Eén Laatste Lied Voor Ons

Het licht viel schuin over de duinen toen Renata de oprit van het oude strandhotel opreed. Zeeland rook zoals ze zich herinnerde: zout, gagel en nat hout. Tien jaar. Ze parkeerde te ver van de ingang, alsof die paar extra meters haar nog even beschermden. In de spiegel zag ze de schaduwen onder haar ogen die de echtscheiding had achtergelaten. Dertig, net vrij, en hier, waar alles ooit simpel had geleken.

Binnen hing de lucht zwaar van jasmijn en kaarsenwas. Bruno en Colette stonden al bij de open deuren naar het terras, stralend, handen ineengeslagen alsof ze bang waren elkaar kwijt te raken. Renata omhelsde hen, lachte op de juiste momenten, nam een glas witte wijn aan dat te koud was en te snel leegraakte.

Toen zag ze hem.

Everett stond bij de vleugel in de hoek van de trouwzaal, jasje open, overhemd iets te los bij de keel. Tweeëndertig, breder in de schouders dan vroeger, kaak scherper, maar diezelfde mond die altijd net te veel leek te willen zeggen. Zijn blik vond de hare alsof er geen tien jaar tussen hen in had gelegen. Geen verrassing. Alleen herkenning, zwaar en direct.

Ze liep niet meteen naar hem toe. Ze liet het komen. De ceremonie op het grasveld met uitzicht op de Oosterschelde, de beloftes die Bruno en Colette uitwisselden terwijl de wind in de microfoon speelde. Everett speelde een kort instrumentaal stuk toen ze de ringen om deden. Zijn vingers op de toetsen waren precies zoals ze zich herinnerde: zeker, een beetje ruw aan de randen van de nagels. Renata voelde iets in haar buik samentrekken dat niets met de wijn te maken had.

Bij de borrel stond hij naast haar zonder iets te vragen.

“Je bent hier,” zei hij. Stem lager dan op de oude demo’s die ze stiekem nog steeds beluisterde.

“Jij ook.” Ze keek naar zijn hand om het glas. “Je speelde mooi. Alsof je het voor hen schreef.”

“Voor hen. En een beetje niet.” Hij haalde zijn schouders op. De geur van zijn aftershave mengde zich met zout van buiten. “Je ziet er… anders uit. Goed. Maar anders.”

“Gescheiden klinkt mooier dan ‘kapot geweest’,” zei ze droog. “Drie maanden geleden rond. Geen kinderen, wel een huis dat ik niet wilde houden. Jij?”

“Nog steeds alleen. Touren. Schrijven. Slapen in hotels die allemaal hetzelfde ruiken.” Zijn blik gleed langs haar mond, bleef hangen bij haar keel, waar een dun kettingetje lag dat hij ooit voor haar verjaardag had gekocht, jaren geleden. Ze droeg het nog. Hij merkte het op; ze zag het aan de manier waarop zijn adem even stokte. “Je houdt het.”

“Sommige dingen gooi je niet weg.”

Ze stonden te dicht bij elkaar voor twee mensen die best friend hadden moeten blijven. Om hen heen klonk gelach, rinkelende glazen, Bruno die iets schreeuwde over een toast. Renata voelde de warmte van Everetts arm bijna tegen de hare. De herinnering kwam zonder genade: die ene nacht, ergens tussen hun tweeëntwintigste en drieëntwintigste, na een festival in Middelburg, te veel jenever, zijn hand onder haar trui in de auto, haar mond op zijn keel, de belofte die ze daarna allebei hadden laten liggen omdat “we dit niet moeten verpesten”. Ze hadden het toch verpest, door te doen alsof het niets was geweest.

“Die nacht,” zei ze zacht, alleen voor hem. “Denk je er ooit nog aan?”

Everett keek haar recht aan. “Elke keer dat ik iets schrijf dat te eerlijk klinkt. Elke keer dat iemand anders te dichtbij komt en ik merkt dat het niet past.” Zijn stem werd rauwer. “Jij?”

“Te vaak.” Ze nam een slok wijn. “Ik dacht dat afstand het zou oplossen. Werk in Amsterdam, andere mannen, een huwelijk dat er op papier goed uitzag. Niets ervan voelde zoals… dit. Zoals jij hier staan en me aankijken alsof je me nog steeds zou willen uittrekken in een donkere hoek.”

Hij lachte kort, hees. “Dat is precies wat ik wil. En meer. Al tien jaar.” Hij zette zijn glas neer op een bijzettafeltje. “Ik heb altijd van je gehouden, Renata. Niet vriendschappelijk. Niet half. Helemaal. En ik zei niets omdat ik bang was je te verliezen. Nu sta je hier, vrij, en ik weet niet of ik het recht heb om iets te willen.”

Haar hart bonsde hard tegen haar ribben. Ze legde haar vingers even op zijn pols, voelde de polsslag daar, warm en snel. “Misschien hoef je geen recht te hebben. Misschien is het genoeg dat ik het ook wil.”

De dansvloer vulde zich. Colette trok Bruno mee voor de openingsdans. Everett boog iets naar haar toe. “Dans met me. Nu. Voordat ik iets doe wat hier niet past.”

Op de vloer lag zijn hand op haar onderrug, stevig, vingers gespreid over de stof van haar jurk. Ze voelde de hitte ervan door het materiaal heen. Haar borst tegen zijn borst, niet toevallig. Zijn adem bij haar slaap. “Je ruikt hetzelfde,” murmelde hij. “Huid en iets zoets. Ik heb die geur gemist tot het pijn deed.”

“Everett…” Ze sloot even haar ogen toen zijn duim een kleine cirkel maakte vlak boven de rand van haar ondergoed, door de jurk heen. Geen per ongeluk. Bewust. Traag. Haar tepels hardden aan tegen de cup van haar bh. “We zijn op een bruiloft.”

“Ik weet het.” Zijn mond kwam dicht bij haar oor. “Maar ik voel je trillen. En ik denk aan hoe je die nacht klonk toen ik je vingers tussen je benen legde in die auto. Nat. Hongerig. Alsof je op me had gewacht.”

Ze slikte. Vocht verzamelde zich al tussen haar schaamlippen, warm en verraderlijk. “En jij was hard tegen mijn heup. Ik wilde je in mijn mond. Ik wilde je erin. We stopten omdat we bang waren.”

“Ik ben nu niet bang.” Hij duwde iets steviger tegen haar aan tijdens een draai; ze voelde de contour van zijn lul tegen haar buik, half hard al, zwaar. “Mijn kamer is boven. De jouwe ook, toch? Bruno zei dat de meesten hier blijven.”

“Kamer 214,” gaf ze toe. Haar stem was schor. “Maar als we daarnaartoe gaan, Everett, ga ik je niet meer laten praten over vriendschap. Ik ga je kleren uittrekken. Ik ga voelen hoe je smaakt na tien jaar. Ik ga je diep in me hebben tot ik vergeten ben dat er ooit iemand anders is geweest.”

Zijn greep op haar rug verstrakte. “Fuck. Zeg dat nog eens.”

“Later.” Ze glimlachte tegen zijn kaak, liet haar lippen daar een seconde rusten, proefde zout en scheerschuim. “Eerst overleven we het diner. De toespraken. Jouw lied, als je er een speelt. En dan kijk ik je aan vanaf de andere kant van de tafel alsof ik al weet hoe je kont voelt in mijn handen.”

Hij floot zacht tussen zijn tanden. “Je bent wreed geworden.”

“Nee. Eerlijk. Eindelijk.”

Ze gingen uit elkaar toen de muziek overging in iets snellers. Renata voelde zijn blik op haar rug toen ze naar de bar liep, alsof hij haar al uitkleedde. Bij het toilet keek ze in de spiegel: wangen rood, lippen open, de stoffen jurk plakte licht aan haar dijen waar ze vochtig was geworden alleen van zijn woorden en die hand.

Aan tafel zat ze schuin tegenover hem. Bruno hield een speech over tweede kansen. Colette huilde lachend. Everett speelde daarna een lied dat hij zei te hebben geschreven “voor vrienden die terugkomen”. De tekst ging over open deuren en ongezegde dingen en een lichaam dat je nooit echt verlaat. Zijn ogen bleven de hare houden tijdens het refrein. Renata drukte haar knieën tegen elkaar onder de tafel, voelde de spanning in haar clitoris, de zware, trage pulsering die om meer vroeg.

Na het dessert raakte hij haar weer aan, terloops bij de deur naar het terras. Vingers langs de binnenkant van haar pols.

“Ik ga nog één drankje halen met Bruno,” zei hij. “Daarna kom ik naar 214. Als je de deur open laat, weet ik dat je het meent. Als je ‘m op slot doet, blijf ik weg en schrijf ik er een triest nummer over.”

Renata keek omhoog naar hem. De wind van zee trok aan haar haar. “De deur gaat open, Everett. En ik wil dat je me tegen de muur drukt zodra je binnen bent. Geen mooie praatjes meer. Alleen monden en handen en hoe hard je kunt neuken als je tien jaar hebt gewacht.”

Hij boog zich voorover, kuste de hoek van haar mond, kort, beladen, genoeg om haar te laten proeven wat eraan kwam. “Dan wacht ik niet langer dan nodig.”

Hij liep terug naar binnen. Renata bleef even buiten staan, ademde de zilte lucht in, en voelde overal in haar lijf de belofte van wat nog niet was gebeurd. Boven wachtte een hotelkamer. Beneden speelde muziek door. Tussen hen in hing alles wat ze nooit hadden afgemaakt — en vannacht zou dat niet meer genoeg zijn.

Ze bleef nog even in de zilte wind staan tot haar hart niet meer zo hard tegen haar keel klopte. Toen draaide ze zich om en liep terug naar binnen, de jurk plakkend aan haar dijen, de belofte van kamer 214 al warm tussen haar benen.

Binnen was het feest intiemer geworden. Kaarsen lager, stemmen zachter, de band die speelde had plaatsgemaakt voor alleen Everett achter de vleugel. Bruno stond met een arm om Colette bij de bar. Iemand riep om een extra nummer. Everett keek op, vond haar blik meteen over de hoofden heen, en knikte eenmaal, langzaam.

Hij begon te spelen zonder aankondiging. De eerste akkoorden herkende ze met een steek in haar buik: het halfafgemaakte lied van die zomer na Middelburg, het ene dat hij nooit had afgemaakt omdat “het te veel van haar was”. Nu zong hij het. Stem rauw, een beetje hees van de wijn en de jaren.

Ik droeg je naam onder mijn tong als iets heiligs, liet je gaan alsof afstand een soort genade was. Maar elke kamer ruikt nog naar je huid, en ik schrijf nog steeds alsof je naast me ligt.

Renata stond stijf bij een pilaar, vingers in de stof van haar jurk gekrampt. Hij zong het alsof hij haar uitkleedde voor iedereen, alleen met woorden. Zijn ogen lieten de hare niet los tijdens het refrein. Toen de laatste noot wegstierf klapte er iemand, aarzelend. Everett stond op, liep dwars door de zaal naar haar toe alsof er niemand anders bestond.

“Dans,” zei hij alleen. Geen vraag.

Ze legde haar hand in de zijne. De muziek die daarna kwam was traag, iets ouds van de setlist, perfect om lichamen te laten liegen dat het nog fatsoenlijk was. Zijn palm gleed meteen lager dan eerder, over de curve van haar kont, vingers die de naad van haar jurk volgden tot ze bijna tussen haar billen lagen. Ze ademde scherp in tegen zijn hals.

“Je hebt dat lied afgemaakt,” fluisterde ze.

“Ik heb het afgemaakt de nacht nadat je trouwde met die ander. En elk jaar een couplet erbij geplakt dat ik nooit hardop durfde.” Zijn mond bewoog tegen haar slaap. “Ik verlangde naar je tot het vies werd, Renata. Tot ik mezelf aftrok in hotels met jouw naam tussen mijn tanden. Tot ik dacht dat ik gek werd van hoe je smaakte in mijn herinnering.”

Haar knieën verzwakten. Ze drukte haar buik steviger tegen de harde lijn van zijn lul, voelde hem dik en zwaar door de stof heen. “Ik ook. Elke keer dat hij me neukte dacht ik aan jouw vingers in die auto. Hoe nat ik was. Hoe ik wilde dat jij me open duwde tot ik schreeuwde.” Haar hand gleed tussen hun lichamen, kort, stout, kneep in de bolling van zijn broek. “Ik wilde jou. Al die jaren. Alleen jou.”

Hij gromde zacht, een geluid dat alleen zij hoorde. Zijn duim vond de zoom van haar jurk en schoof eronder, over de blote huid van haar bil, hoger, tot hij de kant van haar kanten slip raakte. “Je bent al doorweekt. Ik voel de hitte.”

“Neem me mee,” zei ze tegen zijn mond. Geen twijfel meer. “Nu. Voordat ik hier op deze dansvloer door mijn knieën ga.”

Ze lieten elkaar half los. Everett mompelde iets naar Bruno over vroeg naar bed, kreeg een wetende grijns terug die niemand anders zag. Renata liep voorop de trap op, hakken te luid op het oude hout, hart in haar keel. Op de tweede verdieping draaide ze zich om bij de deur van 214. Ze duwde hem open zonder sleutel — ze had hem niet op slot gedaan, precies zoals beloofd.

Hij was er meteen achter haar. De deur viel dicht. Zijn handen grepen haar polsen, duwden ze boven haar hoofd tegen de muur naast de kapstok. Zijn mond vond de hare alsof hij tien jaar honger had en eindelijk mocht eten. Tong diep, tanden die in haar onderlip trokken, adem hees en zout. Ze kuste terug met alles wat ze had opgekropt: boosheid, spijt, de zieke zoetheid van herkenning. Haar jurk werd omhooggerukt tot haar heupen. Zijn palm schoof tussen haar benen, over de natte stof van haar slip, twee vingers die hard over haar clitoris wreven alsof hij het recht had om haar meteen te laten komen.

“Fuck, je druipt al,” snauwde hij tegen haar mond. “Voor mij.”

“Alleen voor jou.” Ze beet in zijn onderlip, trok zijn overhemd los uit zijn broek, handen onder de stof naar de warme huid van zijn buik, lager, de haartjes onder zijn navel. “Ik wil je proeven. Ik wil je lul in mijn keel tot ik kokhals. Ik wil dat je me neukt tot de buren klagen.”

Hij liet haar polsen los alleen om haar kont te grijpen en haar hoger tegen de muur te tillen. Haar benen wikkelden zich om zijn middel. De harde lengte van hem perste precies tegen haar kut, alleen stof nog tussen hen. Ze wiegde haar heupen, wreef zich open tegen hem, voelde hoe zijn lul spande en opsprong. Hun kussen werden slordiger, natter, tanden en tong en het zachte geluid van haar kreunen dat hij inslikte.

Zijn vingers trokken haar slip opzij. Een ruwe vingertop gleed tussen haar schaamlippen, vond de ingang, duwde erin tot de knokkel. Ze was zo nat dat het kloste. “God, Renata. Zo strak. Zo klaar.” Hij boog zijn vinger, zocht, vond dat ruwe plekje binnenin waardoor haar rug boog en haar nagels in zijn schouders sloegen.

“Nog… nog een,” smeekte ze. “Vul me. Laat me voelen dat je er bent.”

Hij gaf haar twee vingers, stootte traag, diep, terwijl zijn duim harde cirkels over haar clitoris draaide. Haar voorhoofd tegen het zijne. Ogen open. Geen ontsnappen meer aan wat dit was.

“Ik hou van je,” zei hij rauw, tussen kussen door. “Niet lief. Niet netjes. Ik hou van je zoals een man houdt van de enige vrouw die hij nooit heeft kunnen vergeten. En vannacht ga ik het in je lichaam stampen tot je het gelooft.”

Ze kwam bijna alleen van die woorden en zijn vingers. Haar kut spande, natte geluiden vulden de kamer, haar adem brak. “Everett— ik… niet hier tegen de muur nog. Bed. Ik wil je zien als je eindelijk in me glijdt. Ik wil je gezicht als je voelt hoe lang ik op je heb gewacht.”

Hij trok zijn vingers terug, stak ze in zijn eigen mond, zoog haar natheid eraf met een geluid dat haar buik samentrok. Toen droeg hij haar — letterlijk, haar benen nog om hem heen — de paar stappen naar het grote bed bij het raam. Ze viel achterover in de dekens. Hij ging boven haar hangen, overhemd half open, broek strak over de dikke bolling van zijn lul, blik donker en hongerig.

Haar handen vonden zijn riem. “Uittrekken. Alles. Ik wil je naakt zien na tien jaar. Ik wil weten of je lul nog steeds zo mooi dik is als ik me herinner toen hij tegen mijn hand stootte in die auto.”

Hij lachte hees, hielp haar, riem open, rits omlaag. Zijn lul veerde vrij: lang, zwaar, de eikel al glanzend van vocht, aderen strak. Renata greep hem meteen, wreef de voorhuid omlaag, voelde de hitte en de hardheid die ze zo lang alleen in dromen had gehad. Ze boog voorover vanaf het bed, likte van de basis tot de top, proefde zout en huid en hem.

“Jesus—” Zijn hand in haar haar, niet duwend, alleen vasthoudend. “Doe dat nog eens en ik kom voordat ik binnen ben.”

Ze liet hem los met een natte lik over de spleet. Keek omhoog. “Dan moet je je inhouden. Want ik ga je diep nemen. Eerst in mijn mond. Dan in mijn kut. En daarna wil ik dat je me van achteren pakt tot ik je naam schreeuw in dit kuthotel.”

Hij duwde haar terug in de kussens, trok haar jurk over haar hoofd, bh open met één handigheid. Haar borsten vrij, tepels hard en donker. Hij zoog er een in zijn mond, beet er zacht in terwijl zijn hand weer tussen haar benen verdween, slip nu helemaal omlaag gerukt over haar enkels. Naakt onder hem. Eindelijk.

Hun monden vonden elkaar opnieuw, trager dit keer, dieper, alsof ze tijd hadden gestolen. Zijn lul lag zwaar tussen haar schaamlippen, gleed heen en weer door haar natheid zonder naar binnen te gaan. Elke stoot raakte haar clitoris. Ze trilde. Hij fluisterde tegen haar lippen hoeveel nachten hij wakker had gelegen, hoe vaak hij bijna had gebeld, hoe geen enkele andere vrouw ooit had geroken of geklonken als zij.

Renata greep zijn kont, nagels in het vlees, trok hem dichter. De eikel drukte tegen haar ingang, bleef daar, dreigend, belovend. Haar adem stokte.

“Doe het,” fluisterde ze. “Eindelijk. Kom in me. Maak het af wat we toen niet durfden.”

Hij keek haar aan, voorhoofd tegen het hare, en begon langzaam naar binnen te duwen — centimeter voor centimeter, haar strakke, natte hitte die hem opslokte alsof haar lichaam hem nog kende. Halverwege bleef hij stokken, adem schokkerig, ogen dicht van pure overweldiging.

“Nog dieper,” hijgde ze. “Ik wil alles. Elke fucking centimeter die ik tien jaar heb gemist.”

Buiten klonk nog gedempt de muziek van beneden. Binnen was er alleen hun adem, het natte geluid van hoe hij verder in haar gleed, en de belofte dat dit nog maar het begin was van wat ze elkaar vannacht gingen aandoen.

Hij bleef halverwege steken, adem schokkerig tegen haar mond, de dikke eikel al diep genoeg om haar te rekken op een manier die tien jaar gemis in één keer liet knallen. Renata boog haar rug, nagels in zijn schouders, maar duwde toen zacht tegen zijn borst.

„Even niet,” hijgde ze. „Eerst dit. Ik wil je proeven terwijl je nog trilt van hoe strak ik ben.”

Everett trok zich met een nat geluid terug, zijn lul glanzend van haar natheid, en liet zich op de rand van het bed zakken. Renata gleed van de dekens, knielde tussen zijn gespreide knieën op het koude hotelparket. Haar handen streken over zijn dijen, voelden de spieren trillen. Ze keek omhoog, vond zijn donkere blik, en nam hem in haar mond zonder aarzelen.

Diep. Meteen. Haar lippen sloten strak om de dikte, tong plat tegen de onderkant terwijl ze hem verder naar binnen trok tot de eikel haar keel raakte. Ze kokhalsde zacht, slikte, en nam nog meer. Everett floot tussen zijn tanden, handen meteen in haar haar, vingers die de lokken streelden, niet duwend, alleen vasthoudend alsof hij bang was dat ze verdween.

„Jesus, Renata… zo goed. Je mond is zo warm, zo nat. Ik heb hier nachten van gedroomd, schat. Hoe je me zou zuigen alsof je me wilde leegdrinken.” Zijn stem was rauw, vol lieve, vuile woordjes die hij tussen ademteugen door fluisterde. „Mooi zo. Net zo. Jouw tong daar… fuck, je bent perfect. Mijn meisje. Altijd al geweest.”

Ze humde om hem heen, speeksel droop langs zijn balzak terwijl ze op en neer ging, langzaam eerst, dan dieper, sneller, haar keel openend tot haar neus zijn schaamhaar raakte. Zijn duimen wreven over haar slapen, streelden, prezen. „Ik hou van je. God, ik hou zo hard van je. Elke keer dat je slikken moet voel ik het in mijn ballen. Nog even… ja, zo.”

Haar kut klopte leeg en hongerig. Ze trok zich terug met een lange lik over de spleet, proefde zichzelf gemengd met zijn zoute vocht, en keek hem aan met tranende ogen van de diepte. „Neuk me. Nu. Van achteren. Ik wil voelen hoe je me vult terwijl ik nergens heen kan.”

Hij trok haar overeind, draaide haar om en duwde haar op handen en knieën op het bed. De dekens kreukelden onder haar knieën. Everett ging achter haar staan, greep haar heupen, en stootte in één vloeiende beweging tot de basis naar binnen. Renata schreeuwde zacht in het kussen, de hoek te diep, te vol, haar binnenste dat zich spande en toen meegaf.

Hij neukte haar hard, diep, heupen die klapten tegen haar billen. Elke stoot schoof haar vooruit, haar borsten bungelend, tepels die over het laken schuurden. Zijn hand gleed onder haar, vond haar clitoris, wreef harde cirkels terwijl hij haar open hield. „Zo nat voor me. Kijk hoe je me opslokt. Al die jaren… en nu heb ik je eindelijk, kut die me knijpt alsof ze nooit meer loslaat.”

„Harder,” snikte ze. „Everett— ja, daar… fuck, raak me daar.” Haar stem brak toen hij de hoek veranderde, dieper nog, tot ze alleen nog kon kreunen en zijn naam herhalen.

Hij trok zich terug, draaide haar om alsof ze niets woog, legde haar op haar rug. Benen wijd, enkels over zijn schouders. Missionaris, oog in oog. Hij gleed weer in, langzamer nu, tot hij volledig begraven lag en stilbleef. Hun voorhoofden raakten. Adem deelde.

„Kijk me aan,” fluisterde hij. „Terwijl ik je neuk. Ik wil zien wat ik met je doe.”

Hij bewoog. Diepe, rollende stoten die haar clitoris raakten bij elke inwaartse beweging. Hun monden vonden elkaar, kusten slordig, tongen die vochten en zich overgaven. Renata’s handen gleden over zijn rug, nagels lieten rode sporen na. Ze voelde elke centimeter, elke adem van hem, de manier waarop zijn lul binnenin polsde alsof hij al op de rand stond maar zich inhield voor haar.

Toen trok hij eruit, kuste een pad naar beneden over haar borst, haar buik, en schoof tussen haar dijen. Zijn mond vond haar kut. Langzaam. Tong die plat over haar schaamlippen streek, de natheid oplikte, dan haar clitoris zoog met zachte, trage trekjes. Twee vingers gleden naar binnen, boog, vond dat ruwe plekje en masseerde het terwijl hij likte alsof hij alle tijd van de wereld had.

„Everett… god, ja… zo…” Haar heupen hieven vanzelf, handen in zijn haar. Hij likte haar open, zoog, floot zacht tegen haar clit tot de spanning in haar buik zich samentrok tot een strakke, gloeiende knoop. Ze kwam met een gebroken kreet, benen trillend om zijn hoofd, natheid die over zijn kin droop terwijl haar kut samentrok om zijn vingers. Hij likte haar erdoorheen, zacht, tot de golven afnamen en ze snikkend zijn naam bleef mompelen.

Hij kroop omhoog, kuste haar, liet haar haar eigen smaak proeven. Renata duwde hem op zijn rug, bestreek zijn lichaam, en streelde zich over hem heen. Ze greep zijn lul, positioneerde hem, en zakte langzaam naar beneden tot hij weer volledig in haar zat. Diep. Emotioneel. Haar handen op zijn borst, zijn op haar heupen.

Ze bewoog. Langzame, rollende heupen die hem tot de basis nam en weer omhoogglipte, elke keer dieper voelend, dichter. Hun blikken bleven verstrengeld. Kussen die niet ophielden—monden die elkaar bleven zoeken, adem die deelde, fluisteringen van „ik mis je”, „ik hou van je”, „blijf”, „nooit meer weg”.

Haar borsten schuurden over zijn borstkas. Zijn handen streken over haar rug, haar kont, trokken haar dichter bij elke neerwaartse beweging. De natte geluiden van hun lichamen vulden de kamer, gemengd met gedempte kreunen. Renata voelde hem dikker worden binnenin, de manier waarop zijn adem stokte, zijn greep verstrakte.

„Kom in me,” smeekte ze tegen zijn mond. „Vul me. Geef me alles wat je tien jaar hebt bewaard.”

Hij stootte omhoog, diep, en kwam met een lage, gebroken grom. Warme stralen vulden haar, pols na pols, terwijl zij bleef bewegen, hem erdoorheen melkend, hun lichamen strak verstrengeld, lippen die niet loslieten. Ze kusten tot de laatste rillingen wegebden, tot hij slap en tevreden in haar lag, tot hun harten tegen elkaar beukten alsof ze één ritme zochten.

Renata bleef op hem liggen, zijn lul nog halfhard in haar, zaad dat langzaam langs haar dij begon te lekken. Zijn vingers tekenden luie cirkels over haar rug. Buiten was de muziek gestopt. Alleen de zee nog, en hun adem.

„Dit is niet genoeg,” fluisterde hij tegen haar haar. „Eén nacht. Ik wil meer. Ochtenden. Ruzies. Liedjes die ik alleen voor jou afmaak.”

Ze kuste zijn kaak, proefde zout en zichzelf. Haar binnenste knelde nog om hem, alsof haar lichaam al protesteerde tegen het idee van leegte. „Dan blijf je. En morgenochtend… dan praten we over hoe we dit niet meer verpesten.”

Zijn armen sloten strakker om haar. Iets ongezegd hing nog tussen hen—de angst, de jaren, de vraag of liefde na zoveel tijd wel kon blijven zonder te breken. Maar zijn lul twijfelde alweer tot leven tegen haar natte, gevulde kut, en Renata glimlachte tegen zijn hals, wetend dat de nacht nog lang niet klaar was.

Ze bleef op hem liggen terwijl zijn lul weer hard werd in haar nog druppende kut, de dikte die haar langzaam opnieuw vulde alsof hij weigerde haar leeg te laten. Renata hief haar heupen een fractie, voelde hoe hij dieper schoof, en gromde zacht tegen zijn keel. “Nog niet klaar, hè?” fluisterde ze, stem hees van het schreeuwen eerder. “Goed. Ik ook niet.”

Everett’s handen grepen haar billen stevig vast, vingers die in het zachte vlees knepen en haar omlaag duwden tot hij weer tot de basis in haar zat. “Fuck, je bent nog zo nat van mijn zaad. Het loopt al langs mijn ballen.” Hij stootte omhoog, langzaam eerst, dan harder, hun huid die klakte bij elke beweging. Renata richtte zich op, handen plat op zijn borst, en begon te rijden. Diepe, rollende bewegingen waarbij ze hem bijna eruit liet glijden voor ze zich er weer op liet zakken, haar clitoris die schuurde over de harde basis van zijn lul.

Hij keek naar haar met die donkere, hongerige blik die ze al die jaren had gemist. “Zo mooi. Je borsten die deinen, je kut die me opslokt alsof ze verhongerd is. Ik wil je zo zien elke ochtend. Elke avond.” Zijn duimen vonden haar tepels, draaiden en trokken eraan tot ze snikte en sneller bewoog. De kamer vulde zich opnieuw met natte geluiden, met haar kreunen en zijn lage, rauwe lof. “Neem me dieper. Gebruik me. Ik ben van jou vannacht. Van jou alleen.”

Ze boog voorover, kuste hem slordig terwijl ze bleef neuken, tongen die vochten, tanden die lippen beten. Zijn hand gleed tussen hen in, vond haar clitoris en wreef harde, natte cirkels terwijl hij omhoog stootte. De spanning bouwde zich razendsnel op, gloeiend laag in haar buik, tot ze trilde en zijn naam uitbraakte. “Everett— ik kom… alweer—” Haar kut spande om hem heen, samentrekkend in golven die hem erdoorheen melkten, natheid die over zijn schaamhaar droop. Hij hield haar vast door de orgasmegolven heen, stootte diep en gelijkmatig tot ze slap tegen hem zakte.

Toen draaide hij hen om in één soepele beweging, haar op haar rug, benen wijd gespreid over zijn heupen. Hij trok zich even terug, keek naar hoe zijn lul glinsterde van hun gemengde sappen, en duwde weer naar binnen met een lange, trage stoot die haar deed boogmaken. “Nog één keer,” snauwde hij tegen haar mond. “Ik wil je voelen komen terwijl ik je volspuit. Wil je dat? Wil je mijn zaad weer diep in je hebben?”

“Ja,” hijgde ze, nagels die over zijn rug krasten. “Vul me. Neuk me tot er niets meer over is van die tien jaar. Alleen dit.”

Hij neukte haar hard en diep, heupen die smakten tegen de harde binnenkant van haar dijen, het bed dat kraakte onder hen. Elke stoot raakte die plek die haar liet janken, haar borsten die op en neer bobberden. Zijn mond zoog aan haar keel, beet zacht, likte het zout van haar huid. Renata wikkelde haar benen strakker om hem, hielen in zijn kont, en trok hem dichter bij elke inwaartse beweging. “Harder. Dieper. Ik wil morgen nog voelen waar je geweest bent.”

“God, ja— je kut knijpt me zo strak. Alsof ze me nooit meer wil laten gaan.” Zijn stem brak bijna. Hij tilde een van haar benen hoger, legde de enkel over zijn schouder, en stootte erin tot zijn ballen tegen haar billen klapten. De hoek was meedogenloos, diep genoeg om haar te laten zien dat sterren bestonden achter haar oogleden. Ze kwam opnieuw, harder dit keer, een gebroken kreet die ze in zijn schouder beet terwijl haar binnenste om hem spande en spande.

Everett volgde met een lage, dierlijke grom. Hij stootte tot de basis, bleef daar begraven, en spoot zich leeg in haar—warme, dikke pulsen die haar vulden tot het begon terug te lopen langs zijn lul. Hij bleef bewegen door zijn orgasme heen, kleine, schokkerige stoten die elk druppeltje dieper duwden, tot hij leeg en trillend boven haar hing. Hun adem mengde zich, vochtig en heet. Hij kuste haar langzaam, diep, alsof hij haar smaak opnieuw wilde opslaan.

Ze bleven zo liggen tot zijn lul zacht genoeg werd om eruit te glijden, een natte plomp die hun zaad over het laken liet vloeien. Everett rolde op zijn zij, trok haar meteen tegen zich aan, borst tegen rug, zijn arm zwaar over haar middel. Zijn hand streelde luie, warme banen over haar rug, van de holte van haar nek tot de curve van haar kont en terug. De zee ruiste zacht buiten het raam. Beneden was het stil geworden.

“Ik heb iets nieuws,” murmelde hij tegen haar haar, stem nog rauw. “Niet afgemaakt. Maar het is van jou. Alleen van jou.” Hij humde eerst, een melodie die langzaam vorm kreeg, dan zong hij zacht, bijna fluisterend, terwijl zijn vingers over haar ruggengraat dansten:

Je huid onder mijn handen is geen herinnering meer, geen lied dat ik half zing in lege hotels. Vanavond blijf ik, morgen ook, en elke noot die volgt schrijf ik op jouw adem.

Renata voelde tranen prikken, niet van verdriet maar van iets te groots om in één keer te dragen. Ze draaide zich half om, keek hem aan in het schemerlicht dat door de gordijnen sijpelde. “Dat is mooi. Te mooi. Zing het nog eens.”

Hij deed het, zachter nog, terwijl hij haar rug bleef strelen—lange, trage streken die haar lieten smelten tegen hem. Tussen de regels door kuste hij haar schouder. “Ik meen het, Renata. Geen half werk meer. Geen ‘we moeten dit niet verpesten’. Ik wil een toekomst. Jij en ik. Een huis ergens met uitzicht op water, of een kutappartement in Amsterdam als jij dat wilt. Ik tour minder. Of jij reist mee. We ruziën over koffie en wie de afwas doet en ’s nachts neuk ik je tot je vergeet dat we ooit bang waren.”

Haar hand zocht de zijne, vingers die verstrengelden. “Ik wil dat ook. Eindelijk. Geen muren meer. Geen andere mannen, geen lege hotels. Alleen wij. We bouwen het op, steen voor steen, nacht voor nacht.” Ze kuste zijn knokkels, proefde huid en zichzelf. “Dit is de eerste. De eerste van heel veel. Hopelijk… voor altijd.”

“Voor altijd,” bevestigde hij, stem dik van emotie. Zijn hand gleed lager, streelde de plek waar hun zaad nog kleverig tussen haar dijen lag, bezitterig en teder tegelijk. “Ik ga je niet meer kwijtraken. Niet na dit. Niet na hoe je me aankijkt alsof ik eindelijk thuis ben.”

Ze schoof dichter tegen hem aan, billen in de kom van zijn liezen, zijn halfharde lul die lui tegen haar natte spleet rustte. De belofte hing warm tussen hen, zwaarder dan woorden. Buiten trok de wind aan de duinen. Binnen voelde ze zijn adem gelijkmatiger worden tegen haar nek, de streken over haar rug trager. Haar eigen oogleden werden zwaar.

“Slaap,” fluisterde hij, nog één couplet zingend dat hij ter plekke leek te verzinnen, over open deuren en lichamen die eindelijk pasten. “Morgen praten we verder. Over hoe we dit vasthouden. Over ringen of geen ringen, over waar we wakker worden. Maar nu… nu val ik in slaap met jou in mijn armen, wetend dat dit niet ophoudt als de zon opkomt.”

Renata glimlachte tegen het kussen, voelde de laatste spanning uit haar spieren sijpelen. “Eerste nacht van velen,” mompelde ze. “Hopelijk voor altijd.” Zijn arm trok haar strakker, beschermend, en samen gleden ze de slaap in—lichamen nog kleverig van liefde, harten die eindelijk hetzelfde ritme sloegen, de belofte warm en levend tussen hen terwijl de zee buiten bleef zingen.

Ze gleden niet helemaal de slaap in. Zijn adem was net regelmatig geworden tegen haar nek toen ze de verandering voelde: de trage, onmiskenbare zwaarte van zijn lul die weer hard werd tegen de natte spleet van haar kut. Nog vol van zijn zaad, nog gezwollen en gevoelig, maar haar lichaam reageerde meteen. Een warme golf trok door haar buik. Ze duwde haar billen achteruit, langzaam, expres, tot de eikel tussen haar schaamlippen gleed en daar bleef liggen, kloppend.

„Nog wakker,” murmelde Everett hees. Zijn hand schoof van haar middel naar beneden, vingers die door het kleverige mengsel van hun sappen streek en toen haar clitoris vond. Hij wreef er zacht over, cirkels die meteen te precies waren. „Of wil je dat ik stop?”

„Niet stoppen.” Haar stem was schor van eerder schreeuwen. „Ik wil je er weer in. Zo. Vanuit deze houding. Traag eerst.”

Hij tilde haar bovenste been iets op, positioneerde zich, en duwde naar binnen in één lange, gladde stoot. Ze was zo open en nat van alles wat ze al hadden gedaan dat hij tot de basis gleed zonder weerstand. Renata snakte naar adem. De hoek was diep, zijn lul vulde haar helemaal, de eikel drukte precies tegen die plek die haar liet trillen. Hij bewoog lepelend, korte, rollende stoten die haar kont tegen zijn buik lieten klappen. Zijn mond vond haar oor.

„Voel je dat? Hoe makkelijk je me weer pakt? Alsof je kut me herkent. Alsof ze al die jaren op precies deze lul heeft gewacht.” Hij beet zacht in haar schouder terwijl hij harder stootte. „Ik voel mijn eigen zaad om me heen. Warm. Glad. Ik ga je opnieuw volspuiten, Renata. Tot het uit je loopt als je morgen opstaat.”

Ze greep zijn pols en duwde zijn vingers steviger tegen haar clitoris. „Harder wrijven. En neuk me dieper. Ik wil voelen dat je er bent tot in mijn keel.” Haar binnenste knelde om hem bij elke inwaartse beweging. De natte, smerige geluiden van hun lichamen vulden de stille kamer. Buiten ruiste alleen de zee. Zijn vrije hand kneep in haar borst, trok aan de tepel tot ze snikte.

Toen trok hij eruit. Renata protesteerde met een hees geluid, maar hij draaide haar op haar buik, trok haar heupen omhoog tot ze op handen en knieën zat, kont hoog. Hij ging achter haar staan, greep haar stevig bij de heupen en stootte er in één keer in tot zijn ballen tegen haar klapten. Ze kreet in het kussen. Te diep. Te vol. Perfect.

Hij neukte haar rauw. Heupen die hard smakten tegen haar billen, het bed dat kraakte, haar borsten die heen en weer bungelden. Elke stoot schoof haar vooruit over het laken. Zijn handen lieten blauwe plekken na op haar heupen. „Kijk naar jezelf,” snauwde hij. „Kont omhoog, kut die me opslokt, rug hol. Dit is hoe ik je altijd wilde. Open. Nat. Van mij.” Hij spuugde in zijn handpalm, liet het speeksel tussen haar billen lopen en wreef met zijn duim over haar anus terwijl hij bleef neuken. Niet naar binnen, alleen druk, genoeg om haar te laten janken.

„Everett— fuck, ja… daar… god, raak me daar harder.” Haar stem brak. Ze duwde terug tegen elke stoot, nam hem nog dieper. De spanning bouwde zich op als een gloeiende knoop laag in haar buik. Zijn vingers vonden opnieuw haar clitoris van onderen, wreven wild en nat.

Hij trok zich terug, draaide haar om alsof ze niets woog, legde haar op haar rug en schoof meteen weer tussen haar open benen. Missionaris, oog in oog, maar niets teder meer. Hij duwde haar knieën wijd uit elkaar tot ze bijna pijn deed en stootte er keihard in. Diep. Meedogenloos. Haar enkels over zijn schouders nu. De hoek maakte dat hij haar baarmoedermond raakte bij elke beweging. Renata’s nagels krasten over zijn rug, lieten rode sporen na.

„Kijk me aan terwijl ik je neuk,” hijgde hij. Zweet parelde op zijn voorhoofd. „Ik wil zien hoe je gezicht trekt als je komt. Ik wil horen dat je het meent.”

„Ik hou van je,” snikte ze. „Ik hou zo fucking hard van je. Neuk me kapot. Maak me leeg van alles wat niet jij is.” Haar kut spande al, natheid die bij elke stoot hoorbaar kloste. Hij boog voorover, zoog een tepel hard in zijn mond, beet erin, likte, terwijl zijn lul bleef rammen. De klappen van huid op huid werden sneller, harder. Renata voelde de orgasmegolf aankomen als een storm.

„Kom voor me,” beval hij rauw. „Nu. Knijp me leeg met die strakke kut.”

Ze kwam met een gebroken schreeuw. Haar hele lichaam spande, benen trillend om zijn middel, binnenste dat ritmisch samentrok om zijn lul alsof ze hem erin wilde houden voor altijd. Natheid spoot bijna om hem heen. Everett stootte er keihard doorheen, drie, vier keer, en kwam zelf met een lage, dierlijke grom. Hij begraven zich tot de basis en spoot zich leeg—dikke, warme pulsen die haar vulden tot het meteen terug begon te lopen langs zijn ballen en over haar kont. Hij bleef bewegen, kleine schokkerige stoten, melkend, tot de laatste druppel eruit was.

Hij zakte op haar, nog half in haar, adem hees tegen haar hals. Hun harten bonsden tegen elkaar, te hard, te snel. Renata’s benen bleven om hem heen geslagen, hielen in zijn kont. Ze voelde hem nog pulseren binnenin, voelde het warme zaad dat al langzaam uit haar lekte en het laken nat maakte. Zijn mond zocht de hare, kuste traag, diep, zout van zweet en haar eigen smaak.

Ze bleven zo liggen. Bewegingloos behalve hun adem en de luie cirkels die zijn duim over haar heup tekende. De kamer rook naar seks, naar hen. Buiten bleef de zee zingen tegen de duinen. Everett tilde zijn hoofd net genoeg om haar aan te kijken in het schemerlicht. Zijn ogen waren zacht nu, uitgeput en vol.

„Dit,” fluisterde hij alleen, stem rauw. „Alleen dit.”

Renata knikte, te moe voor meer woorden. Haar vingers streken door zijn natte haar. Ze voelde hem langzaam zachter worden in haar, nog steeds verbonden, hun lichamen kleverig en warm en eindelijk rustig. De belofte hing er nog, dik en zoet tussen hun ademhalingen, maar ze zeiden er niets meer over. Alleen dit moment: hij op haar, in haar, hun harten die eindelijk hetzelfde trage ritme vonden terwijl de nacht verder trok.