Ruzie in de Tent: Carmen en Stefan Verliezen Zichzelf

De regen kwam neer alsof de Ardennen een persoonlijke vendetta tegen hen hadden. Carmen, tweeëndertig en al zeven jaar marketeer bij een bedrijf dat vergaderingen “reisjes naar alignment” noemde, stond tot haar enkels in de modder en staarde naar de tent die in de brochure compact tweepersoons heette en in het echt een rits met grootheidswaan was.

“Als ik hierin ga liggen,” zei Stefan, “moet jij op mij. Of ik op jou. Of we worden één persoon met vier ellebogen en een gedeelde woede.”

Hij was negenentwintig, haar jeugdvriend van vroeger en sinds een jaar de collega van haar man op operations. Dezelfde Stefan die op de universiteit, toen hij negentien was en zij tweeëntwintig, in de kroeg altijd net te lang naar haar mond keek en daarna deed alsof hij alleen een biertje kwam halen. Die flirt was nooit verder gekomen dan een hand die te lang op haar onderrug bleef, één bijna-kus die stukliep omdat iemand binnenkwam, en jaren van grappen die net te scherp waren om onschuldig te zijn. Nu lag haar man drie tenten verderop te snurken alsof hij een houtzagerij in zijn slaapzak had verstopt, en de indeling was “gewoon zo gelopen”. Natuurlijk.

Ze kropen naar binnen. De tent rook naar nat nylon en iemands te ambitieuze deodorant. Carmen’s slaapshirt plakte aan haar rug. Stefan’s knie belandde in haar heup, haar elleboog in zijn rib, en toen ze allebei “sorry” zeiden, klonk het als een bekentenis die te vroeg kwam.

“Je man snurkt nog steeds als een defecte grasmaaier,” fluisterde Stefan.

“En jij praat nog steeds als iemand die denkt dat hij grappig is.”

“Ik bén grappig. Jij lachte vroeger harder.”

“Vroeger was ik tweeëntwintig en slecht in nee zeggen tegen slechte grappen.”

“Je zei wel nee tegen de rest.” Zijn stem werd zachter, niet minder brutaal. “Tegen mij zei je vooral bijna.”

Buiten sloeg de regen op het doek alsof het publiek applaudisseerde voor hun ongemak. Carmen draaide zich op haar zij, wat in deze tent betekende dat haar knieën tegen zijn dijen drukten en haar adem zijn kaak raakte. Ze voelde de warmte van hem meteen, belachelijk dicht, en haar maag deed dat stomme ding dat hij al deed sinds de universiteit: een klein, schuldig sprongetje.

“Als je nu een mop maakt over synergie,” zei ze, “gooi ik je de regen in.”

“Teambuilding,” mompelde hij. “We bouwen. Heel compact.”

Ze lachte, te hard, en legde een hand over haar eigen mond. Drie tenten verderop ging het snurken onverstoorbaar door. Stefan grijnsde in het donker. Ze zag het aan de glinstering van zijn tanden en haatte hoe vertrouwd dat voelde.

Een tijdje lagen ze alleen te fluisteren over hoe idioot het weekend was: de kanotocht die niemand wilde, de “kwetsbaarheidscirkel” van vanmiddag, de manager die “laten we elkaars waarden voelen” had gezegd alsof dat geen aanklacht was. Carmen vertelde dat haar man na afloop meteen in zijn tent was gekropen met oordoppen en een goed humeur, tevreden dat hij zijn sociale quota had gehaald.

“En jij?” vroeg Stefan.

“Ik lig in een tent ter grootte van een schuldig geweten met de enige man op dit kamp die nog weet hoe ik heette voordat ik mevrouw spreadsheet werd.”

Hij zweeg even. De regen vulde het gat.

“Is het thuis zo saai?” vroeg hij toen, zacht, zonder de grap eromheen.

Carmen staarde naar het donkere doek boven hen. Ze had dit nog nooit hardop gezegd, niet tegen vriendinnen, niet tegen zichzelf als ze nuchter genoeg was om de zin af te maken. “We doen het als de was opgevouwen is en niemand moe is, dus ongeveer nooit. En als het gebeurt, is het… netjes. Alsof we een formulier invullen. Hij vraagt of het fijn is. Ik zeg ja. We slapen.”

“Jezus.”

“Niet oordelen. Jij hebt een vriendin.”

“Die denkt dat voorspel een aflevering van een serie is die ze eerst af wil kijken.” Hij schoof een centimeter dichter, alsof de tent hem dwong. “Ik oordeel niet. Ik herken het. En ik lieg als ik zeg dat ik daar nooit aan gedacht heb bij jou.”

Ze voelde haar wangen warm worden. “Wanneer.”

“Toen. Op de uni. Na die avond dat je in die groene jurk danste en daarna deed alsof je niet merkte dat ik keek. Ik was negentien, jij was volwassen en onbereikbaar, en ik heb in mijn studentenkamer vaker aan je gedacht dan goed is voor iemands karakter.” Zijn stem bleef laag, plagend, maar er zat iets rauws onder. “Hoe je zou klinken als je ophield beleefd te zijn. Hoe je zou smaaken als je eindelijk ja zei.”

Carmen lachte, omdat lachen veiliger was dan het geluid dat ze bijna maakte. “Je bent nog steeds een etter.”

“En jij wordt nog steeds nat van dingen die je niet hoort te willen.”

De zin hing tussen hen in, brutaal en precies. Ze wilde hem een duw geven. In plaats daarvan merkte ze het: de warmte tussen haar benen, het zware, beschaamde kloppen dat niets te maken had met de kou of de regen. Haar slipje was al een beetje vochtig. Ze haatte hem daar een seconde voor, en haatte zichzelf langer.

“Je weet dat niet,” fluisterde ze.

“Ik gok goed.”

Ze schoof dichter. Haar dij gleed over de zijne. Door de dunne stof van zijn shorts voelde ze hem, halfhard al, warm en onmiskenbaar. Haar adem stokte. Stefan ademde uit alsof hij al die jaren had gewacht op dit ene, stomme bewijs.

“Laat zien dan,” zei ze, en haar stem trilde van iets dat ze humor probeerde te noemen. “Of je nog steeds zo stout durft te zijn. Of dat je alleen praatjes hebt, net als vroeger.”

Hij kuste haar.

Geen bijna. Geen kroeg. Zijn mond was warm en gretig, en Carmen opende de hare meteen, alsof haar lichaam de beslissing al had genomen terwijl haar hoofd nog een vergadering probeerde te plannen. Zijn tong vond de hare. Ze proefde munt en regen en iets dat puur Stefan was, en een geluid ontsnapte haar dat ze in zijn mond smoorde. Zijn hand gleed onder haar slaapshirt, over haar ribben, tot zijn duim de onderkant van haar borst vond. Ze droeg geen beha. Hij vloekte zacht tegen haar lippen.

“Fuck, Carmen.”

“Zacht,” hijgde ze. “Als iemand dit hoort, vermoord ik je en daarna mezelf, in die volgorde.”

Hij lachte in haar hals en zoog daar, net hard genoeg dat ze haar nagels in zijn schouder zette. Zijn hand ging lager, over haar buik, onder de rand van haar slipje. Twee vingers gleden door haar schaamlippen en vonden haar zo nat dat hij even stilviel.

“Ik zei het,” mompelde hij, voldaan en hees.

“Hou je bek en doe iets.”

Hij deed iets. Zijn vingers cirkelden traag over haar clit, dan steviger, en Carmen beet op haar eigen pols om niet te kreunen. Ze tastte terug, vond de tailleband van zijn shorts en duwde die naar beneden. Zijn lul sprong tegen haar handpalm, dik, heet, al glimmend aan de top. Ze sloot haar vuist erom en streelde hem, langzaam, plagend, tot hij tegen haar mond hijgde en zijn heupen onwillekeurig mee bewogen.

“Ik wil je,” zei hij. “Zeg ja. Hardop. Ik wil het horen.”

“Ja.” Ze kuste hem, open en slordig. “Ja. Nu. Voor ik weer verstandig word en dit weekend overleef als een teleurgestelde professional.”

Ze trok haar slipje uit. In het donker was het een gevecht met elastiek en een knie en zijn lach, en toen zat ze schrijlings op hem, het tentdoek schurend langs haar rug, zijn handen om haar heupen. Ze pakte zijn lul, wreef de eikel door haar natte spleet, een keer, twee keer, tot ze allebei trilden, en liet zich zakken.

Hij vulde haar in één lange, brandende glij. Carmen’s mond viel open. Ze was strak om hem heen, niet gebruikt aan dit, aan dik en diep en aan iemand die haar aankeek alsof hij jaren had geoefend op dit moment. Stefan’s hoofd viel achterover. Zijn vingers groeven in haar billen.

“Stil,” fluisterde ze, en legde een hand over zijn mond.

Ze begon te bewegen. Eerst langzaam, omdat de tent elk geluid verraadde en omdat ze wilde voelen hoe hij in haar schoof, hoe haar kut hem vastgreep bij elke lift van haar heupen. Haar clit sleepte over zijn schaambeen. De wrijving was obsceen goed. Stefan’s adem stootte heet tegen haar palm. Zijn ogen, wat ze ervan zag, waren wijd en donker en totaal op haar gericht.

“Kijk mij aan,” fluisterde ze, en reed iets harder. “Niet wegkijken. Je hebt hierom gevraagd.”

Hij knikte onder haar hand. Ze voelde zijn tong tegen haar handpalm, brutaal, en lachte bijna, ademloos. Toen zette ze tempo in. Haar dijen brandden. Haar borsten schommelden onder het slaapshirt. Elke keer dat ze neerkwam, vulde hij haar tot diep, en het natte geluid van hun lichamen was zachter dan hun adem maar nog steeds gevaarlijk. Ze drukte harder op zijn mond. Hij kreunde erin, gedempt, en zijn heupen stootten omhoog om haar te ontmoeten.

“Zo,” hijgde ze. “Precies zo. God, je voelt— ik kom hier veel te snel van klaar, klootzak.”

Zijn handen gleden naar haar middel. Hij hield haar stil, één tel, diep in haar, en het bonzen van zijn lul in haar was bijna genoeg. Toen draaide hij hen, voorzichtig en toch gretig, tot zij op haar knieën lag en hij achter haar knielde. De tent protesteerde. Een tentharing ergens buiten gaf een zielig geluid. Het kon haar niet schelen.

Hij duwde haar slaapshirt omhoog, greep haar heup en gleed weer in haar, van achteren, dieper dan zonet. Carmen beet in de slaapzak. Stefan boog over haar heen, zijn borst tegen haar rug, en zijn hand vond haar haar. Hij greep een vuistvol, niet wreed, wel stevig, en trok haar hoofd iets op zodat zijn mond bij haar oor kwam.

“Je bent zo fucking strak,” fluisterde hij, en stootte, lang en hard. “Strakker dan zij. Veel strakker. Mijn vriendin neemt me nooit zo. Jij zuigt me leeg alsof je hier je hele leven op hebt gewacht.”

De woorden raakten haar erger dan zijn lul, en zijn lul raakte haar al tot in haar buik. Schaamte en lust liepen door elkaar. Ze duwde terug, ontmoette elke stoot, en het geluid van huid op huid werd natter, sneller.

“Zeg het nog eens,” hijgde ze.

“Je kut is perfect.” Zijn greep in haar haar verstrakte. Hij neukte haar in korte, diepe stoten, precies daar waar ze het voelde tot in haar tenen. “Zo nat. Zo gretig. Je man heeft geen idee wat hij laat liggen, en ik ga je laten klaarkomen op mijn lul terwijl hij drie tenten verderop slaapt als een tevreden idioot.”

“Harder,” fluisterde ze. “Niet harder in geluid. Harder in mij.”

Hij begreep het. Zijn vrije hand vond haar clit en wreef, snel en precies, terwijl hij haar van achteren nam met een ritme dat haar knieën liet trillen. Carmen’s wereld kromp tot nylon, regen, zijn adem in haar oor en de obscene druk die zich opbouwde, strak en onontkoombaar. Ze voelde hem dikker worden, zijn stoten ongecontroleerder.

“Ik kom,” bracht ze uit, amper geluid. “Stefan— ik—”

“Samen,” gromde hij tegen haar oor. “Kom op me. Laat me voelen hoe je samentrekt. Vuile, perfecte— fuck—”

Het brak in haar. Haar kut trok samen om hem heen, golf na golf, heet en hulpeloos, en ze drukte haar gezicht in de slaapzak om het geluid te smoren dat toch ontsnapte, een gebroken kreun die gelukkig verdronk in de regen. Stefan stootte nog twee keer, diep, en kwam met een gedempt, schor geluid, zijn heupen tegen haar billen gedrukt, zijn zaad warm in haar terwijl zijn hand haar haar nog vasthield alsof hij bang was dat ze zou verdwijnen.

Ze bleven even zo, trillend, zijn borst op haar rug, allebei hijgend alsof ze een kanotocht hadden overleefd die wél de moeite was. Toen trok hij voorzichtig uit haar. Het gevoel liet haar leeg en gloeiend achter. Ze draaide zich om in de veel te kleine ruimte, hun benen een warboel, zweet afkoelend op haar huid, en kuste hem. Langzamer nu. Zijn mond was slap van naschokken. Hij smaakte naar hen allebei.

“Dit blijft onze geheim,” fluisterde ze tegen zijn lippen. “Geen grappen morgen. Geen blikken. Niets.”

“Ons geheim,” zei hij, en zijn duim streek over haar kaak alsof hij het toch wilde onthouden.

Carmen zocht haar slaapshirt, dat ergens tot haar ribben was opgekropen, en trok het weer netjes naar beneden. Haar slipje vond ze niet meteen; ze liet het voor wat het was, ergens in een hoek van hun gedeelde waanzin. Ze kroop tegen hem aan, haar hoofd op zijn schouder, haar hand onschuldig op zijn borst, precies zoals twee collega’s zouden liggen die alleen de regen en een slechte indeling hadden overleefd. Buiten roffelde het nog. Drie tenten verderop snurkte haar man door, nietsvermoedend, terwijl Stefan’s hart onder haar hand langzaam tot bedaren kwam en zij haar ogen dichtdeed met de smaak van hem nog op haar tong.