Reünie in de Wijnkelder

De muziek van de bruiloft galmde gedempt door de stenen gangen van het kasteel toen Miriam de smalle trap afdaalde. Haar hakken tikten op de treden, haar jurk wuifde om haar kuiten. Beneden rook het naar vochtige aarde, eikenhout en oude wijn. Precies zoals vroeger. Ze duwde de zware deur open en stapte de wijnkelder in.

Desmond stond al bij de rijen tonnen, een halflege fles in de hand, de kraag van zijn overhemd open. Tien jaar. Zijn schouders waren breder, de lijn van zijn kaak scherper, maar die blik—diezelfde blik die haar op haar zeventiende al had doen stotteren—was onveranderd. Hij keek op. De vonk sloeg meteen over, zo hard dat ze even bleef staan.

“Je bent er,” zei hij alleen. Zijn stem was lager dan ze zich herinnerde.

“Paulina zei dat je hier zou zijn.” Miriam lachte zacht, te scherp. “Ze zei ook dat we ‘eindelijk ons bek moeten houden of juist open moeten trekken’. Haar woorden.”

Hij schonk wijn in twee stoffige glazen die op een krukje stonden. “Onze beste vriendin trouwt en haar huwelijkscadeau is ons confronteren met onze eigen rotzooi. Classic Paulina.”

Ze namen plaats tegenover elkaar, leunend tegen een koele eiken ton. De kaarsvlammen die iemand hier had achtergelaten dansten over zijn gezicht. Miriam nam een slok. De wijn was zwaar, warm van binnenuit. Haar vingers trilden licht tegen het glas.

“Ik dacht steeds dat ik hier nooit meer zou komen,” fluisterde ze. “Te veel herinneringen. Jij die me tegen die muur daar zoende toen we dachten dat niemand ons zou vinden. Jouw hand onder mijn shirt. Hoe bang ik was dat Grant of iemand anders binnen zou stormen.”

Desmond keek naar diezelfde muur. “Ik heb hier honderd keer aan teruggedacht. Elke verjaardag, elke keer dat ik dronken was en iemand probeerde te zoenen die jou niet was. Ik stopte nooit.” Hij zette zijn glas neer. “Ik ben nooit gestopt van je te houden, Miriam. Niet één dag.”

De woorden vielen tussen hen als steen in stil water. Miriam voelde haar keel dichtslibben. Haar hart bonsde zo hard dat ze bang was dat hij het kon horen.

“Ik ook niet,” gaf ze toe. Haar stem brak. “Elke man met wie ik samen was… ik legde hem naast jou. Hij lachte verkeerd, kuste te zacht, wist niet hoe mijn naam moest klinken als hij hem fluisterde. Ik heb relaties laten mislukken omdat ze jij niet waren. En ik was te trots—of te bang—om je te bellen.”

Hun handen lagen te dicht bij elkaar op de ton. Haar pink raakte de zijne. Een schok ging door haar arm. Desmond draaide zijn hand om, greep haar vingers, en trok haar dichterbij. Hun gezichten waren nu een handbreedte van elkaar. Ze rook zijn aftershave, de wijn op zijn adem, de warmte van zijn huid.

“Als we dit doen,” zei hij hees, “is er geen terugweg. Ik wil je niet als vriendin terug als ik je eenmaal echt heb.”

“Dan wil ik geen terugweg,” antwoordde Miriam. En ze kuste hem.

De eerste kus was wanhopig en zoekend, lippen die herinneringen proefden. Toen opende hij zijn mond en haar tong vond de zijne, en het werd honger. Hij greep haar middel, tilde haar bijna van de grond, drukte haar tegen de ton. Haar handen gleden in zijn haar, trokken, eisten meer. Zijn mond ging naar haar kaak, haar keel, beet zacht in de plek onder haar oor die haar altijd al gek had gemaakt.

“Uit,” snakte ze. “Alles. Nu.”

Ze rukten aan knopen en ritsen. Zijn overhemd gleed van zijn schouders; ze kuste de warme huid van zijn borst, beet in een tepel tot hij gromde. Haar jurk ritselde omhoog, hij vond de rits in haar rug en trok die open in één beweging. De stof zakte. Haar bh volgde. Desmond’s handen cupten haar borsten, duimen over de hard geworden tepels, en hij boog zich om er een in zijn mond te nemen, te zuigen, te likken terwijl zij haar hoofd achterover gooide en een geluid maakte dat half snik half kreun was.

Zijn broek verdween. Haar slipje werd opzij geschoven, toen helemaal weggetrokken. Naakt stonden ze tussen de tonnen, ademend, kijkend. Zijn lul stond hard en dik tegen haar buik, vochtig aan de top. Miriam greep hem, streek van basis tot eikel, voelde hem pulseren in haar palm.

“Ik wil je in me,” fluisterde ze. “Hier. Zoals toen, alleen echt.”

Desmond tilde haar been op, haakte het om zijn middel. De punt van hem gleed tussen haar schaamlippen, vond haar natte opening. Hij duwde langzaam naar binnen—diep, onophoudelijk—tot hij helemaal in haar zat en ze beiden stilden, voorhoofd tegen voorhoofd.

“Fuck, Miriam,” hij fluisterde. “Je bent zo strak. Zo warm. Ik heb hier tien jaar van gedroomd.”

Hij begon te stoten. Diepe, rollende bewegingen die haar tegen het ruwe hout duwden. Haar nagels groeven in zijn schouders. Elke keer dat hij tot de basis ging, raakte hij iets in haar dat vonken gaf achter haar ogen. Hij kuste haar nek, beet, zoog een merkteken terwijl zijn heupen sneller gingen. Het natte geluid van hun lichamen vulde de kelder, vermengd met haar kreunen en zijn lage vloeken.

“Harder,” smeekte ze. “Desmond—alsjeblieft—”

Hij trok zich terug, draaide haar om in één soepele beweging, en boog haar voorover over de ton. Haar borsten drukten tegen het koele hout, haar kont stak uit. Hij greep haar heupen, vond haar opnieuw, en stootte hard naar binnen. De hoek was dieper zo. Miriam kreet, handen die zocht houvast op de rand van de ton. Desmond pakte een handvol van haar haar, trok haar hoofd licht achterover, en fluisterde vuile, lieve dingen in haar oor terwijl hij haar nam.

“Kijk hoe mooi je me neemt. Zo diep. Je kutje zuigt me leeg, schat. Ik ga je volspuiten als je klaarkomt. Wil je dat? Wil je mijn zaad in je voelen terwijl je schreeuwt?”

“Ja—ja, god, ja—” Haar stem brak. Hij duwde een hand tussen haar benen, vond haar clitoris, wreef in harde cirkels in het ritme van zijn stoten. De spanning bouwde zich op als een golf die te lang was tegengehouden. Miriam kwam met een luide, rauwe kreet, haar binnenste dat samentrok rond zijn lul in golven, haar benen die trilden. Hij hield haar overeind, stootte haar door haar orgasme heen tot ze slap en hijgend over de ton hing.

Nog niet klaar. Ze draaide zich om, ogen donker en glanzend, duwde hem achteruit naar de oude houten stoel die in de hoek stond. Desmond liet zich zakken. Miriam spreidde haar knieën over zijn schoot, greep zijn stil natte, harde lul, en liet zich er langzaam op zakken. Inch voor inch, tot ze volledig gevuld was en hun schaambeen elkaar raakten.

Nu was het anders. Trager. Intens. Ze bewoog haar heupen in lange, diepe cirkels, omhoog en omlaag, oogcontact dat niet brak. Desmond’s handen lagen op haar taille, hielpen, streelden omhoog naar haar borsten, knipten in haar tepels. Ze kusten—tongen, lippen, tanden—terwijl ze hem berreed. Elke daling trof precies de plek die haar weer liet opbouwen. Zijn adem stokte.

“Ik houd van je,” zei hij tegen haar mond. “Ik heb altijd van je gehouden. Dit is niet zomaar neuken. Dit is—”

“Ik weet het.” Tranen stonden in haar ogen, maar ze lachte. “Ik ook. Kom in me. Samen.”

Ze versnelde, wreef haar clitoris tegen hem bij elke beweging. Desmond’s handen knepen harder in haar billen, trokken haar omlaag terwijl hij omhoog stootte. De tweede climax overviel hen bijna tegelijk—haar lichaam dat spande en spasmeerde, zijn lul die pulseerde en zich leegde diep in haar, warm en overvloedig, terwijl hij haar naam gromde en zij zijn. Ze bleven bewegen tot de laatste rillingen wegstierven, tot ze alleen nog trilden en ademden.

Nahijgend en bezweet bleven ze verstrengeld zitten op de stoel. Desmond’s lul slapte langzaam in haar, hun sappen die warm tussen hen drupten. Hij streelde haar rug met platte handen, van nek tot stuitje, kalmerend, bezittend. Zijn mond lag tegen haar slapen.

“Dit is het begin van ons eigen verhaal,” fluisterde hij. “Geen tien jaar meer. Geen missers meer. Jij en ik.”

Miriam lachte door de tranen die nu echt over haar wangen liepen, kuste hem teder op de mond, op zijn wang, op de plek boven zijn hart. “Ik ben eindelijk thuis,” zei ze tegen zijn huid.