Onder de Glazen Koepel

Hana duwde de zware glazen deur van het Conservatorium open en stapte de lobby in alsof ze nooit was weggeweest. Zes jaar New York had haar niet veranderd in een stoere cosmopoliet; ze bleef diezelfde illustratrice die per ongeluk koffie over haar schetsboek gooide en dan deed alsof het een artistieke keuze was. De bruiloft van Rosa was morgen. Haar beste vriendin trouwde met een kerel die blijkbaar “heel goed was in spreadsheets”, wat in Rosa’s wereld bijna net zo sexy klonk als “hij kan met één hand een orgasme geven”. Hana lachte in zichzelf, schudde haar regenjas af en keek omhoog.

De glazen koepel. Enorm, elegant, een hemel van staal en glas die het avondlicht ving alsof Amsterdam even besloten had Parijs te imiteren. Ze was zo gefascineerd dat ze recht tegen een brede borstkas opliep.

“Sorry, ik—”

“Hana?”

Die stem. Warm, laag, met die lichte Amsterdams-Haagse mix die altijd klonk alsof hij net een grap had verteld waar alleen hij de pointe van snapte. Hugo. Haar jeugdvriend. Haar ex-verliefdheid. De jongen die vroeger haar tekeningen bekritiseerde met “je schaduwen zijn te braaf” en dan stiekem toch een van haar schetsen in zijn kamer hing.

Hij stond daar in een donkerblauw overhemd waarvan de bovenste knoop openstond, alsof hij de wereld wilde laten weten dat hij nu succesvol genoeg was om casually sexy te zijn. Zijn haar was korter, zijn kaaklijn scherper, en die blik… die blik had nog steeds het vermogen om haar maag in een knoop te leggen.

“Hugo. Natuurlijk botst ík tegen de man die de koepel heeft ontworpen. Classic me.”

Hij grinnikte. “Ik wist dat je zou komen. Rosa zei dat je ‘misschien’ kwam, wat in Hana-taal betekent: ik kom te laat, met een cadeau dat ik gisteren pas heb gekocht en een jurk die eigenlijk te krap is.”

“De jurk is perfect,” loog ze, terwijl ze haar zwarte jurk omlaag trok die inderdaad net iets te veel dijen liet zien. “En jij bent… architect van dit ding. Serieus? Ik dacht dat je nog steeds maquettes van karton maakte in je ouders’ schuur.”

“Ook dat. Maar dit betaalt de huur beter.” Zijn blik gleed even over haar gezicht, bleef hangen bij haar mond. “Zes jaar. New York heeft je niet kapotgemaakt, zie ik.”

“Alleen m’n slaapritme en m’n geloof in degelijke bagels.” Ze voelde de oude spanning meteen weer, die malle mix van plagerij en iets zwaarders. “Jij durfde toen nooit iets. Ik ook niet. We waren meesters in bijna.”

“Bijna is mijn specialiteit,” gaf hij toe, en zijn vingers raakten heel even haar elleboog. “Welkom thuis, Hana.”

De repetitieavond was een chaos van rozen, proostende ooms en een DJ die dacht dat years & years nog steeds hip was. Hana dronk wijn alsof het water was en merkte dat Hugo haar de hele tijd in de gaten hield. Toen de dansvloer halfleeg raakte, trok hij haar mee.

“Kom. Voor oudigheid.”

Ze dansten te dicht. Zijn hand lag warm in haar zij, duim net onder de rand van haar jurk. “Weet je,” mompelde hij tegen haar haar, “ik keek vroeger altijd stiekem. Bij het zwembad. Als je boog over je schetsboek. Ik deed alsof ik geïnteresseerd was in perspectief, maar eigenlijk staarde ik naar je nek.”

Hana voelde hitte in haar wangen. “Ik ook. Naar jou. Naar hoe je lachte met die ene scheve lach. Ik tekende je een keer naakt uit m’n hoofd en vernietigde het meteen uit pure paniek.”

“Zonde. Had ik graag willen zien.” Zijn heupen drukten tegen de hare, grappig en gevaarlijk tegelijk. “Wat er onder die koepel allemaal kan gebeuren, hè? Architectonisch gezien is het een open ruimte. Emotioneel gezien… mag er best iets instorten.”

Hun geflirt werd explicieter. Zijn vingers streelden de rand van haar decolleté alsof hij per ongeluk de stof recht trok. Zij fluisterde dat hij “eruitzag alsof hij wist wat hij met z’n handen moest”, en hij antwoordde dat hij “graag een maquette van haar zou willen maken, op schaal één op één”. Ze lachte te hard, te zenuwachtig, te geil.

Na middernacht, toen de gasten naar de bar drogen of naar bed, nam Hana zijn hand. Bewust. Geen bijna meer. “Kom. Ik wil je iets laten zien onder jouw verdomde koepel.”

De serre was verlaten, alleen het zachte geruis van de stad en het licht van de sterren door het glas. Planten, stenen banken, een brede vensterbank die uitkeek over de binnenplaats. Hana draaide zich om, greep zijn overhemd en kuste hem volmondig, diep, met de smachtende zekerheid van iemand die zes jaar te lang had gewacht.

“Ik wil je,” ademde ze tegen zijn mond. “Nu. Hier. Geen bijna.”

Hugo kreunde, handen in haar haar. “Eindelijk. God, Hana.”

Ze zakte door haar knieën op de koele stenen vloer, trok zijn riem open met trillende maar vastberaden vingers. Zijn lul sprong halfhard tevoorschijn, dik en warm, en ze nam hem zonder aarzeling in haar mond. Diep. Nat. Ze zoog hem langzaam naar binnen tot hij haar keel raakte, trok terug, likte langs de onderkant terwijl ze omhoogkeek. Hugo’s handen streelden haar haren, vingers diep in de lokken.

“Fuck— zo goed. Je mond is… je bent zo mooi zo.”

Hana gromde tevreden om hem heen, speelde met haar tong over de eikel, nam hem weer dieper tot speeksel langs haar kin liep. Ze wipte haar hoofd, zoog stevig, liet hem voelen hoe graag ze dit al die jaren had willen doen. Zijn heupen trilden, hij hield zich in alsof hij bang was te snel te komen van puur geluk.

Toen trok hij haar omhoog, tilde haar alsof ze niets woog en zette haar op de brede vensterbank. Haar jurk ging omhoog, string opzij. Hij knielde, spreidde haar dijen en likte haar open alsof hij een meesterwerk proefde. Langzaam. Intens. Tong plat tegen haar clitoris, dan dieper, vingers die haar openhielden terwijl hij zoog en snorde.

“Hugo— ja, daar, precies…” Hana boog achterover tegen het glas, sterren boven haar, zijn mond beneden. Haar orgasme kwam in golven, hevig, lachend en kreunend tegelijk omdat het zó belachelijk goed was dat ze bijna een grap wilde maken over “ster-architect die ook sterren laat zien”. Haar benen trilden om zijn hoofd.

Hij ging rechtop staan, kuste haar natte mond, duwde zijn lul tegen haar ingang. Missionaris op de vensterbank, diep en langzaam eerst. Hun blikken vonden elkaar. Geen ontkomen meer. Elke stoot was een bekentenis.

“Ik heb je gemist,” fluisterde hij. “Echt. Elke stomme dag.”

“Ik ook. God, neuk me harder.”

Hij deed het. Dieper. Hana’s nagels in zijn rug. Toen draaide ze zich om, handen tegen het glas, kont naar hem toe. Hugo greep haar heupen, duwde zich in één soepele beweging in haar en nam haar van achteren. Hard. Ritmisch. Het geluid van huid op huid mengde zich met hun adem. Zijn vingers vonden haar clit weer, wreven in strakke cirkels terwijl hij haar neukte alsof hij de achterstand van zes jaar in één nacht wilde inhalen.

“Kom met me,” hijgde hij tegen haar nek. “Samen. Alsjeblieft.”

Hana barstte open, een overweldigend orgasme dat haar benen slap maakte en haar een kreet ontlokte die half lach half snik was. Hugo volgde meteen, stootte diep, kwam met een lage, gebroken kreun in haar, handen stevig om haar middel alsof hij bang was dat ze anders zou verdwijnen.

Ze bleven zo, hij nog in haar, adem rampokkend, voorhoofden tegen het koele glas. Boven hen de sterrenhemel door de koepel, alsof de stad even meekeek en goedkeurend knikte.

Hugo kuste haar schouder, zacht nu. “Dit… dit is niet zomaar een nacht, toch?”

Hana glimlachte, nog trillend, haar binnenste nog om hem heen samentrekkend. “Nee. Maar Rosa’s bruiloft is morgen, er zijn speechjes, en ergens in New York staat nog een halfafgemaakte illustratie te wachten.” Ze draaide haar hoofd, keek hem aan met die oude plagerige vonk die nu brandde van iets nieuws. “Dus vertel me, mister koepel-ontwerper… wat gebeurt er als we straks weer tussen al die mensen staan en moeten doen alsof we niet net onder jouw glazen hemel de hemel hebben gezien?”

Zijn hand gleed langzaam over haar buik, bezitterig en speels tegelijk, en in zijn ogen lag belofte gemengd met een vraag die nog lang niet beantwoord was.

Ze bleven nog een minuut zo staan, zijn lul langzaam slap wordend in haar, haar adem die tegen het glas condenseerde in kleine wolkjes. Hugo trok zich voorzichtig terug, pakte een vergeten linnen servet van een bijzettafeltje en veegde haar zacht schoon, met een zorgvuldigheid die belachelijk teder was na al dat gehijg. Hana grinnikte. “Architect én schoonmaker. Multitalent.”

“Alleen voor projecten die me echt interesseren,” mompelde hij, en kuste de plek net onder haar oor. “Kom. Voordat een dronken oom hier komt pissen tussen de varens.”

Ze trokken hun kleren recht als twee pubers die net betrapt waren, lachend om hun eigen onhandigheid. Hana’s string hing scheef, Hugo’s overhemd miste twee knopen. Hand in hand slopen ze terug door de gangen van het Conservatorium, langs slapende planten en halflege champagneflessen. In de lift naar de hotelkamers boven drukte hij haar tegen de spiegelwand, kuste haar alsof de deur elk moment open kon gaan, duim over haar tepel die nog hard was door de kou en de opwinding.

“Mijn kamer,” fluisterde hij. “Nummer 412. Of jij naar de jouwe en we doen morgen alsof dit een mooie droom was. Keuze is aan jou, Hana-met-de-krappe-jurk.”

Ze beet op zijn onderlip. “Alsof ik nu nog wegga. Idiot.”

Zijn kamer was groter dan verwacht, met een breed raam dat ook onder de koepel uitkwam en een bed dat eruitzag alsof het mensen mocht veroordelen tot slapeloze nachten. Zodra de deur dichtviel, stond ze alweer half naakt. Hugo trok haar jurk over haar hoofd, gooide die achteloos op een stoel en liet zijn blik langzaam over haar glijden—borsten, heupen, de glimmende sporen van hun eerdere ronde nog tussen haar dijen.

“Fuck, je bent mooier dan ik me herinnerde. En ik herinnerde me al best veel.”

“Jij ook,” zei ze, en duwde hem achteruit op het bed. “Maar praat minder. Ik heb zes jaar gemist en m’n mond is nog niet klaar met je.”

Ze kroop over hem heen, kuste zijn borst, likte een lijn naar beneden tot ze zijn halfharde lul weer in haar hand had. Hij groeide meteen onder haar vingers, dik en warm. Hana lachte zacht. “Hallo weer, ouwe bekende.” Ze nam hem in haar mond, langzaam dit keer, genietend van de smaak van hen beiden, speelde met haar tong over de eikel tot hij kreunde en zijn heupen optilde. Haar hand wreef stevig over de basis terwijl ze zoog, natte geluiden die door de kamer galmden.

Hugo trok haar omhoog voordat hij te ver ging. “Niet zo. Ik wil je zien. Wil je voelen hoe hard je wordt van me.”

Hij draaide hen om, legde haar op haar rug en spreidde haar benen wijd. Zijn mond vond haar kut opnieuw, tong die diep naar binnen glipte, dan omhoog naar haar clitoris waar hij in strakke, speelse cirkels likte. Twee vingers schoven naar binnen, kromden precies tegen die plek die haar tenen deed krullen. Hana greep in het dekbed, lachte hijgend. “Je bent… ah… echt een betere architect geworden. Van binnenuit bouwen of zo?”

“Quiet, illustratrice. Laat me werken.”

Hij zoog harder, vingers sneller, tot ze weer barstte—een tweede orgasme dat haar hele lichaam deed trillen en haar een half-hysterische snik ontlokte. “Hugo—godverdomme—”

Hij ging niet rustig door. Hij schoof omhoog, duwde zijn lul in één vloeiende stoot diep in haar natte kut en bleef even stilstaan, voorhoofd tegen het hare. “Voel je dat? Hoe strak je om me heen zit? Alsof je me nooit had laten gaan.”

“Misschien had ik dat ook niet moeten doen,” fluisterde ze, en wikkelde haar benen om zijn middel. “Neuk me. Harder dit keer. Ik wil morgen nog lopen alsof ik iets gedaan heb dat ertoe deed.”

Hij bewoog. Diepe, ritmische stoten die het bed lieten kraken. Hana boog haar rug, nagels over zijn schouders, kuste hem slordig terwijl hun lichamen kletsten. De humor zat er nog in—toen hij per ongeluk haar haar vastpakte en ze zei “voorzichtig, dat is nog de enige goede dag die ik heb”—maar de emotie lag er dik overheen. Elke keer dat hun blikken elkaar vonden, was er die flits van herkenning: dit is Hana, dit is Hugo, dit had jaren geleden al zo moeten zijn.

Hij trok zich terug, draaide haar op haar zij, lepelde zich achter haar en schoof opnieuw naar binnen. Zijn hand gleed over haar buik, vond haar clit en wreef in trage cirkels terwijl hij haar van achteren naaide, diep en bezitterig. “Ik dacht aan je,” gaf hij toe tegen haar nek. “In meetings. Bij openingen van gebouwen. Ik zag een vrouw met jouw lach en dacht: fuck, daar is ze. Maar het was nooit jij.”

Hana duwde haar kont tegen hem aan, nam hem nog dieper. “Ik tekende je. Steeds opnieuw. In de metro, in cafés. Altijd die scheve lach. En dan scheurde ik het door en dacht: doe normaal, meid, hij is vast getrouwd met een perfecte interieurstyliste.”

“Geen styliste. Alleen een te grote koepel en te veel bijna’s.” Zijn vingers versnelden. “Kom nog een keer. Om me heen. Ik wil het voelen.”

Ze kwam schokkend, kut die samentrok om zijn lul, een kreet die half lach was omdat het zo overweldigend goed was. Hugo stootte nog een paar keer hard door en kwam met een lage, gebroken zucht diep in haar, heupen die trilden, hand stevig op haar buik alsof hij haar wilde verankeren.

Ze bleven liggen, zweterig, verward, tevreden. Hugo trok de dekens over hen heen en kuste haar schouder. “Blijf. De hele nacht. Rosa kan de bruidsspeech wel zonder jou oefenen.”

Hana draaide zich om, legde haar kin op zijn borst. “En daarna? Morgen sta je naast de bruidegom of wat dan ook, ik in die te krappe jurk, en iedereen kijkt. Wat als dit… wat als we dit verpesten door te snel te gaan?”

“Te snel?” Hij lachte, warm en laag. “Hana, we zijn zes jaar te laat. Ik wil je niet alleen neuken onder m’n koepel. Ik wil je ontbijt brengen. Ik wil dat je schetsen bekritiseert tot je me een klap geeft. Ik wil—”

Zijn telefoon trilde op het nachtkastje. Rosa. Een bericht in hoofdletters: WAAR ZIJN JULLIE TWEELINGZIELEN. PROEFOVERSCHOT. KOM TERUG OF IK STUUR DE OOMS.

Hana snortte. “Twillingzielen. Ze ruikt het tot hier.”

Hugo zuchtte, tikte snel terug dat ze eraan kwamen, en keek Hana aan met diezelfde belofte-en-vraag-blik. “We gaan terug. Doen alsof. Maar vanavond… vanavond blijf je hier. En morgen, na de ‘ik wil’-gedeeltes, pak ik je hand onder de tafel en laat ik je voelen dat dit geen bijna meer is.”

Ze kuste hem, langzaam, met de smaak van seks en wijn en iets dat gevaarlijk op thuiskomen leek. “Oké. Maar als je tijdens de speech een stijve krijgt van m’n jurk, is dat jouw probleem, mister koepel.”

“Uitdaging geaccepteerd.”

Ze kleedden zich opnieuw aan, slordiger dit keer, en slopen terug naar de feestzaal waar de DJ inmiddels ABBA draaide en Rosa halfdronken op een stoel stond te zwaaien. Hugo’s hand bleef laag op Hana’s rug, duim die af en toe onder de stof gleed. Elke blik die ze wisselden was een geheime belofte. Elke plagerij—over haar “glow” of zijn “verdwenen knopen”—voelde als brandstof.

Toen de nacht eindelijk oploste in vroege ochtenduren en de gasten verdwenen, trok hij haar opnieuw mee. Niet naar de serre dit keer, maar terug naar 412. Daar, tegen de dichte deur, kuste hij haar tot ze weer hijgde, trok haar string opzij en nam haar staand, één been om zijn heup, diep en urgent, alsof de dag die kwam al te dichtbij was. Haar rug schuurde over het hout, zijn mond op haar borst, stoten die haar naam droegen. Ze kwam met haar gezicht in zijn hals, beet zacht om niet te hard te schreeuwen, en voelde hem volgen—heet, diep, van haar.

Later, naakt en verward in het bed, met de koepel die al roze kleurde van de dageraad, legde Hana haar hand op zijn borst. “Dit escaleert best hard voor een reünie, hè?”

Hugo glimlachte, ogen halfdicht van geluk en slaap. “Goed zo. Morgen wordt het erger. Of beter. Afhankelijk van hoe je naar m’n speech kijkt als ik per ongeluk ‘Hana’ zeg in plaats van ‘Rosa’.”

Ze lachte, kuste zijn kaak, en voelde de spanning niet verdwijnen maar groeien—warm, grappig, beladen met alles wat nog gezegd en gedaan moest worden tussen de speechjes, de taart en de onvermijdelijke vraag wat er met New York moest gebeuren. Zijn vingers streelden haar heup, alweer half hard tegen haar dij, en Hana wist dat slapen optioneel was geworden.

Buiten begon de stad te ontwaken onder het glas. Binnen bleef alles open.

Hana’s vingers tekenden trage cirkels over Hugo’s borstkas terwijl het roze licht van de dageraad door het raam sloop en de koepel in een zachte gloed zette. Zijn lul lag alweer halfhard tegen haar dij, warm en veerkrachtig, alsof hij de nacht nog niet wilde opgeven. Ze grinnikte zacht.

“Je bent erger dan een wekker met een hardnekkige hard-on,” mompelde ze. “Moeten we niet slapen? Rosa gaat me vermoorden als ik met wallen en een tevreden glimlach bij het ontbijt verschijn.”

Hugo rolde half over haar heen, steunde op één elleboog en liet zijn vrije hand langzaam over haar buik glijden, tussen haar benen door. Zijn vingers vonden haar nog natte kut, strelend, speels. “Slapen is voor mensen die geen zes jaar hebben ingehaald. En jij voelt alsof je nog steeds openstaat voor renovatie.”

Ze lachte, een hese, lage lach die overging in een zacht hijgen toen hij twee vingers naar binnen schoof. “Architectengrapjes om half zeven ’s ochtends. Sexy.” Maar haar heupen duwden al tegen zijn hand aan. Hij boog zich voorover, zoog een tepel in zijn mond, beet er licht in terwijl hij haar vingerde—langzaam, diep, duim die over haar clit wreef in trage cirkels. Hana greep in zijn haar, trok hem dichterbij.

“Hugo… fuck, zo.”

Hij liet haar tepel los met een nat geluid. “Zeg het. Zeg wat je wilt.”

“Ik wil je lul. Nu. Diep. En daarna wil ik koffie en misschien een serieuze conversation over het feit dat mijn hele leven in een te dure studio in Brooklyn staat te verstoffen.”

Hij lachte tegen haar huid, trok zijn vingers terug en ging tussen haar benen liggen. Zijn eikel gleed tussen haar schaamlippen, nat van hun eerdere ronden, en hij duwde langzaam naar binnen tot hij helemaal in haar zat. Ze kreunde, benen om zijn middel, nagels in zijn rug.

“God, je zit zo strak,” hijgde hij. “Alsof je kut me wil vasthouden tot ik beloof dat ik je niet meer laat gaan.”

“Misschien doe ik dat ook,” fluisterde ze, en duwde haar heupen omhoog. “Neuk me. Hard. Laat me voelen dat dit echt is.”

Hij begon te stoten—diep, ritmisch, het bed kraakte mee. Elke keer dat hij tot de basis in haar verdween, raakte hij die plek die haar tenen deed krullen. Hana boog haar rug, borsten tegen zijn borst, mond open tegen zijn schouder. De humor zat er nog in: toen hij te enthousiast haar knie omhoog tilde en bijna uit balans raakte, snorde ze “voorzichtig, meesterbouwer, ik wil niet dat je koepel instort”. Maar de emotie lag er dik overheen. Zijn blik vond de hare, intens, kwetsbaar.

“Ik meende het gisteren,” zei hij tussen stoten door. “Over ontbijt. Over je schetsen bekritiseren. Over niet alleen dit.” Hij duwde extra diep, bleef even stilstaan. “New York… wat als je blijft? Een week. Een maand. Lang genoeg om te kijken of we dit niet verpesten.”

Hana’s adem hapte. Haar binnenste kneep om hem heen. “En als ik dan terug moet? Contracten, deadlines, een kat die eigenlijk van m’n buurvrouw is maar denkt dat ik van haar ben?”

“Dan vlieg ik mee. Of ik bouw hier een atelier voor je onder de koepel. Met slecht licht, zodat je schaduwen eindelijk eens stout worden.” Hij begon weer te bewegen, sneller nu, hand die tussen hen gleed om haar clit te wrijven. “Kom om me heen. Ik wil het voelen terwijl je nadenkt.”

Ze kwam met een trillende lach en een kreet, kut die samentrok in golven, nagels die strepen trokken over zijn schouders. Hugo stootte nog een paar keer hard door en kwam diep in haar, heupen die schokten, een lage kreun die half haar naam was. Ze bleven zo liggen, zweterig, verbonden, zijn lul die langzaam slap werd terwijl hij nog in haar zat.

Even later, onder de douche die eigenlijk te klein was voor twee mensen die niet konden ophouden met aanraken, zeepte hij haar rug in en liet zijn handen zakken naar haar kont. “Rosa’s bruiloft. We moeten doen alsof we normale mensen zijn die niet half de nacht hebben doorgebracht met neuken als konijnen die architectuur gestudeerd hebben.”

Hana draaide zich om, water over haar gezicht, greep zijn lul die alweer interesse toonde. “Alsof. Jij houdt mijn hand onder de tafel. Ik kijk naar je tijdens de speech en word nat. We overleven het. Misschien.”

Hij kuste haar hard, duwde haar tegen de natte tegels, tilde één been op en schoof opnieuw in haar—snel, urgent, water dat tussen hun lichamen kletterde. Het was korter, vuiler, haar kont die tegen het gladde oppervlak gleed terwijl hij haar naaide tot ze weer kwam, dit keer met haar tanden in zijn schouder om niet te schreeuwen. Hij volgde meteen, stootte diep, bleef hangen.

Toen ze eindelijk gekleed raakten—Hana in een andere jurk die ze uit haar koffer had gevist, nog steeds te krap, Hugo in een fris overhemd waarvan ze al wist dat de knopen het niet zouden redden—liepen ze hand in hand naar de lift. Beneden heerste chaos. Rosa stond in een badjas in de lobby te gebaren naar bloemisten, ooms die champagne ontkurkten alsof het water was, en de bruidegom die nerveus op zijn telefoon staarde.

“Daar zijn jullie!” schreeuwde Rosa toen ze hen zag. Haar blik gleed van Hana’s wallen naar Hugo’s tevreden grijns naar hun ineengeslagen handen. “Twillingzielen. Ik wist het. Ik ruik seks en onafgewerkte gevoelens. Prachtig. Nu helpen jullie met de stoelen, of ik vertel iedereen over die keer dat Hana dronken jullie namen in een hartje kraste op de brug.”

Hana voelde haar wangen gloeien, maar lachte. “Chantage werkt alleen als ik er spijt van heb. En dat doe ik niet.”

De ochtend escaleerde in een waas van bloemen, proefhapjes en gestolen momenten. Achter een gordijn bij de garderobe duwde Hugo haar tegen de muur, jurk omhoog, vingers die snel en vaardig haar clit vonden terwijl gasten voorbij liepen. “Stil,” fluisterde hij, twee vingers diep in haar, duim die wreef. “Als iemand hier komt, zeg ik dat ik de akoestiek test.”

Hana beet op zijn overhemd om niet te kreunen, kwam stilletjes om zijn hand, benen trillend. Hij likte zijn vingers af, keek haar aan met die scheve lach. “Voor later. Ik wil je proeven tijdens de toespraken.”

Tijdens de lunch in de tuin onder een deel van de koepel zat ze naast hem. Zijn hand lag hoog op haar dij, duim die trage streken maakte onder de tafel. Elke keer dat iemand een toast uitbracht, leunde hij dichterbij. “Ik heb vannacht gedroomd dat je bleef,” mompelde hij tegen haar oor. “Dat we ruzie maakten over perspectief en daarna neukten op de tekentafel. Realistisch toch?”

“Te realistisch,” snorde ze terug. “Mijn contract loopt over twee maanden af. Ik kan verlengen. Of niet.” Haar hart bonsde. “Maar wat als we dit verpesten? Wat als de magie alleen onder glas werkt?”

Hij pakte haar hand steviger vast, liet hun vingers vlechten. “Dan bouwen we een nieuwe koepel. Of we doen het zonder. Ik wil je, Hana. Niet alleen je kut—hoewel die goddelijk is—maar jou. De koffie-over-schetsen-jij. De bijna-jij die eindelijk ja zegt.”

De middag bracht de ceremonie-repetitie. Hana stond als getuige naast Rosa, keek hoe Hugo als een van de vrienden van de bruidegom aan de andere kant stond. Hun blikken kruisten constant. Toen iedereen uiteen ging om zich om te kleden voor het diner, trok hij haar mee naar een lege kleedkamer vol spiegels en rozen.

De deur ging op slot. Jurk omhoog. String opzij. Hij tilde haar op de make-uptafel, spreidde haar benen en duwde zijn lul in één soepele stoot naar binnen. Spiegels overal—ze zag zichzelf, zag hem, zag hoe zijn handen haar heupen grepen terwijl hij haar naaide, hard en diep, het geluid van huid op huid vermengd met hun adem.

“Kijk,” hijgde hij. “Kijk hoe mooi je bent als je me neemt. Kijk hoe je kut me opeet.”

Hana keek, lachte hijgend, kwam hard met haar voorhoofd tegen de zijne, nagels in zijn kont. Hij volgde, stootte diep, vulde haar opnieuw, bleef hangen terwijl na-schokken hen allebei doortrilden.

“Dit escaleert,” fluisterde ze tegen zijn mond, nog vol van hem. “Morgen de echte ‘ik wil’. En dan… New York. Of niet. Of misschien iets daartussenin dat we nog niet durven zeggen.”

Hugo kuste haar, langzaam, diep, handen die haar gezicht vasthielden. “Dan zeggen we het straks. Na de taart. Of tijdens. Of terwijl ik je opnieuw neuk tegen dat raam met uitzicht op mijn koepel. Maar nu…” Hij trok zich terug, hielp haar recht, veegde voorzichtig tussen haar dijen met een doekje. “Nu gaan we naar dat diner. Ik hou je hand vast. Ik word halfhard van je lach. En jij doet alsof je niet vol sperma zit onder die jurk.”

Ze grinnikte, hart te vol, lichaam nog trillend. “Uitdaging geaccepteerd, mister koepel. Maar als je tijdens het voorgerecht ‘Hana’ zegt in plaats van ‘zalig’, ben je zelf verantwoordelijk voor de ooms.”

Buiten wachtte de feestzaal al, lichten die aankwamen, gasten die binnenstroomden. Hugo’s hand lag laag op haar rug, bezitterig, belovend. De spanning zat niet alleen tussen hun lichamen—die zat in de onbeantwoorde vraag over tickets, over ateliers, over of zes jaar bijna eindelijk genoeg was om alles om te gooien. En ergens tussen de stoelen en de champagne voelde Hana dat de avond pas net begon met escaleren.

De feestzaal onder de glazen koepel gonste van stemmen, klokkengelui van champagneglazen en de geur van verse rozen vermengd met te dure parfum. Hana zat naast Hugo aan de lange tafel, haar jurk die net iets te strak over haar dijen trok, en voelde zijn hand alweer hoog op haar been glijden nog voordat de voorgerechten waren aangereden. Zijn duim maakte trage, bezitterige cirkels vlak onder de zoom, precies waar haar huid nog gevoelig was van alle vorige rondes. Ze hapte in een bladerdeeghapje en fluisterde zonder haar lippen te bewegen: “Als je zo doorgaat, komt er meer dan alleen saus op dit bord.”

Hugo grinnikte, scheve lach die haar maag liet kantelen. “Architectonische studie. Ik test de draagkracht van de stof.” Zijn vingers schoven hoger, vonden de rand van haar string en trokken die een millimeter opzij. “Je bent nog steeds zo nat van daarstraks. Schande. En we moeten nog door de toespraken heen.”

Rosa stond op voor de eerste speech, wijn in de hand, en begon te oreren over liefde die “als een goed geformuleerde spreadsheet” alles op de juiste plek zette. Hana moest haar lach inslikken toen Hugo’s middelvinger langzaam tussen haar schaamlippen gleed, diep genoeg om haar adem te laten stokken. Ze kneep haar dijen dicht om zijn hand, glimlachte braaf naar de bruidegom en voelde hoe hij haar openhield, wreef, speelde. Haar clitoris klopte alweer. “Idioot,” hijgde ze bijna onhoorbaar. “Iedereen kijkt.”

“Niemand kijkt. Ze staren naar Rosa’s tiara die scheef staat.” Hij boog dichterbij, lippen tegen haar oor. “Kom stil. Om m’n vingers. Dan beloon ik je later onder die koepel met m’n hele lul tot je m’n naam schreeuwt in plaats van ‘zalig’.”

Ze kwam inderdaad, een stille, trillende golf die haar tenen in haar schoenen deed krullen en haar nagels in het tafelkleed boorde. Haar binnenste klemde om zijn vingers terwijl ze naar de taart keek alsof die het interessantste ter wereld was. Hugo trok zijn hand terug, likte discreet af en reikte haar een servet alsof hij haar wijn had gemorst. “Mooi werk, illustratrice. Perspectief perfect.”

Na het dessert, toen de DJ weer years & years inzette en de ooms begonnen te dansen alsof hun heupen nog van deze eeuw waren, trok hij haar mee de gang in. Niet naar de serre dit keer, maar een halfopen balkondeur die uitkwam op een smalle galerij precies onder de rand van de koepel. De stad glinsterde beneden, het glas boven hen ving het avondlicht in strepen goud. Hugo duwde haar tegen de stenen balustrade, jurk omhoog in één ruk, string opzij. Zijn lul was al steenhard toen hij zichzelf eruit haalde en in één soepele stoot diep in haar natte kut duwde.

“Fuck— Hugo—” Hana greep de steen vast, kont naar hem toe, en nam hem helemaal. Hij vulde haar zo vol dat ze even duizelde. Geen voorzichtigheid meer. Hij neukte haar hard, ritmisch, het geluid van huid op huid dat zich mengde met het verre feestgedruis. Zijn handen grepen haar heupen, trokken haar stevig op zijn lul bij elke stoot. “Dit is wat er gebeurt als we tussen mensen staan en moeten doen alsof,” hijgde hij tegen haar nek. “Ik word halfhard van je lach. Volhard van hoe je me aankijkt. En dan dit. Jij om me heen, strak en warm en eindelijk van mij.”

Ze lachte hijgend, duwde terug. “Van jou? Bezitterig geworden na één nacht vol sperma en slechte architectengrappen?” Maar haar stem brak toen hij haar clit vond en in snelle cirkels wreef. “God, ja— daar— neuk me harder, ik wil het voelen tot morgen.”

Hij deed het. Dieper, sneller, tot ze opnieuw openbarstte, een kreet die ze half in haar arm beet, kut die samentrok in golven om zijn lul. Hugo stootte nog drie keer door en kwam met een lage, gebroken kreun diep in haar, heupen die schokten, handen die haar middel vasthielden alsof de koepel anders instortte. Ze bleven zo hangen, adem rampokkend, zijn lul die langzaam slap werd terwijl hij nog in haar zat en het warme gevoel van hem naar buiten sijpelde langs haar dijen.

“New York,” fluisterde ze tegen het glas. “M’n contract. M’n halfafgemaakte tekeningen. Die kat die denkt dat ik van haar ben.”

Hugo kuste haar schouder, trok zich voorzichtig terug en draaide haar om. Zijn voorhoofd tegen het hare, blik serieus onder de speelse vonk. “Blijf. Twee maanden. Verleng niet. Teken hier. Ik regel een atelier met belachelijk slecht licht zodat je schaduwen eindelijk stout worden, en ontbijt op bed, en ruzie over perspectief die eindigt met jou op m’n tekentafel. Of ik vlieg op en neer tot je zat bent van m’n gezicht. Maar geen bijna meer, Hana. Ik wil je. De koffie-over-schetsen-jij. De jij die naakt tekent uit haar hoofd en het dan vernietigt. De jij die me net zo hard heeft gemist.”

Haar borst deed pijn van hoe hard haar hart bonsde. Ze kuste hem, diep, met de smaak van wijn en seks en belofte. “Oké. Ik bel m’n agent morgen. Of overmorgen. Eerst wil ik dat je me nog een keer neemt. Ordentelijk. In dat belachelijk grote bed. En daarna praten we over of jouw koepel groot genoeg is voor twee ego’s en één schetsboek.”

Ze slopen terug, hand in hand, zijn zaad nog warm tussen haar benen, en negeerden Rosa’s triomfantelijke blik over de dansvloer. In 412 ging de deur op slot en de rest van de kleren op de grond. Hugo tilde haar op het bed, spreidde haar benen en likte haar schoon en vuil tegelijk—tong plat, diep, zuigend tot ze weer trilde en lachte omdat het zo belachelijk goed was. “Ster-architect die ook sterren laat zien,” snorde ze, en trok hem omhoog.

Hij schoof in haar, missionaris dit keer, langzaam en diep, blikken die elkaar vasthielden. Elke stoot was een zin die ze zes jaar niet hadden uitgesproken. “Ik hou van je lach,” mompelde hij. “Van hoe je per ongeluk koffie gooit en het kunst noemt. Van hoe je kut me vasthoudt alsof ze bang is dat ik weer verdwijn.”

“Ik hou van je scheve lach en je verdomde knopen die altijd openstaan en het feit dat je me eindelijk durft te nemen alsof ik niet breek.” Ze wikkelde haar benen strakker, nagels in zijn rug. “Kom in me. Nog een keer. Vul me. Dan blijf ik.”

Hij versnelde, hand tussen hen in op haar clit, en ze kwamen samen—hard, luid, lachend en snikkend tegelijk omdat het te veel was en precies genoeg. Daarna lagen ze zweterig onder de dekens, de koepel die buiten al donkerblauw kleurde met sterren. Hana tekende trage cirkels op zijn borst. “Morgen de echte ‘ik wil’. En dan tickets omboeken. En dan… dit. Elke dag. Of in ieder geval zo vaak dat m’n wallen legendarisch worden.”

Hugo kuste haar haar. “Uitdaging geaccepteerd. Maar als je tijdens Rosa’s ja-woord een tevreden glimlach opzet die iedereen verraadt, geef ik je de schuld.”

De trouwdag zelf werd een waas van bloemen, speechjes waarin Hugo inderdaad bijna “Hana” zei in plaats van iets over spreadsheets, en gestolen handdrukken onder tafels. ’s Avonds, toen de bruid en bruidegom waren vertrokken en de koepel weer van hen alleen leek, nam hij haar mee terug naar de serre. Op dezelfde vensterbank, jurk omhoog, string verdwenen, nam hij haar langzaam van voren terwijl de sterren toekeken. Geen haast meer. Alleen diepte, warmte, zijn mond op de hare en de belofte die niet meer hoefde te worden uitgesproken omdat hun lichamen het al deden.

Later, naakt in zijn bed met de dageraad die opnieuw roze kleurde door het glas, legde Hana haar been over de zijne en voelde hem alweer halfhard worden. Ze lachte zacht. “We gaan dood aan slaapgebrek en te veel orgasmes. Wat een manier om een reünie af te sluiten.”

Hugo rolde over haar heen, duwde langzaam naar binnen en bleef stilstaan, helemaal in haar, voorhoofd tegen het hare. “Niet afsluiten. Beginnen. Onder m’n koepel. Met jou. Eindelijk zonder bijna.”

En terwijl hij weer begon te bewegen—diep, lief, oneindig—wist Hana dat New York kon wachten, dat de kat wel een oppas vond, en dat zes jaar wachten had geleid tot dit: haar beste vriend die haar neukte alsof hij de rest van hun levens aan het bouwen was, steen voor steen, stoot voor stoot, onder een hemel van glas die eindelijk groot genoeg voelde voor hen beiden.

Onder de glazen koepel gaf ze zich helemaal, en de stad beneden hield voor even haar adem in.