Terrence en Lucia: Spanning die Breek op de Brouwerijtour

De geur van mout en oud eikenhout hing dik in de keldergangen van de brouwerij, zoet en zwaar, alsof de muren zelf ademden. Terrence, tweeëndertig, salesmanager bij het bierconcern, liep achteraan de groep en deed alsof hij luisterde naar de gids. Hij hoorde niets. Zijn aandacht zat vast aan de vrouw drie passen voor hem: Lucia, achtentwintig, marketingmedewerkster op hetzelfde kantoor, getrouwd, net als hij. Haar rok bewoog zacht tegen haar dijen bij elke trede naar beneden. Hij kende die rok. Hij had er al maanden naar gekeken in vergaderzalen, over de rand van zijn laptop, terwijl zijn vrouw Danielle naast hem zat te typen alsof de wereld nog klopte.

Danielle, vierendertig, liep vooraan met de gids en stelde vragen over hop en lagering alsof ze een examen moest halen. Nikolai, eenendertig, Lucia's man, hield zijn telefoon omhoog voor foto's van de koperen ketels en lette op niemand. De rest van de collega's verspreidde zich tussen de gistingskuipen. Het was een bedrijfsuitje, netjes aangekondigd, met naambadges en een planning. Niemand had wijn of bier aangeraakt; de proeverij kwam pas na de rondleiding, en Terrence had vanmorgen al tegen Danielle gezegd dat hij nuchter wilde blijven tot het diner. Hij was nuchter. Helder. En precies daardoor voelde hij alles te scherp.

Lucia keek om. Eén seconde, niet langer. Haar ogen vonden de zijne in het schemerlicht van de kelder en lieten niet meteen los. Er zat geen glimlach in. Alleen die blik die ze elkaar al maanden gaven in de lift, in de koffiehoek, over de schouder van een collega heen: ik zie je, ik wil je, we doen alsof niet. Terrence voelde zijn keel droog worden. Hij knikte nauwelijks. Zij draaide zich weer om, maar haar schouders waren strakker dan daarnet.

De gang versmalde. Vochtige baksteen, lage balken, een rij eikenhouten vaten die naar gist en kou roken. De gids riep iets over traditie en verdween met het grootste deel van de groep een hoek om. Danielle's stem kaatste nog even terug, helder en gewoon, een vraag over temperatuur. Nikolai lachte ergens verderop. Toen werd het stiller.

Lucia vertraagde. Terrence ook. In de smalle doorgang tussen twee vaten was geen ruimte om fatsoenlijk langs elkaar te lopen. Haar heup streek langs zijn dij. Niet per ongeluk. Ze bleef een tel staan, alsof ze de weg kwijt was, en haar hand zocht steun tegen zijn onderarm. Haar vingers sloten zich om zijn pols. Warm. Vast. Hij voelde haar pols tegen de zijne kloppen, snel, en hij wist dat de zijne hetzelfde deed.

"Pas op," zei ze zacht, alsof het over de ongelijke vloer ging. Haar mond was dicht bij zijn kaak. "De stenen zijn glad."

"Ik let wel op," zei hij. Zijn stem kwam lager uit dan hij wilde.

Ze liet zijn pols niet meteen los. Haar duim gleed één keer over de binnenkant, waar de huid dun was, en toen was ze alweer een stap verder, rok strak over haar billen, hakken zacht op de klinkers. Terrence bleef staan tot zijn adem weer normaal was. Het hielp niet. Maandenlang had hij dit weggedrukt: de manier waarop ze in een presentatie haar haar achter haar oor streek, de keer dat hun knieën elkaar raakten onder een vergadertafel en geen van beiden wegschoof, de mailtjes die te lang duurden voor wat erin stond. Hij was getrouwd. Zij was getrouwd. En toch stond hij hier, tweeëndertig, met een erectie die hij probeerde te verbergen achter zijn jas, terwijl zijn vrouw twee gangen verderop praatte over mout.

Lucia keek nog een keer om, bij de bocht. Deze keer hield ze zijn blik langer vast. Haar lippen weken een fractie. Geen glimlach. Een uitnodiging die ze allebei al te lang hadden uitgesteld.

De pauze viel toen de gids de groep meenam naar een zijhal met oude etiketten en foto's. "Vijf minuten," riep iemand. "Daarna de roestvrijstalen tanks." Danielle bleef bij de foto's hangen, Nikolai ernaast, beiden verdiept in een verhaal over een brouwmeester uit 1920. Terrence zag de zijdeur naar het verlaten gedeelte: lagere plafonds, vaten die niet meer in gebruik waren, een koord dat half op de grond lag. Hij had er niet over nagedacht. Hij liep er gewoon heen.

Lucia was er al.

Ze stond bij een enorm eiken gistingsvat, één hand op het hout, en keek hem aan alsof ze hem had verwacht. Het licht was hier slechter. Stof danste in een streep van een hoog raampje. Vanuit de zijhal klonk vaag gelach, dichtbij genoeg om te weten dat ze niet alleen op de wereld waren, ver genoeg om even te durven.

"Je volgt me," zei ze. Geen vraag.

"Jij bleef achter."

Ze lachte kort, zonder vrolijkheid. "Ik fantaseer al een jaar over je, Terrence. Een jaar. In vergaderingen. In de auto naar huis, naast Nikolai, terwijl hij over zijn werk praat en ik doe alsof ik luister. Ik heb mezelf aangeraakt met jouw naam in mijn mond en me daarna geschaamd tot ik het weer deed. Ik ben het zat om me te schamen."

Zijn bloed bonkte in zijn oren. Hij had hetzelfde gedaan. Nachten waarin Danielle al sliep en hij in de badkamer stond met zijn hand om zijn pik en Lucia's mond in zijn hoofd. Nooit uitgesproken. Nooit tot nu.

"Ik ook," zei hij. "Maanden. Langer. Elke keer dat je langs mijn bureau loopt."

Ze kwam dichter. Hij rook haar parfum onder de gistgeur, iets warms en scherps. "Zeg het dan. Zeg dat je dit wilt. Nu. Niet morgen op kantoor met een blik. Nu."

"Ik wil het," zei hij, en zijn stem brak niet. "Ik wil jou. Ik stop niet meer met doen alsof."

Hij duwde haar tegen het eikenhout. Niet hard genoeg om pijn te doen, hard genoeg om duidelijk te zijn. Het vat kraakte zacht achter haar rug. Haar handen gingen meteen naar zijn nek, trokken hem naar beneden, en toen was haar mond op de zijne. Hongerig. Geen aarzeling, geen proefkus. Haar tong gleed langs de zijne, haar tanden streken zijn lip, en hij gromde in haar mond alsof hij maanden had gezwegen en eindelijk mocht. Zij zoog aan zijn onderlip en fluisterde ertegen: "Eindelijk. Godverdomme, eindelijk."

Zijn handen gleden over haar taille, over de stof van haar rok, naar haar heupen. Ze drukte zich tegen hem aan, voelde hoe hard hij was, en maakte een geluid dat hem bijna deed kreunen. Haar vingers vonden zijn riem. Ze keek hem aan terwijl ze die openmaakte, gesp bij gesp, langzaam genoeg om hem gek te maken, snel genoeg om te laten zien dat ze het meende.

"Kijk me aan," zei ze. "Niet wegkijken."

Hij keek. Haar ogen waren donker, pupillen wijd, wangen rood. Ze ritste zijn broek open, schoof haar hand naar binnen, langs de stof van zijn boxershort, en sloot haar vingers om zijn pik. Warm. Vast. Ze trok hem vrij en begon te bewegen, lange halen, duim over de eikel waar al vocht glansde. Elke beweging hield ze zijn blik vast. Geen toneel. Geen spel om de spanning. Ze wilde zien wat ze met hem deed.

"Zo hard," fluisterde ze. "Al die tijd, en je staat hier stijf voor me terwijl je vrouw daar foto's staat te bekijken." Haar hand versnelde. "Ik ook. Mijn man staat daar. En ik heb jouw lul in mijn hand en ik wil niet stoppen. Zeg dat je niet stopt."

"Ik stop niet." Zijn voorhoofd rustte bijna tegen het hare. Haar pols werkte gestaag, nat geluid zacht in de stille kelder. "Lucia. Ik kan niet meer terug."

"Mooi." Ze kneep iets vaster, draaide haar vuist bij de top, en hij moest op zijn tanden bijten om niet hardop te vloeken. "Ik ook niet. Ik wil je in me. Nu. Hard. Voordat iemand ons komt zoeken en we weer fatsoenlijk moeten doen."

Hij kuste haar opnieuw, dieper, terwijl haar hand hem bleef bewerken. Zijn eigen hand gleed onder haar rok, over blote dij, naar het kant van haar slip. Ze was doorweekt. Hij drukte zijn vingers tegen de stof en zij hapte naar adem tegen zijn mond, heupen die naar voren schoven, zoekend.

"Ja," zei ze. "Daar. Maar niet alleen je hand. Ik wil geneukt worden. Zeg dat je me gaat neuken."

"Ik ga je neuken," zei hij, rauw. "Hier. Tegen dat hout als het moet. Ik wil je horen."

Ze liet zijn pik los, alleen lang genoeg om zijn pols te pakken en hem mee te trekken, dieper de verlaten hal in, waar de eiken vaten overgingen in een rij roestvrijstalen tanks die dof glansden in het spaarzame licht. Ergens achter hen, niet ver, klonk Danielles lach. Dichtbij. Te dichtbij. Lucia's ogen flitsten die kant op en kwamen terug, feller dan daarnet.

"Ze zijn vlakbij," zei ze. "Des te beter. Dan voel ik het echt."

Ze draaide zich om, zette haar handen op de koude rand van een tank, en trok haar rok tot over haar heupen. Het kant van haar slip was donker van nattigheid. Ze keek over haar schouder. "Trek hem opzij. En neuk me. Hard. Ik wil het. Ik vraag het je."

Terrence schoof het kant opzij. Haar kut glansde, open, warm tegen zijn vingers toen hij even controleerde hoe nat ze was. Zij duwde terug tegen zijn hand. "Niet plagen. Erin."

Hij zette zijn pik tegen haar opening en duwde naar binnen in één lange, trage stoot tot hij helemaal in haar zat. De hitte sloot zich om hem, strak, glibberig, en hij moest zijn kaken op elkaar klemmen. Lucia's adem stokte. Haar vingers klemden om de rand van de tank.

"Ja," bracht ze uit. "Zo. Helemaal. Blijf niet staan. Beweeg."

Hij trok terug en stootte weer, harder. Het geluid van huid op huid was zacht maar duidelijk in de holle ruimte. Zij kwam hem tegemoet, billen tegen zijn heupen, ritme dat ze zelf aangaf: dieper, feller, niet voorzichtig. Elke stoot joeg een schok door haar rug. Haar rok lag kreukelig op haar onderrug. Haar slip zat scheef, een reep kant die mee bewoog.

"Harder," siste ze. "Ik ben geen porselein. Neuk me alsof je me al een jaar wilt breken."

Hij greep haar heupen en gaf haar wat ze vroeg. Diepe, harde halen, zijn pik die telkens tot aan de basis in haar verdween en er bijna uitgleed voor hij weer toesloeg. Zij neukte terug met dezelfde felheid, duwde zich op hem, liet een ingehouden kreun ontsnappen die ze meteen in haar arm beet. Vanuit de andere hal dreef een flard gesprek hun kant op. Nikolai's stem, iets over een etiket. Danielle die antwoordde. Lucia huiverde, niet van angst, van hoe geil het haar maakte.

"Hoor je dat?" fluisterde ze, adem hortend. "Mijn man. Jouw vrouw. En jij zit in me tot je ballen tegen me slaan. Vuile bedrieger. Net als ik. Zeg het. Zeg wat ik ben."

"Een geile slet die zich laat neuken terwijl haar man twee zalen verderop staat," gromde hij tegen haar oor, en zij kreunde harder, duwde feller terug. "Mijn slet. Voor nu. Voor zolang ik in je zit."

"Ja. Jouw slet. Dieper. Niet stoppen."

Hij voelde haar samentrekken, dicht bij iets, maar zij draaide haar hoofd. "Niet zo. Ik wil je zien. Ik wil je gezicht als je me neemt."

Hij trok zich uit haar. Zij draaide zich om, rok nog hoog, wangen vlekkerig, mond open. Achter haar stond een lage werktafel, staal en hout, bezaaid met niets dan stof en een vergeten klem. Terrence tilde haar erop alsof ze niets woog. Zij sloeg meteen haar benen om zijn middel, hakken die tegen zijn rug tikten, en trok hem naar zich toe.

"Erin," zei ze. "Nu. Diep. En hou mijn keel vast. Niet dichtknijpen. Vasthouden. Ik wil voelen dat je me hebt."

Hij schoof weer in haar, en in deze houding zat hij nog dieper. Lucia's mond viel open in een geluidloze kreun. Haar handen grepen zijn schouders. Hij legde één hand om haar keel, duim onder haar kaak, druk genoeg om haar pols te voelen razen, niet genoeg om haar adem af te snijden. Zij knikte, ogen groot, en fluisterde: "Ja. Zo. Kijk me aan terwijl je me neukt als een hoer."

Hij stootte. De tafel kraakte zacht onder hen. Haar hakken trokken hem dichter, haar kut zoog zich om hem heen bij elke beweging, nat en heet en onmogelijk strak. Hij hield haar keel vast en keek in haar ogen terwijl hij haar nam, langzaam eerst, toen harder, tot het ritme schokkerig en gemeen werd. Zij fluisterde vuile dingen tegen zijn mond, stem gebroken door de stoten.

"Je gebruikt me. Zeg het. Zeg dat je me gebruikt terwijl je vrouw daar staat te lachen."

"Ik gebruik je," zei hij, en de woorden maakten hem gekker dan hij had verwacht. "Ik neuk je kut vol terwijl zij niets weet. Je bent nat als een slet die erom smeekt. Smeek."

"Alsjeblieft." Haar nagels beten in zijn schouders. "Neuk me harder. Vul me. Ik wil klaarkomen met jouw pik in me en jouw hand op mijn keel en hun stemmen in mijn oren. Ik ben jouw vuile geheimpje. Zeg dat ik niets ben dan een gat voor je."

"Je bent een gat," gromde hij, en schaamde zich niet, niet nu, niet met haar benen om hem en haar sap op zijn pik. "Een mooi, nat, hebberig gat dat al een jaar op mij heeft gewacht. Kom dan. Kom op mijn lul, slet."

Zij brak. Haar benen klemden zich vast om zijn middel, haar rug boog, haar kut trok in snelle, harde golven om hem samen terwijl ze een kreun in zijn schouder beet om niet te schreeuwen. Hij voelde haar sidderen, voelde hoe nat ze werd, hoe ze hem meetrok in elke samentrekking. Hij hield haar keel vast tot de ergste golf zakte, toen liet hij los en kuste haar, slordig, terwijl zij nog nabeefde.

"Ik wil je mond," zei hij, hees, dicht bij de rand. "Ik kom niet in je. In je mond. Wil je dat?"

"Ja." Geen aarzeling. Zij duwde hem een stap terug, gleed van de tafel, zakte op haar knieën op de koude vloer tussen de tanks. Rok nog hoog, slip scheef, lipstick uitgesmeerd. Ze nam hem in haar mond zonder omhaal, diep, hand om wat niet paste, ogen omhoog naar hem. Hij greep haar haar, niet wreed, vast genoeg om het ritme te sturen, en stootte twee, drie keer in die warmte voor hij zich verloor.

Hij kwam met een gedempte vloek, zaad dat in haar mond pulseerde, heupen die schokten. Zij slikte niet meteen. Ze hield hem in haar mond tot hij leeg was, keek hem aan, en liet hem toen langzaam los. Een draad glansde op haar lip. Ze likte die weg, bewust, tong over haar onderlip, en veegde met haar duim een restje uit haar mondhoek om dat ook op te likken.

De stilte daarna was oorverdovend. Ergens lachte Danielle opnieuw. Dichterbij dan goed was.

Terrence trok zijn broek omhoog met handen die niet helemaal vast waren. Riem. Rits. Hij rook zichzelf en haar, zout en zoet, op zijn vingers. Lucia stond op, streek haar rok glad, schikte het kant, veegde met de rug van haar hand over haar mond. Haar haar zat in de war. Zij kamde het met haar vingers, snel, geoefend, alsof ze dit al eens had geoefend in haar hoofd.

Ze keken elkaar aan. Hij boog zich naar haar toe en kuste haar, lang, intens, de smaak van zichzelf op haar tong. Zij kuste terug alsof ze hem wilde bewaren.

"Dit wordt ons geheim," fluisterde ze tegen zijn lippen. "Elke bedrijfstrip. Elke keer dat we ergens anders zijn dan op kantoor, met hen in de buurt en wij ergens waar niemand kijkt. Afgesproken?"

"Afgesproken," zei hij. Het woord kwam te snel. Te glad.

Zij knikte, een laatste blik, en liep als eerste weg, hakken beheerst, rok recht, gezicht alweer het gezicht dat ze op kantoor droeg. Hij wachtte tot haar voetstappen verstierven, tot zijn adem zakte, en nam een andere gang terug, langs de vaten, naar het licht en de stemmen.

De groep stond bij de uitgang van de zijhal. Danielle zag hem en glimlachte, gewoon, warm, de glimlach van iemand die niets vermoedde. "Daar ben je. We dachten dat je verdwaald was tussen de vaten." Nikolai stond naast Lucia, een hand los op haar onderrug, en wees iets aan op zijn telefoon. Lucia lachte om wat hij zei. Het klonk echt. Bijna.

Terrence ging naast Danielle staan. Zij leunde even tegen hem aan, tevreden, en praatte verder over het diner. Hij knikte. Zijn mond was droog. Aan de andere kant van de groep keek Lucia op. Hun blikken raakten elkaar, één tel, zoals al die maanden.

Er zat geen honger meer in. Er zat iets anders in, iets kouds dat onder zijn ribben schoof en daar bleef. De afspraak hing tussen hen in als een deur die hij net had dichtgetrokken en waarvan hij het slot niet vertrouwde. Danielle's hand vond de zijne. Warm. Echt. Lucia keek weg, naar haar man, en haar glimlach haperde een fractie te lang voor ze hem weer optrok.

Terrence hield Danielles hand vast en voelde, met een helderheid die erger was dan schuld, dat er iets niet klopte. Niet alleen het bedrog. De belofte zelf. Alsof ze zojuist iets hadden afgesproken dat hen allebei zou opeten, en geen van beiden nog wist hoe ze het ongedaan moesten maken.