die in en uit gingen tot het schuimige vocht langs haar pols liep en op de deken drupte.

“Hoor je dat?” Veronica’s stem was schor, haar vrije hand plat op Bianca’s buik om haar op haar plek te houden. “Je kut maakt een smeerboel van mijn hand. Zo nat word je van een vrouw. Van mij. Van mijn vingers in je soppende kutje. Zeg het.”

“Van jou,” hijgde Bianca. Haar dijen trilden. Ze probeerde omhoog te stoten en Veronica hield haar tegen, neukte haar in haar eigen tempo, diep, draaiend, de muis van haar hand bonkend tegen de schaamlippen. “Van jouw vingers. Fuck, dieper, harder, niet stoppen, ik ga— ik ga klaarkomen, ik voel het, het trekt—”

“Schreeuw maar. Het dak is hoog. Ik wil het horen. Kom op mijn hand. Maak me nat tot mijn pols.”

Ze neukte haar harder, vingers diep gekromd, duim die de clit in snelle, natte cirkels miste en dan weer vond, precies de druk die Bianca’s tenen deed krullen. Bianca’s hoofd sloeg achterover. De film lichtte wit op en doofde in een scènewissel. Iets in haar onderbuik trok samen, een koord dat knapte, en ze schreeuwde, echt, een rauwe kreet die over de daken ging terwijl haar kut om Veronica’s vingers klemde en een golf vocht over haar hand gutste, warm, gulzig, niet te stoppen. Ze kwam klaar met haar hielen in de deken, met Veronica’s naam in haar mond, met sterren die even dubbel stonden, schok na schok, tot ze hijgend bleef liggen en de vingers in haar nog nat klopten.

Veronica hield ze stil tot de naweeën zakten, en trok ze er dan langzaam uit. Het geluid was obsceen, een zacht ploppen, een laatste draad vocht. Ze bracht haar vingers naar haar eigen mond en likte ze schoon, ogen op Bianca, tong tussen de knokkels, alsof ze niets wilde morsen.

“Jij nu,” zei ze. “Ik wil je mond op mijn kut. En ik wil de mijne in de jouwe. Negenzestig. Als je wilt. Je mag onhandig zijn. Ik leid je met mijn heupen.”

Bianca’s benen waren slap en haar hoofd gonsde van het klaarkomen, maar het willen was helder, nuchter, scherp als de avond voor de wijn. “Ik heb nog nooit een kut gelikt. Ik wil het. Ik wil weten hoe jij smaakt.”

“Dan leer je het van de mijne.” Veronica stond half op, trok haar jurk helemaal uit, schopte haar slip weg. Ze was naakt in het projectorlicht, heupen breed, buik zacht, een streep kort getrimd haar boven een kut die al glom, lippen gezwollen, clit zichtbaar onder het kapje. “En als je iets in je kont wilt, zeg je het. Ik heb korte nagels. Ik ga zacht beginnen en alleen verder als je ja zegt. Geen verrassingen.”

Bianca keek naar dat lichaam en voelde een nieuwe golf, alsof haar orgasme niet was gestopt maar alleen had gewacht. “Ja,” zei ze, verrast door haar eigen stem en toch zeker. “Ik wil je vingers daar ook. Niet meteen hard. Maar ja. Ik wil voelen dat je overal in me zit terwijl ik jou lik.”

Ze draaiden. Veronica ging op haar rug, dijen open, een hand achter Bianca’s dij om haar te sturen. Bianca kroop om, onhandig, knieën op de deken, en de geur trof haar toen ze haar gezicht tussen die dijen bracht: zout, muskus, warm, niets zoals ze in haar kussen had gefantaseerd en beter, echter, een geur die in haar neus bleef en haar eigen kut opnieuw liet samentrekken. Veronica trok Bianca’s heupen naar achteren tot haar druipende kut boven haar mond hing, nog nat van het eerste klaarkomen, nog open.

“Laat je zakken,” mompelde Veronica tegen haar vlees. “Ik verdrink graag. En jij likt. Breed eerst. Dan de clit. Zuig als ik kreun.”

Bianca liet haar gewicht een beetje vieren en schreeuwde bijna opnieuw toen een hete tong haar openspleet van kont tot clit, lang en plat en hongerig. Tegelijk boog ze zelf en gaf de eerste lik. Brede tong, onzeker, over de hele lengte van Veronica’s kut, van het natte gaatje tot waar het haar begon. Veronica smaakte naar huid en naar iets zoeters, naar verlangen dat Bianca herkende omdat het van haarzelf op Veronica’s kin droop. Ze likte nog eens, gerichter, spreidde de lippen met haar vingers zoals ze had gevoeld dat het bij haarzelf werkte, vond de clit en zoog er zacht op. Een kreun trilde recht tegen haar eigen kut. Goed dus. Ze deed het harder, gretiger, neus in het korte haar, mond vol, zuigend, likkend, slordig en eerlijk, speeksel en sap dat over haar kin liep.

Veronica’s tong was meedogenloos. Ze begroef haar gezicht in Bianca’s druipende kut, zoog de schaamlippen naar binnen, neukte haar met haar tong, toen opnieuw met twee vingers terwijl haar mond de clit nam en eraan trok alsof ze Bianca leeg wilde zuigen. Bianca schokte, likte door, leerde het ritme van Veronica’s heupen: als ze de clit harder zoog, drukte Veronica omhoog tegen haar mond. Als ze te zacht was, kreeg ze een tikje tegen haar bil en een gesmoord, vuil bevel.

“Harder. Zuig. Je mond is gemaakt hiervoor, voel hoe nat ik ben, drink het op. Ja, zo, met je tong eronder. Brave, vieze mond.”

Toen voelde Bianca een natte vinger lager, bij haar kontgaatje, cirkelend in het vocht dat al naar beneden was gelopen, niet duwend. “Hier?” vroeg Veronica, mond nog tegen haar, de woorden nat en gedempt.

“Ja. Langzaam. Ik wil het.”

De vinger ging naar binnen, een strakke, vreemde volheid, een branden dat meteen oversloeg in iets warmers omdat Veronica wachtte, omdat Bianca ademde en ja bleef denken en haar heupen niet weg trok. Ze likte door, zoog Veronica’s clit in haar mond en hield hem daar, tong er tegenaan fladderend, terwijl die vinger in haar kont bewoog, in en uit, steeds gladder. Een tweede vinger volgde pas toen Bianca haar heupen naar achteren duwde en “meer” zei, het woord verloren tegen nat vlees. Twee vingers in haar kont, twee in haar kut, tong op haar clit, en Bianca’s eigen mond vol van Veronica’s smaak. Het was te veel en precies genoeg. Ze zoog gretig, wanhopig, haar eerste keer en ze wilde die kut leegdrinken, wilde die clit voelen kloppen tegen haar tong, wilde dat Veronica net zo hard zou schreeuwen als zij had gedaan.

Veronica’s dijen begonnen te trillen. Haar vingers in Bianca’s kont kromden, haar andere hand neukte Bianca’s kut in hetzelfde ritme, en haar mond zoog alsof ze Bianca’s tweede orgasme uit haar wilde trekken voor ze zelf toegaf. Bianca voelde het aankomen in de smaak, in de manier waarop Veronica’s clit harder werd, in de schokken onder haar tong. Ze zoog dieper, slordiger, neus plat, en Veronica kwam, een schok, een vloed nattigheid tegen Bianca’s lippen, dijen die om haar oren klemden, een gesmoorde schreeuw recht in Bianca’s kut. Die schreeuw, die trilling, de vingers die in haar kont en haar kut tegelijk drukten, duwden Bianca over de rand. Ze kwam klaar in Veronica’s mond, hard, schokkend, haar eigen kreet gedempt tegen die natte kut, zuigend terwijl ze gutste en trilde en niet wist waar haar lichaam ophield. Ze proefde Veronica’s orgasme en gaf het hare terug, mond vol, kut vol, allebei druipend, allebei luid genoeg dat een duif van de schoorsteen vloog, tot de vingers langzaam uit haar gleden en ze allebei hijgend, plakkerig, stil vielen op de dekens.

Ze draaiden uit elkaar. Bianca veegde haar mond af met de rug van haar hand en proefde nog steeds zout en zoet. Haar kin glom. Haar dijen ook. Veronica trok haar tegen zich aan, borst tegen borst, een been over Bianca’s heup, vingers nog nat, nergens meer eisend. De film was afgelopen. Het doek was wit en leeg. De projector zoemde door, een mechanisch insect dat niemand meer diende.

Een tijdje zeiden ze niets. De wind koelde het zweet op Bianca’s rug. Haar kut klopte, nagloeiend. Haar kont ook, een zoete, gebruikte nasleep die ze niet had verwacht te willen en nu niet wilde missen. Veronica streelde haar haar, traag door de klitten die de wind en het neuken erin hadden gemaakt, en kuste haar slaap, niet gehaast.

“Wil je dit vaker?” vroeg ze, zacht nu, de vieze bevelen weg, de stem weer de vrouw uit de lift. “Niet alleen vanavond. Vaker. Jij en ik, hier, of bij mij op de bank, als je dat wilt. Zeg het eerlijk. Als dit een eenmalige ontdekking was, is dat ook goed.”

Bianca lachte, hees, haar wang op Veronica’s sleutelbeen, waar de wijnvlek allang was opgelikt door hun gewoel. Haar lichaam voelde nieuw, alsof iemand een deur had opengezet die ze zelf op slot had gedacht. “Ik begin nu pas echt,” zei ze. “Morgenavond. Weer hier op het dak. Ik neem een extra deken mee, en water, en ik wil je kut nog een keer, langzamer, tot ik het goed kan. Tot je me niet meer hoeft te zeggen waar ik moet zuigen. Ik wil leren. Ik wil jou.”

“Afgesproken,” zei Veronica, en ze glimlachte tegen Bianca’s haar.

Ze lagen nog, wakker, huid op huid, de stad een verre ruis. Bianca dacht aan de lift morgenvroeg, aan hoe ze met rechte rug het bureau zou binnenlopen terwijl haar lichaam nog naar deze vrouw rook, aan de deken die ze uit de kast zou halen, aan een toekomst die ze net hardop had gemaakt. Ze dacht dat dit het begin was van iets dat tijd had.

Veronica streelde door en zei niets over de mail die vanochtend op haar telefoon was binnengekomen, het toestel dat met het scherm naar beneden naast de wijnfles lag. Een opdrachtgever in Rotterdam, een studio die ze al maanden had willen hebben, een contract dat ze voor het avondeten had getekend. Over tien dagen verhuisde ze. De sleuteloverdracht stond vast. Morgenavond zou ze komen, zoals beloofd, en Bianca’s mond opnieuw op haar kut laten leren. Daarna, niet vanavond, zou ze het zeggen. Vanavond wist alleen zij dat de zomer op dit dak een einddatum had, en dat Bianca’s lachende “ik begin nu pas” landde in een kalender die al dichtging.